II AKa 373/18

<p>Sygn. akt II AKa 373/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 11 grudnia 2018 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSA Włodzimierz Brazewicz</p> <p>Sędziowie: SSA Krzysztof Noskowicz (spr.)</p> <p>SSA Alina Miłosz-Kloczkowska</p> <p>Protokolant: st. sekr. sądowy Joanna Tomaszewska</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">M. J.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r.</p> <p>sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. D.</span>, s. <span class="anon-block">W.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.</a>; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt. 2 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt <strong> <!-- -->III K 55/18</strong> </p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. D.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>1. w dniu 22 stycznia 2018r., w <span class="anon-block">B.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, na przystanku tramwajowym przy <span class="anon-block">(...)</span>, spowodował u <span class="anon-block">T. C.</span> ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu <br/>w ten sposób, że zadał pokrzywdzonemu cios nożem w lewą część jamy brzusznej, czym doprowadził do uszkodzenia fragmentu jelita cienkiego <br/>i konieczności zaopatrzenia operacyjnego, a w konsekwencji jego usunięcia,</p> <p>tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> </p> <p>2. w dniu 22 stycznia 2018 r. w <span class="anon-block">B.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, na przystanku tramwajowym przy <span class="anon-block">(...)</span>, spowodował u <span class="anon-block">P. O.</span> ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w ten sposób, że zadał pokrzywdzonemu cios nożem w jamę brzuszną, czym doprowadził do uszkodzenia śledziony oraz lewej nerki i konieczności zaopatrzenia operacyjnego, a w konsekwencji usunięcia wskazanych organów,</p> <p>tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> </p> <p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2018 r. <br/>w sprawie III K 55/18, orzekł następująco:</p> <p>- oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. D.</span> </strong>uznał za winnego tego, że w dniu 22 stycznia 2018 r. w <span class="anon-block">B.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> na przystanku tramwajowym przy <span class="anon-block">(...)</span>, działając w warunkach przekroczenia granic obrony koniecznej poprzez zastosowanie sposobu obrony niewspółmiernego do niebezpieczeństwa zamachu, odpierając bezpośredni, bezprawny zamach <span class="anon-block">P. O.</span> <br/>i <span class="anon-block">T. C.</span> na swoje dobra chronione prawem, przewidując <br/>i godząc się na możliwość spowodowania u pokrzywdzonych <span class="anon-block">P. O.</span> <br/>i <span class="anon-block">T. C.</span> ciężkich uszczerbków na zdrowiu, zadał <br/>w pierwszej kolejności pokrzywdzonemu <span class="anon-block">P. O.</span> z dużą siłą jeden cios nożem koloru czarnego <span class="anon-block">marki G. (...)</span> o długości ostrza 16,5 cm <br/>i szerokości 3 cm w jamę brzuszną, czym doprowadził do pęknięcia dwunastego żebra o wielkości 5 cm, uszkodzenia ściany żołądka o długości 20 cm, uszkodzenia szypuły śledziony oraz szypuły lewej nerki i ogona trzustki pokrzywdzonego, co skutkowało koniecznością zaopatrzenia operacyjnego, <br/>a w konsekwencji usunięcia lewej nerki i śledziony, co stanowiło chorobę realnie zagrażającą życiu ww. pokrzywdzonego, a następnie zadał pokrzywdzonemu <span class="anon-block">T. C.</span> ze średnią siłą cios tym samym nożem w lewą część jamy brzusznej, czym doprowadził do uszkodzenia fragmentu jelita czczego pokrzywdzonego, co skutkowało koniecznością zaopatrzenia operacyjnego, a w konsekwencji usunięcia fragmentu jelita czczego, co stanowiło chorobę realnie zagrażającą życiu ww. pokrzywdzonego, tj. za winnego popełnienia czynu wyczerpującego ustawowe znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 25;art. 25 § 2)">art. 25 § 2 k.k.</a> i za to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a>, przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 1;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 2)">art. 60 § 1 i § 6 pkt 2 k.k.</a> skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63 § 1 pkt. 1)">pkt 1)</a>, z zaliczeniem na jej poczet, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> okresu tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 22 stycznia 2018 r. godz. 21:05 do dnia 26 kwietnia 2018 r. godz. 15:25 (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63 pkt. 3)">pkt 3)</a>,</p> <p>- na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">P. O.</span> kwotę 53.910,71 złotych tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości oraz kwotę 10.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę (pkt 2),</p> <p>- zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych obciążając nimi w całości Skarb Państwa (pkt 4).</p> <p>Wyrok powyższy został zaskarżony przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> i przez obrońcę oskarżonego.</p> <p>Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego, zarzucając temu wyrokowi, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 3 i 4 k.p.k.</a>:</p> <p>I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu, że dowody ujawnione w toku przewodu sądowego i ustalone na ich podstawie okoliczności są wystarczające do uznania, że oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span> w dniu 22 stycznia 2018 r. działał w warunkach przekroczenia granic obrony koniecznej poprzez zastosowanie sposobu obrony niewspółmiernego do niebezpieczeństwa zamachu, odpierając bezpośredni, bezprawny zamach <span class="anon-block">P. O.</span> <br/>i <span class="anon-block">T. C.</span> na swoje dobra chronione prawem, przewidując <br/>i godząc się na możliwość spowodowania u pokrzywdzonych ciężkich uszczerbków na zdrowiu;</p> <p>II. rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span>, polegającą na wymierzeniu za zarzucane mu przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60)">art. 60</a> § i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 6;§ 6 pkt. 2)">§ 6 pkt 2 k.k.</a> kary 1 roku pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności ustalone w toku postępowania sądowego, a w szczególności społeczna szkodliwość czynu, sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, względy prewencji zarówno ogólnej jak i szczególnej oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, przemawiają za wymierzeniem kary surowszej.</p> <p>Podnosząc te zarzuty prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w całości, zarzucając błąd <br/>w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę przez ustalenie, że oskarżony działał w warunkach przekroczenia granic obrony koniecznej poprzez zastosowanie sposobu obrony niewspółmiernego do niebezpieczeństwa zamachu, podczas gdy działanie oskarżonego mieściło się w granicach obrony koniecznej i wnosząc w związku z tym o zmianę zaskarżonego wyroku <br/>i uniewinnienie oskarżonego.</p> <p>Z ostrożności procesowej zaś, na wypadek niepodzielenia jego argumentacji, obrońca zarzucił również rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności z powodu nieorzeczenia warunkowego zawieszenia jej wykonania w sytuacji, gdy spełnione są przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania kary określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i § 2 k.k.</a>, wnosząc w konsekwencji o warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 3 lat.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje:</strong> </p> <p>Odniesienie się do zarzutów zawartych w wywiedzionych apelacjach byłoby przedwczesne z uwagi na stwierdzenie przez Sąd Apelacyjny zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.</a> Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia skutkowało to koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu <br/>w <span class="anon-block">B.</span> do ponownego rozpoznania.</p> <p>W sprawie jest oczywiste, że oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span> stanął pod zarzutem popełnienia w dniu 22 stycznia 2018 r. dwóch przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 <br/>§ 1 pkt 2 k.k.</a>, to jest zbrodni. Przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 k.k.</a> od dnia 13 lipca 2017 r. (zmiana dokonana ustawą z 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy <br/>– Kodeks karny, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820350228" title="Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich - Dz. U. z 1982 r. Nr 35, poz. 228 ()">ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">ustawy <br/>– Kodeks postępowania karnego</a> (Dz. U. poz. 773) jest bowiem zagrożone karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 3 lata. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80)">art. 80 k.p.k.</a> oskarżony musi mieć obrońcę w postępowaniu przed sądem okręgowym, jeżeli zarzucono mu zbrodnię. W takim wypadku udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy (obrona obligatoryjna). Wymóg ten oznacza, że na każdym etapie rozpoznawania sprawy przed sądem okręgowym obrońca winien w niej uczestniczyć (wyjątek dotyczy tylko niestawiennictwa obrońcy przy ogłoszeniu wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 419;art. 419 § 1)">art. 419 § 1 k.p.k.</a>).</p> <p>W realiach rozpoznawanej sprawy, Sąd Okręgowy na rozprawie w dniu <br/>9 sierpnia 2018 r., postanowieniem wydanym w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 411;art. 411 § 1)">art. 411 § 1 k.p.k.</a>, odroczył wydanie wyroku do dnia 10 sierpnia 2018 r. Jak wynika z protokołu publikacji wyroku z dnia 10 sierpnia 2018 r. na rozprawę w tym dniu stawił się oskarżony <span class="anon-block">M. D.</span>, natomiast nie stawił się obrońca oskarżonego. Oskarżony oświadczył w związku z tym, że wyraża zgodę na „przeprowadzenie rozprawy po wznowieniu przewodu pod nieobecność swojego obrońcy” <br/>(k. 769). Sąd Okręgowy nie ogłosił wyroku i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 409)">art. 409 k.p.k.</a> wznowił przewód sądowy „celem ujawnienia dowodów w postaci dokumentów załączonych do aktu oskarżenia”. Uznał zaś następnie za ujawnione bez odczytywania w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 394;art. 394 § 2)">art. 394 § 2 k.p.k.</a> dowody na wyspecyfikowanych kartach akt, uprzedził obecne strony na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 399;art. 399 § 1)">art. 399 § 1 k.p.k.</a> <br/>o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynów zarzucanych oskarżonemu, po czym Przewodniczący zamknął przewód sądowy i udzielił głosu stronom <br/>(k. 769). W tym dniu został ogłoszony zaskarżony wyrok (k. 771-772)</p> <p>Nie ulega wątpliwości, że ostatnim momentem koniecznej obecności obrońcy w sytuacji określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80)">art. 80 k.p.k.</a> jest udanie się sądu na naradę nad wyrokiem, jeżeli nie dojdzie następnie do wznowienia przewodu sądowego <br/>(por. postanowienie SN z dnia 2 kwietnia 2015 r., III KK 306/14, OSNKW 2015/9/76, Biul. PK 2015/4/30-32, LEX nr 1666894). O ile zatem po przeprowadzeniu narady zostanie następnie wydany wyrok, co odnosi się również do sytuacji, gdy sąd odracza wydanie wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 411;art. 411 § 1)">art. 411 § 1 k.p.k.</a>, to niestawiennictwo obrońcy na ogłoszeniu wyroku, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 419;art. 419 § 1)">art. 419 § 1 k.p.k.</a> nie jest wymagane, a zatem nie uchybia to treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80)">art. 80 k.p.k.</a> </p> <p>Zarazem aż do ogłoszenia wyroku może nastąpić wznowienie przewodu sądowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 409)">art. 409 k.p.k.</a>). Wydanie postanowienia o wznowieniu przewodu sądowego powoduje, że sprawa powraca do tego wcześniejszego etapu rozprawy głównej. W tej fazie rozprawy aktualizuje się już konieczna obecność obrońcy, jeśli mamy do czynienia z sytuacją określoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80)">art. 80 k.p.k.</a> Prowadzenie rozprawy od tego momentu bez udziału obrońcy oznacza, że w tej części rozprawy oskarżony nie miał obrońcy, gdy obrona była obowiązkowa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.</a>).</p> <p>W sytuacji, która zaistniała w realiach sprawy, obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. D.</span> nie uczestniczył w części rozprawy, w której jego obecność była obowiązkowa. Okoliczność ta umknęła Sądowi Okręgowemu, <br/>a w tej mierze nie było skuteczne oświadczenie oskarżonego o wyrażeniu zgody na prowadzenie rozprawy pod nieobecność jego obrońcy. Z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.</a> wynika, że niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, zaskarżone orzeczenie bezwzględnie ulega uchyleniu, jeżeli obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy.</p> <p>Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Okręgowy powinien zatem baczyć, aby stwierdzone uchybienie nie powtórzyło się. Jednocześnie dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego winien mieć na uwadze również okoliczności podnoszone w wywiedzionych apelacjach.</p> </div>