III SA/Łd 706/19

SENTENCJA Dnia 16 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 roku sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z [...] r. odmawiającego rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego w łącznej kwocie 9.973,76 zł. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 64f ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) [dalej: u.p.e.a.]. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy wynikało, że wnioskiem z dnia 03.09.2018 r. pełnomocnik J. R. wystąpił do Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. o rozłożenie na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego, powstałych w wyniku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych. Zobowiązany wniósł o raty w wysokości 100,00 zł miesięcznie, płatne do 15-go każdego miesiąca poczynając od października 2018 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony wskazał, iż J. R. jest osobą starszą i schorowaną. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. W związku z licznymi dolegliwościami kardiologicznymi, gastrologicznymi i psychiatrycznymi ponosi koszty zakupu leków i wizyt lekarskich w wysokości około 600,00 zł miesięcznie. Natomiast koszty utrzymania mieszkania, tj. czynszu i opłat eksploatacyjnych wynoszą łącznie około 1.800,00 zł miesięcznie. Do tego dochodzi koszt zakupu żywności, środków czystości, chemii domowej i ubrań. Dyrektor [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. postanowieniem z [...].10.2018 r. odmówił J. R. rozłożenia na raty należności z tytułu kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i FGSP. Zobowiązany nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 107 § 1 i art. 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewystarczające uzasadnienie postanowienia, w szczególności poprzez pominięcie uzasadnienia w zakresie dotyczącym ustalenia sytuacji majątkowej i możliwości finansowych skarżącego i ich wpływu na ratalną spłatę zadłużenia; - art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art 18 u.p.e.a. statuujących zasadę uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, poprzez wydanie niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy było możliwe rozstrzygnięcie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony poprzez rozłożenie należności na raty; - art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności, naruszeniem słusznego interesu skarżącego, nienależytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, wskutek niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i zaniechania ustalenia możliwości finansowych Skarżącego; - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w szczególności bez należytego ustalenia możliwości finansowych skarżącego; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 64f u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku o rozłożenie zapłaty powstałych kosztów egzekucyjnych na raty w sytuacji gdy sytuacja majątkowa i możliwości finansowe skarżącego nie pozwalają na jednorazowe uiszczenie należności. Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik strony, na podstawie art 138 § 1 pkt 2 w zw. z art 127 § 3 oraz z art. 78 i art. 60 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. wniósł o: 1] uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie wniosku skarżącego poprzez rozłożenie na raty (w wysokości 100 zł miesięcznie, płatne do 15 dnia każdego miesiąca, poczynając od listopada 2018 r.) należności z tytułu kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego, powstałych w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu złożonego zażalenia pełnomocnik strony w większości powtórzył argumentację zawartą we wniosku z 03.09.2018 r. Ponadto podniósł, iż zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadniania odnoszącego się do sytuacji majątkowej i możliwości finansowych skarżącego, potwierdzonych złożonymi dokumentami, w tym oświadczeniem majątkowym. Organ pierwszej instancji ograniczył uzasadnienie zaskarżonego postanowienia do przytoczenia ustawowych przesłanek, bez ich odniesienia do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu ww. zażalenia, postanowieniem z [...].01.2019 r. uchylił postanowienie Dyrektora [...] Oddziału ZUS w Ł. z [...].10.2018 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dniu [...] r. Dyrektor [...] Oddziału ZUS w Ł., po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał postanowienie nr [...] odmawiające rozłożenia na raty należności z tytułu ww. kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, w którym wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie wniosku skarżącego poprzez rozłożenie na raty (w wysokości 100 zł miesięcznie, płatne do 15 dnia każdego miesiąca, poczynając od sierpnia 2018 r.) należności z tytułu kosztów egzekucyjnych przypadających na rzecz organu egzekucyjnego, powstałych w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 64f u.p.e.a. organ egzekucyjny, ze względu na ważny interes zobowiązanego, może rozłożyć na raty zapłatę przypadających na jego rzecz kosztów egzekucyjnych. Zauważył przy tym, że ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważnego interesu" zobowiązanego. Jednakże, orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowane odnośnie pojęcia "ważnego interesu" zobowiązanego wskazuje, że w pojęciu ważnego interesu strony mieści się ochrona wartości powszechnie cenionych, wysoko usytuowanych w ich hierarchii typu: życie, zdrowie ludzkie, ochrona rodziny. Przyjmuje się, że w ramach ważnego interesu strony mieszczą się np. sytuacje nadzwyczajnej czy losowej utraty możliwości zarobkowania. Przesłankę tę należy oceniać w oparciu o kryteria zobiektywizowane albowiem z subiektywnego punktu widzenia praktycznie każdy obowiązek zapłaty jest dolegliwy dla zobowiązanego do jego wykonania Dalej organ podkreślił, że ulga w postaci rozłożenia na raty kosztów postępowania egzekucyjnego ma charakter socjalny. Dlatego też ustawodawca nie uzależnił jej przyznania od interesu społecznego. Ponadto, przepis art. 64f u.p.e.a. pozwala organowi egzekucyjnemu nawet w przypadku zaistnienia przesłanki "ważnego interesu" odmówić rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych. Ustawodawca ww. przepis oparł na zasadzie uznania administracyjnego. Organ odwoławczy rozpatrując zażalenie nie jest natomiast związany treścią zaskarżonego postanowienia, ani też granicami zażalenia, lecz ma obowiązek dokonać merytorycznej i formalnoprawnej oceny zasadności podjętego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia. Dalej organ opisał stan majątkowy i rodzinny skarżącego wskazują, iż prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. W związku z licznymi dolegliwościami kardiologicznymi, gastrologicznymi i psychiatrycznymi ponosi koszty zakupu leków oraz wizyt lekarskich w wysokości około 600,00 zł miesięcznie. Koszty utrzymania mieszkania, tj. czynszu i opłat eksploatacyjnych wynoszą łącznie 1.800,00 zł miesięcznie. Do tego dochodzi koszt zakupu żywności, środków czystości, chemii domowej oraz ubrań. Dodatkowo, na podstawie danych wynikających z systemów informatycznych będących w dyspozycji Organu odwoławczego, tj. elektronicznego rejestru Ksiąg Wieczystych i Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (według stanu na 22.05.2019 r.) ustalono, że J.R. nie posiada nieruchomości, natomiast 29.03.2019 r. stał się właścicielem samochodu osobowego wielozadaniowego CHEVROLET [...] rok prod. [...], nr rej. [...], o średniej wartości rynkowej około 25.000,00 zł (wg omnipret.com). Ponadto z informacji uzyskanych przez Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł., tj. raportów ZUS RCA za okres 11/2018 -01/2019 wynika, że J. R. z tytułu umowy zlecenia otrzymał w ww. okresie średniomiesięczne wynagrodzenie w kwocie 2.734,67 zł brutto (1.886,32 zł netto). Natomiast żona, według informacji zawartych w KSI ZUS, w tym samym okresie osiągnęła średniomiesięczny dochód z tytułu zatrudnienia w kwocie 1. 832,23 zł brutto (1.458,00 zł netto) oraz z tytułu świadczenia emerytalnego 1.538,66 zł brutto (1.289,18 zł netto). Zdaniem organu odwoławczego sytuacja finansowa strony nie może być uznana za szczególnie trudną, a tym samym wypełniającą przesłankę "ważnego interesu" zobowiązanego. Z akt sprawy wynika, że J. R. wraz z żoną dysponują stałym dochodem, a zatem nie można uznać, iż w sprawie występuje zagrożenie niezaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, czy zagrożenie egzystencji. Powyższe potwierdza również fakt zakupu w dniu 29.03.2019 r. auta. Oceniając zatem przedstawione w zaskarżonym rozstrzygnięciu stanowisko Dyrektora [...] Oddziału ZUS w Ł., zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., słusznie organ pierwszej instancji stwierdził, że na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia, tj. na dzień [...] r. nie została spełniona przesłanka ważnego interesu zobowiązanego, o której mowa w art. 64f u.p.e.a. Dyrektor [...] Oddziału ZUS w Ł. uznał, że charakter miesięcznych wydatków nie dawał podstaw do stwierdzenia, że konieczność ich ponoszenia związana jest z sytuacją nadzwyczajną, zagrażającą bytowi strony. Na uwagę zasługuje w przedmiotowej sprawie również fakt, iż z akt sprawy nie wynika, że strona korzystała z pomocy społecznej. Fakty te pozwalają sądzić, że sytuacja materialna strony nie była zatem skrajnie niekorzystna. W tym miejscu wskazać również należy, że przedmiotowe koszty egzekucyjne w łącznej kwocie 9.973,76 zł są konsekwencją niedokonywania w latach 2002-2018 przez J. R. wpłat z tytułu ubezpieczenia społecznego, ubezpieczenia zdrowotnego, FP i FGŚP oraz Funduszu Emerytur Pomostowych, tj. w czasie prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w zakresie pozostałego transportu lądowego pasażerskiego (06.12.2000 r. - 22.05.2018 r.). Taka postawa strony nie wpisuje się w pojęcie ważnego interesu zobowiązanego, bowiem jest konsekwencją świadomego wyboru oraz niepodejmowania kroków by uregulować posiadane zaległości. Podsumowując, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., organ pierwszej instancji uznając brak podstaw do udzielenia J. R. ulgi w postaci rozłożenia na raty w wysokości 100,00 zł miesięcznie kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego, wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Przedmiotem ulgi udzielanej w oparciu o art. 64f u.p.e.a. są koszty egzekucyjne, a zatem zobowiązania związanego z przymusowym dochodzeniem należności. Organ pierwszej instancji, kierując się regułami uznania administracyjnego wynikającego z ww. art. 64f zasadnie uznał, iż w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą przesłanki przemawiające za rozłożeniem na raty kosztów egzekucyjnych w łącznej wysokości 9.973,76 zł. Trafnie również Dyrektor [...] Oddziału ZUS w Ł. stwierdził, że zaproponowana przez J. R. kwota rat jest nieadekwatna do wysokości zadłużenia i osiąganego dochodu, gdzie spłata kosztów egzekucyjnych w takiej formie trwałaby ponad 8 lat. Zebrany materiał dowodowy jest wystarczającym do wydania prawidłowego merytorycznie rozstrzygnięcia. Jego analiza wskazuje, że Dyrektor [...] Oddziału ZUS w Ł. wydając zaskarżone postanowienie wyjaśnił i wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i prawne - istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym wskazał przyczyny, dla których odmówił przyznania wnioskowanej ulgi. W szczególności zaskarżone postanowienie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Nie naruszono zasad ogólnych postępowania oraz dokonano rzetelnej oceny niezbędnych i dostępnych dowodów, nie przekraczając granic swobodnej ich oceny. Skargę na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. złożył J. R., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na wynik sprawy, a to: * art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. polegającą na niewystarczającym uzasadnieniu postanowienia, w szczególności poprzez pominięcie uzasadnienia w zakresie dotyczącym braku rozważania rozłożenia należności na mniejszą ilość wyższych rat; * art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. statuujących zasadę uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, poprzez wydanie niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy było możliwe rozstrzygnięcie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony poprzez rozłożenie należności na raty; * art. 7, art. 77 , 80 i 124 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia z naruszeniem zasady praworządności, naruszeniem słusznego interesu skarżącego, nienależytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, wskutek niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i zaniechania ustalenia możliwości rozłożenia należności na mniejszą ilość wyższych rat; * art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wydania orzeczenia reformatoryjnego w sytuacji spełnienia przesłanek do uchylenia zaskarżonego postanowienia i uwzględnienia wniosku skarżącego; * 64f u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku o rozłożenie zapłaty powstałych kosztów egzekucyjnych na raty w sytuacji gdy sytuacja majątkowa i możliwości finansowe skarżącego nie pozwalają mu na jednorazowe uiszczenie należności. Wskazując na powyższe, wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. oraz Dyrektora [...] Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych; W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2017r. poz.1370 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonego postanowienia sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r. poz.1201 ze zm.), dalej u.p.e.a. Zgodnie z treścią art.64f wymienionej ustawy organ egzekucyjny ze względu na ważny interes zobowiązanego może rozłożyć na raty zapłatę przypadających na jego rzecz kosztów egzekucyjnych. Na postanowienie w sprawie rozłożenia na raty spłaty kosztów egzekucyjnych przysługuje zażalenie. Należy zaznaczyć, że rozłożenie na raty zapłaty kosztów egzekucyjnych oparte jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Z przepisu art.64f u.p.e.a. wynika, że przesłanką rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych jest wystąpienie "ważnego interesu" zobowiązanego. Ustawodawca nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważnego interesu" zobowiązanego. Jednakże na gruncie prawa podatkowego (Ordynacji podatkowej - art. 67a) orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ukształtowane odnośnie pojęcia "ważnego interesu" podatnika wskazując, że w pojęciu ważnego interesu strony mieści się ochrona wartości powszechnie cenionych, wysoko usytuowanych w ich hierarchii typu: życie, zdrowie ludzkie, ochrona rodziny. Przyjmuje się, że w ramach ważnego interesu strony mieszczą się np. sytuacje nadzwyczajnej czy losowej utraty możliwości zarobkowania. Przesłankę tę należy oceniać w oparciu o kryteria zobiektywizowane albowiem z subiektywnego punktu widzenia praktycznie każdy obowiązek zapłaty jest dolegliwy dla zobowiązanego do jego wykonania (por. wyrok WSA z dnia 7 czerwca 2006 r., I SA/Bk 150/06, wyrok WSA z dnia 22 marca 2006 r., III SA/Wa 53/06, wyrok WSA z dnia 2 marca 2006 r., III SA/Wa 1709/05, wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., II FSK 257/05, Lex nr 286924, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2003 r., SA/Sz 945/01, wyrok NSA z dnia 12 lutego 2003 r., III SA 1838/01). Należy podkreślić, że ulga w postaci rozłożenia na raty kosztów postępowania egzekucyjnego ma charakter socjalny. Dlatego też ustawodawca nie uzależnił jej przyznania od interesu społecznego. Istotny w tej konstrukcji i kluczowy dla niniejszego postępowania jest znajdujący się w art. 64f u.p.e.a. zwrot "może rozłożyć na raty". Pozwala on organowi egzekucyjnemu nawet w przypadku zaistnienia przesłanki "ważnego interesu" odmówić rozłożenia na raty kosztów egzekucyjnych. Uznaniowy charakter tego postanowienia oznacza, że wybór sposobu rozstrzygnięcia wniosku o zastosowaniu ulgi zależy jedynie od organu egzekucyjnego, który ma obowiązek przeprowadzić w sposób prawidłowy postępowanie w sprawie i wydać postanowienie. W związku z tym taki akt może podlegać sądowej kontroli wyłącznie w zakresie jego zgodności z przepisami o postępowaniu. Kontrola ta sprowadza się wyłącznie do zbadania, czy wydanie postanowienia przez organ egzekucyjny zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz rozważeniem wszelkich okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie ocenia w takim przypadku słuszności, a jedynie poprawność postępowania. W niniejszej sprawie organ administracji nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Organ rentowy wyjaśnił sytuację materialną, majątkową, rodzinną i zdrowotną skarżącego. J. R. ma 62 lata i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Z ustaleń ZUS wynika, że w okresie od listopada 20187r. do stycznia 2019r. osiągał on wynagrodzenie miesięczne na podstawie umowy zlecenia w wysokości 1886,32 zł netto. Żona otrzymuje emeryturę w wysokości 1289,18 zł netto a ponadto była ona zatrudniona na podstawie umowy zlecenia w okresie od listopada 2018r. do stycznia 2019r. osiągając miesięczne wynagrodzenie netto 1458 zł Łączne miesięczne dochody skarżącego i jego żony to kwota 4633,50 zł netto. J.R. podał nadto, że posiada miesięczne wydatki w wysokości 1800 zł – czynsz, opłaty eksploatacyjne, 600 zł – wydatki na leki i wizyty lekarskie a ponadto ma jeszcze wydatki "na życie", środki czystości, ubrania i.t.p. Porównując wysokość miesięcznych dochodów rodziny skarżącego z wielkością wydatków organ administracji trafnie uznał, że sytuacja materialna wnioskodawcy nie jest tak zła jaką sam on przedstawił. Suma miesięcznych dochodów nie jest wcale niska bo wynosi 4633,50 zł netto na dwie osoby. Nie jest to wprawdzie kwota świadcząca o bardzo dobrej sytuacji materialnej rodziny skarżącego ale nie można uznać, że sytuacja ta jest szczególnie trudna. Dodać należy, że J.R. ubiegając się o rozłożenie kosztów egzekucyjnych na raty sam nie wyjaśnił wielkości swoich dochodów. Dość obszernie opisuje on swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną oraz wielkość wydatków jakie musi ponosić co miesiąc na swoje utrzymanie lecz sam nie podaje jakie posiada miesięczne dochody. Organ rentowy dokonał ustaleń w tym zakresie na podstawie własnych działań a mianowicie w oparciu o raporty ZUS RCA. J.R. nie wyjaśnił zatem dokładnie swojej sytuacji materialnej a podał jedynie te informacje, które są dla niego korzystne do uwzględnienia jego wniosku o czym , będzie mowa w dalszej części rozważań. Skarżący nie wyjaśnił również dokładnie swojej sytuacji majątkowej gdyż nie podał faktu, że zakupił samochód. Organ administracji sam ustalił w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, że J.R. w dniu 29 marca 2019r. stał się właścicielem samochodu marki Chevrolet [...] rok produkcji 2006 nr rej. [...]. Jak wynika z wyceny wartości tego pojazdu załączonej do akt administracyjnych obecna wartość rynkowa takiego samochodu to 25766 zł. Skarżący nie ujawnił faktu zakupu samochodu. Również na rozprawie w dniu 16 października 2019r. pełnomocnik skarżącego nie potrafił wyjaśnić za jaką sumę J.R. nabył ten pojazd. Fakt zakupu samochodu o wartości przekraczającej 25000 zł dowodzi, że skarżący posiadał na to środki finansowe. Należy zaznaczyć, że wartość rynkowa zakupionego pojazdu (25766 zł) znacznie przekracza wielkość zadłużenia z tytułu kosztów egzekucyjnych (9973,76 zł). Skarżący zamiast kupować tak drogi pojazd miał możliwość zapłacenia kosztów egzekucyjnych lecz tego nie uczynił. Organ rentowy słusznie zatem, uznał, że brak jest podstaw doi uznania, że ważny interes skarżącego przemawia za uwzględnieniem jego wniosku. W niniejszej sprawie J.R. ubiega się o rozłożenie na raty kosztów egzekucyjnych z uwagi na jego trudną sytuację materialną, majątkową, zdrowotną i rodzinną. Strona ubiegająca się o uwzględnienie jej wniosku z wymienionych przyczyn winna przede wszystkim dokładnie wyjaśnić swoją sytuacją materialną i majątkową. Dopiero po dokładnym wyjaśnieniu sytuacji wnioskodawcy można ustalić czy spełnione są przesłanki, o których mowa w art.64f u.p.e.a. W niniejszej sprawie J.R. nie wyjaśnił szczegółowo swojej sytuacji materialnej i majątkowej. Nie podał jakie są miesięczne dochody jego rodziny, które, jak się okazało, nie są tak małe, jak również nie ujawnił faktu nabycia dość drogiego samochodu. Organ rentowy słusznie zatem doszedł do przekonania , że nie zostały spełnione przesłanki określone w art.64f u.p.e.a. do uwzględnienia wniosku strony. Dodać również należy, iż wysoce wątpliwa jest deklaracja skarżącego o jego gotowości niezwłocznej zapłaty kosztów egzekucyjnych w ratach. Gotowość taką zgłosił on już we wniosku z 7 września 2018r. oraz w kolejnych pismach procesowych. Tymczasem na rozprawie w dniu 16 października 2019r. jego pełnomocnik oświadczył, że dotychczas żadna kwota zadłużenia z tytułu kosztów nie została uiszczona. Oznacza to, że przez okres przeszło trzynastu miesięcy (od 7 września 2018r. do chwili obecnej) trwania postępowania J.R. nie zapłacił dobrowolnie żadnej kwoty zadłużenia nawet w niewielkiej wysokości choć miał taką możliwość. Wskazuje to, że wysoce wątpliwa jest jego deklaracja gotowości niezwłocznej zapłaty zadłużenia w ratach. W ocenie sądu deklaracja woli zapłaty zaległości jest składana jedynie na użytek niniejszej sprawy a nie wynika z rzeczywistej chęci uiszczenia kosztów egzekucyjnych. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organ rentowy nie przekroczył granic uznania administracyjnego i trafnie uznał, że wobec skarżącego nie zostały spełnione przesłanki uwzględnienia jego wniosku określone w art.64f u.p.e.a. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę J. R. dc