II AKa 411/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II A Ka 411/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 14 grudnia 2018 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSA Adam Wrzosek</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie SA Marek Motuk</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO Katarzyna Capałowska (spr.) </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyny Rucińskiej </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Gabrieli Marczyńskiej-Tomali</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy 1/ <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">A.</span>, <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> osk. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art.280§2 kk</a> (x2), <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art.13§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art.280§2 kk</a>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2/ <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> osk. z 18<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 2)">§2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art.280§2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art.291§1 kk</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art.64§1 kk</a>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionych przez obrońców skazanych</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 maja 2018 r, sygn. akt XII K 247/17</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->wyrok w zaskarżonej części wobec oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> zmienia w ten sposób, że orzeczoną w pkt. VI wyroku karę łączną obniża do 4 ( czterech) lat pozbawienia wolności, </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->wyrok w pozostałej zaskarżonej części utrzymuje w mocy, </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 §1 kk</a> na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu <span class="anon-block">K. G. (1)</span> okres tymczasowego aresztowania od dnia 18 maja 2017 r. godz. 13.30 do dnia 14 grudnia 2018 r. godz. 13.30 przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi pozbawienia wolności, </strong> </p> <p>IV.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">S. K.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem ) zł zawierającą stawkę VAT z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->VI. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">I. W.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem ) zł zawierającej stawkę VAT z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym</strong> </p> <p>V.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonych od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie w dniu 17 maja 2018 r. w sprawie o sygn. XII K 247/17 wydał wyrok w odniesieniu go <span class="anon-block">K. G. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, którzy zostali oskarżeni o popełnienie następujących przestępstw, a mianowicie:</p> <p> <span class="anon-block">K. G. (1)</span> o to, że</p> <p>1. w dniu 18 maja 2017 r. w okolicach <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> dokonał rozboju na osobie <span class="anon-block">M. G. (1)</span> w ten sposób, że posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża oraz grożąc pokrzywdzonej pozbawieniem życia dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki S. (...)</span>, telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki S. (...)</span> oraz pieniędzy w kwocie 10 złotych, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a>;</p> <p>2. w dniu 18 maja 2017 r. na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> dokonał rozboju na osobie <span class="anon-block">D. W.</span> w ten sposób, że posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża oraz grożąc pokrzywdzonej użyciem noża, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki S. (...)</span> oraz pieniędzy w kwocie około 15 złotych, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a>;</p> <p>3. w dniu 18 maja 2017 r. na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> usiłował dokonać rozboju na osobie <span class="anon-block">M. D.</span> w ten sposób, że posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża oraz grożąc pokrzywdzonej użyciem noża zażądał wydania telefonu komórkowego oraz pieniędzy, ale zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonej, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> </p> <p> <span class="anon-block">R. K. (1)</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>4. w dniu 18 maja 2017 r. w <span class="anon-block">W.</span> na terenie dzielnicy <span class="anon-block">B.</span> działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru chcąc, aby <span class="anon-block">K. G. (1)</span> popełnił czyn zabroniony nakłaniał <span class="anon-block">K. G. (1)</span> do popełnienia czynu zabronionego w ten sposób, iż co najmniej trzykrotnie nakłaniał <span class="anon-block">K. G. (1)</span> do dokonania przestępstwa rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci noża i w tym celu przekazał <span class="anon-block">K. G. (1)</span> nóż, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo podobne, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>;</p> <p>5. w dniu 18 maja 2017 r. w <span class="anon-block">W.</span> na terenie dzielnicy <span class="anon-block">B.</span> przyjął od <span class="anon-block">K. G. (1)</span> rzeczy uzyskane za pomocą czynu zabronionego w postaci telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki S. (...)</span> o wartości 150 złotych, telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki S. (...)</span> o wartości 350 złotych, telefonu <span class="anon-block">marki S. (...)</span> o wartości około 800 złotych, pieniędzy w kwocie 10 złotych, pieniędzy w kwocie 15 złotych wiedząc, iż pochodzą one z czynu zabronionego, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo podobne, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> </p> <p>Przedmiotowym wyrokiem Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł w sposób następujący:</p> <p>I. Oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 1 aktu oskarżenia i za czyn ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> skazuje go i wymierza mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>II. Oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 2 aktu oskarżenia, przyjmując, że czyn ten został popełniony na <span class="anon-block">ul. (...)</span> i za czyn ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> skazał go i wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>III. Oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 3 aktu oskarżenia, przyjmując, że do czynu doszło na <span class="anon-block">ul. (...)</span> i za czyn ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> skazał go, a na podstawie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.</p> <p>IV. Oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 4 aktu oskarżenia przyjmując, że oskarżony czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo podobne w sprawie Sądu Rejonowego dla Warszawy-Żoliborza w <span class="anon-block">W.</span>, sygn. akt III K 1725/06 i za czyn ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> skazał go, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 1)">art. 19 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności.</p> <p>V. Oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt 5 aktu oskarżenia przyjmując, że oskarżony czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary co najmniej sześciu miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo podobne w sprawie Sądu Rejonowego dla Warszawy-Żoliborza w <span class="anon-block">W.</span>, sygn. akt III K 1725/06 i za czyn ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> skazał go, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności.</p> <p>VI. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art. 85 § 1 i § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> kary pozbawienia wolności orzeczone wobec <span class="anon-block">K. G. (1)</span> w punktach I, II i III wyroku połączył i wymierzył mu karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności.</p> <p>VII. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85;art. 85 § 1;art. 85 § 2)">art. 85 § 1 i § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> kary pozbawienia wolności orzeczone wobec <span class="anon-block">R. K. (1)</span> w punktach IV i V wyroku połączył i wymierzył mu karę łączną 4 (czterech) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>VIII. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 maja 2017 r., godz. 13:30 do dnia 17 maja 2018 r., godz. 13:30, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.</p> <p>IX. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 maja 2017 r., godz. 13:30 do dnia 17 maja 2018 r., godz. 13:30, przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.</p> <p>X. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 44;art. 44 § 1)">art. 44 § 1 k.k.</a> orzekł przepadek dowodu rzeczowego wyszczególnionego w wykazie dowodów rzeczowych i śladów kryminalistycznych numer <span class="anon-block"> (...)</span> pod poz. 10 - Drz <span class="anon-block"> (...)</span> poprzez jego zniszczenie</p> <p>Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońców oskarżonych <span class="anon-block">K. G. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span>.</p> <p>Ponieważ w niniejszej sprawie wpłynął wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, dalsze swoje rozważania Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1;art. 423 § 1 a)">art. 423 §1 1a kpk</a> ograniczy do omówienia apelacji obrońcy tego oskarżonego.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 17 maja 2018 r. w części, tj. w zakresie pkt. IV, V, VII, IX, na korzyść oskarżonego.</p> <p>Obrońca zarzucił temu wyrokowi:</p> <p>1) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>, obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2;art. 7)">art. 5 § 2 oraz art. 7 kpk</a>, polegające na nie rozstrzygnięciu przez Sąd I-instancji na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> występujących w sprawie istotnych wątpliwości co do popełnienia przez niego czynu z punktu IV zaskarżonego wyroku oraz poprzez naruszenie przez Sąd I-instancji zasady swobodnej oceny dowodów i popadnięcie w dowolność ocen, poprzez dowolne uznanie</p> <p>za wiarygodne obciążających oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> wyjaśnień współoskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span>:</p> <p>- w sytuacji, gdy w zasadzie tylko wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> wskazują na oskarżonego jako sprawcę przestępstwa z pkt IV zaskarżonego wyroku, a oprócz jego wyjaśnień w sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu na winę oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span>,</p> <p>- w sytuacji, gdy wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> w zakresie tego, że <span class="anon-block">R. K. (1)</span> „nakazał" mu popełnienie przestępstw rozboju są w zasadzie pozbawione jakichkolwiek konkretów, np. ile pieniędzy <span class="anon-block">R. K. (1)</span> zażądał od niego, z jakiego powodu ich zażądał, do czego mu były potrzebne te pieniądze, dlaczego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> mówił, że od początku <span class="anon-block">R. K. (1)</span> kazał mu „napadać na kobiety"- od razu w liczbie mnogiej (dlaczego jeden rozbój na jednej osobie byłby „niewystarczający"). Ten brak szczegółowości (a także nie podanie motywów rzekomego żądania oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> od oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> pieniędzy) w wyjaśnieniach oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> winien doprowadzić do uznania ich przez Sąd Okręgowy za niewiarygodne,</p> <p>- w sytuacji, gdy te z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> (że <span class="anon-block">R. K. (1)</span> każdorazowo otwierał mu furtkę od działek oraz że <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, obserwował go w trakcie dokonywania przez niego napadów), które mogły być zweryfikowane z innymi dowodami w sprawie (m. in. dowodem z nagrania z monitoringu wejścia do ogrodów działkowych, zeznaniami pokrzywdzonych i świadków rozbojów dokonywanych przez oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span>) nie potwierdziły się. Jednakże mimo tego, Sąd Okręgowy uznał w pozostałym zakresie (który nie mógł zostać skonfrontowany z innymi dowodami w sprawie) wyjaśniania oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> za wiarygodne. Ta niemożliwość skonfrontowania dotyczy tej części wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> kiedy oskarżeni przebywali sam na sam w miejscu prywatnym (w altance działkowej), gdzie monitoringu nie ma, a oskarżony <span class="anon-block">R. K. (1)</span> rzekomo podżegał współoskarżonego do popełniania przestępstw. Sąd Okręgowy zamiast uznać za wiarygodne te fragmenty wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, które znajdują oparcie w pozostałym materiale dowodowym sprawy, zrobił zupełnie inaczej. Bowiem Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne te fragmenty wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, które nie są sprzeczne z innymi dowodami w sprawie lub nie mają (bo mieć nie mogą, bowiem zaistniały w sytuacji sam na sam pomiędzy współoskarżonymi) potwierdzenia w innych dowodach. W ocenie obrony, jeżeli nie potwierdziły się te fragmenty wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> co do rzekomego podżegania go przez oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, które mogły być w jakiś sposób zweryfikowane przez Sąd Okręgowy, to tym bardziej nie powinny być uznane za wiarygodne te fragmenty jego wyjaśnień, które nie mogły być zweryfikowane żadnym innym zaoferowanym przez oskarżenie materiałem dowodowym w sprawie,</p> <p>- w sytuacji, gdy oskarżony <span class="anon-block">K. G. (1)</span> miał powód w składaniu wyjaśnień obciążających oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, a mianowicie oskarżony</p> <p> <span class="anon-block">K. G. (1)</span> chciał umniejszyć swoją odpowiedzialność za popełnione przestępstwa poprzez wskazanie innej osoby jako prowodyra i pomysłodawcę popełnionych przez siebie rozbojów w celu uzyskania dla siebie korzyści w postaci łagodniejszej kary;</p> <p>2) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>, obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2;art. 7)">art. 5 § 2 oraz art. 7 kpk</a>, polegające na nie rozstrzygnięciu przez Sąd I-instancji na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> występujących w sprawie istotnych wątpliwości co do popełnienia przez niego czynu z punktu V zaskarżonego wyroku oraz poprzez naruszenie przez Sąd I-instancji zasady swobodnej oceny dowodów i popadnięcie w dowolność ocen:</p> <p>- w szczególności zakresie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> poprzez dowolne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> w części wskazującej, że to <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, a nie oskarżony <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, w chwili zatrzymania przez policję posiadał przy sobie skradzione telefony w sytuacji gdy, w tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> od początku były konsekwentne, a w świetle jego postawy przypisującej oskarżonemu <span class="anon-block">R. K. (1)</span> pomysł i w zasadzie rolę kierowniczą popełnionych przez siebie przestępstw, nie można jednocześnie oskarżonemu <span class="anon-block">K. G. (1)</span> przypisać postawy niemalże altruistycznej wobec mojego Mocodawcy (zdaje się, że tak właśnie uczynił Sąd Okręgowy w uzasadnieniu skarżonego wyroku- str. 14, „<span class="anon-block">K. G. (1)</span> w wyjaśnieniach obciążających <span class="anon-block">R. K. (1)</span> mówił jedynie to czego był pewien, a jeżeli czegoś nie pamiętał wolał wziąć ruinę na siebie, tak jak w przypadku (...) telefonów"). Zdaniem obrony jest to nieuprawione, zbyt daleko idące przypuszczenie Sądu Okręgowego, jakoby oskarżony <span class="anon-block">K. G. (1)</span> chciał brać na siebie winę za przestępstwo, którego nie popełnił- nie wskazuje na to ani postawa procesowa <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, ani żadne podjęte przez niego działanie, czy to podczas popełniana przez siebie przestępstw, czy to podczas całego postępowania w sprawie,</p> <p>- w sytuacji, gdy na skradzionych telefonach brak jest śladów linii papilarnych należących do oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, który to dowód jednoznacznie i bezstronnie wskazuje, iż oskarżony <span class="anon-block">R. K. (1)</span> nie był w posiadaniu (nie dotykał nawet) telefonów skradzionych przez oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span>,</p> <p>- poprzez uznanie za wiarygodne zeznań świadków policjantów (zatrzymujących oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i zabezpieczających dowody w postaci telefonów do niniejszej sprawy), w sytuacji, gdy świadkowie ci są w konflikcie z oskarżonym <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, albowiem złożył on w stosunku do nich zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa jego pobicia,</p> <p>- poprzez uznanie za niewiarygodne wyjaśnień samego oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, który od samego początku konsekwentnie wyjaśniał, iż nie był on w posiadaniu skradzionych przez oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> telefonów;</p> <p>3) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a>. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">424 kpk</a> oraz 5 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2)">§2 kpk</a>, poprzez ocenianie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, jednocześnie na kolejnych kartach uzasadnienia obdarzając je naprzemiennie i dowolnie przymiotem wiarygodności lub takiego przymiotu im odmawiając, w zależności od przyjętej w danym fragmencie uzasadnienia wersji zdarzeń, jednocześnie rozstrzygając rodzące się na tym tle uzasadnione wątpliwości na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span>;</p> <p>4) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 kpk</a>, wynikający z powyższego błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść przez ustalenie, iż oskarżony <span class="anon-block">R. K. (1)</span> popełnił przestępstwa przypisane mu w zaskarżonej części wyroku, podczas gdy przeprowadzona w sposób prawidłowy ocena materiału dowodowego winna prowadzić do odmiennego wniosku i uniewinnienia oskarżonego od popełnienia czynów wskazanych w punktach 4 i 5 aktu oskarżenia;</p> <p>ewentualnie, w przypadku nie podzielenia przez Sąd Apelacyjny w/w zarzutów apelacji obrońca zarzucił:</p> <p>5) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>, rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">R. K. (1)</span> kar jednostkowych (kar pozbawienia wolności), a w konsekwencji kary łącznej pozbawienia wolności, bez uprzedniego wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności dotyczących dyrektyw wymierzania kary, co skutkowało wymierzeniem kar jednostkowych, jak i kary łącznej w wymiarze i wysokości nieadekwatnej do stopnia zawinienia.</p> <p>Podnosząc powyższe obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> wniósł o</p> <p>1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanych mu w zaskarżonym wyroku czynów,</p> <p>ewentualnie</p> <p>2) o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I-instancji w zaskarżonej części.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja złożona przez obrońcę <span class="anon-block">R. K. (1)</span> jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie, a nietrafność zarzutów spowodowała, że wnioski apelacyjne nie zostały uwzględnienie.</p> <p>W swojej apelacji obrońca podniósł zarzuty obrazy prawa procesowego. Obraza przepisów postępowania (<em> <!-- -->error in procedendo) </em>tylko wtedy stanowi uchybienie, jeżeli mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. Błąd w procedowaniu odnosi się więc tylko do tych ustaleń faktycznych, w oparciu o które sąd wydaje orzeczenie. Błąd w ustaleniach faktycznych może mieć postać błędu "braku" albo błędu "dowolności". Zarzut taki może zostać postawiony wówczas, gdy sąd, ustalając stan faktyczny, wziął pod uwagę wszystkie istotne w sprawie dowody (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92;art. 410)">art. 92 i 410 KPK</a>), a także gdy prawidłowo je ocenił (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 KPK</a>). Natomiast ustalając stan faktyczny na podstawie tych dowodów, sąd pominął wynikające z nich fakty (okoliczności) istotne w sprawie (błąd "braku") albo ustalił fakty, które wcale z danego dowodu nie wynikają lub wynikają, ale zostały zniekształcone (przeinaczone) (błąd "dowolności"). Błąd dowolności może polegać również na wadliwym wnioskowaniu z prawidłowo ustalonych faktów (tzw. faktów ubocznych) co do istnienia lub nieistnienia faktu głównego (kwestii sprawstwa) w procesach poszlakowych. Błąd tego rodzaju oznacza, że określony fakt został ustalony dowolnie, gdyż nie ma oparcia w dowodach.</p> <p>Przed przejściem do dalszej analizy zarzutów obrazy prawa procesowego, w tym miejscu podkreślić należy, nie budzi żadnych wątpliwości zarówno w judykaturze, jak i doktrynie, że zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> nie może być podnoszony jednocześnie z zarzutem naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, gdyż dotyczy wtórnej do ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania - niedające się usunąć wątpliwości mogą powstać jedynie wówczas, gdy sąd orzekający, po wyczerpaniu wszystkich możliwości dowodowych, oceni uprzednio materiał dowodowy zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez zasadę swobodnej oceny dowodów (vide postanowienie Sądu Najwyższego - z dnia 06.02.2013 r., sygn. akt V KK 270/12). Podniesienie zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> wyklucza zatem możliwość skutecznego wysunięcia zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> zarzucił sądowi pierwszej instancji, iż swoje ustalenia oparł na wyjaśnieniach współoskarżonego <span class="anon-block">K. G. (1)</span>. Jednakże wskazać należy, iż wyjaśnienia <span class="anon-block">K. G. (1)</span> zostały potraktowane i weryfikowane przez Sąd Okręgowy z należytą ostrożnością. Sąd wskazał na str. 12- 14 i 15,17 swojego uzasadnienia do wyroku, iż weryfikował depozycje <span class="anon-block">K. G. (1)</span> z zeznaniami pokrzywdzonych <span class="anon-block">D. W.</span>, <span class="anon-block">M. D.</span>, <span class="anon-block">M. G. (1)</span> oraz z zeznaniami innych świadków – tj. <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, <span class="anon-block">M. S.</span> i <span class="anon-block">B. P. (1)</span>, <span class="anon-block">M. G. (2)</span>, <span class="anon-block">Ł. B.</span>. Zaznaczyć należy, iż swoje depozycje zarówno świadkowie jak i oskarżony <span class="anon-block">K. G. (1)</span> składali niezależnie od siebie, a okoliczności , o których mówili ( w odpowiednich zakresach zdarzeń, w których brali udział ) wzajemnie się potwierdzały. Płynie stąd wniosek, że <span class="anon-block">K. G. (1)</span> wyjaśniając nie starał się odbiegać od faktów, dla zapewnienia sobie linii obrony, lub bezpodstawnego pomówienia współoskarżonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span>. Oskarżony <span class="anon-block">K. G. (1)</span> także otwarcie w wyjaśnieniach, przyznawał , jakich zdarzeń nie pamięta. Dodatkowo - na co słusznie sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę – nóż przy pomocy, którego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> popełniał przestępstwa należał do <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i tenże oskarżony udostępnił <span class="anon-block">K. G. (1)</span> to narzędzie ( vide rozważania Sądu Okręgowego z k. 15 uzasadnienia wyroku). Słusznie zatem sąd pierwszej instancji przyjął, iż wyjaśnienia <span class="anon-block">R. K. (1)</span> nakierowane są na „wybielenie” swojej osoby i obciążenie <span class="anon-block">K. G. (1)</span>. Ocena wiarygodności pomówienia wymaga szczególnej ostrożności, gdyż pomówienie nie stanowi dowodu pełnowartościowego, chyba że jest ono jasne i konsekwentne, a ponadto znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich. Wiarygodność dowodu z relacji pomawiającego, tak jak z każdego osobowego źródła dowodowego winna być oceniona zarówno w kontekście całokształtu relacjonowanych przez niego okoliczności, jak i na tle innych dowodów. Istotnym, lecz nie decydującym czynnikiem kształtującym przekonanie sądu o wartości osobowego źródła dowodowego są spostrzeżenia i wrażenia odniesione w toku bezpośredniego przesłuchania na rozprawie. Przy dowodzie z pomówienia nie jest konieczne, aby relacje pomawiającego były potwierdzone innymi dowodami co do każdego opisywanego przez niego zdarzenia. Potwierdzenie innymi dowodami co najmniej części przestępstw opisywanych przez pomawiającego daje podstawy do pozytywnego zweryfikowania pozostałych jego relacji dotyczących innych przestępstw popełnionych przez tego samego sprawcę ( tak: Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 kwietnia 2018 r. w sprawie o sygn. II AKa 51/18).</p> <p>Sąd Okręgowy prawidłowo oparł swoje ustalenia odnośnie sprawstwa <span class="anon-block">R. K. (1)</span> na podstawie depozycji <span class="anon-block">K. G. (1)</span> – bowiem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeks postępowania karnego</a> nie uznaje teorii legalnej oceny dowodów a przepisy Kodeksu nie zawierają żadnych dyrektyw, które nakazywałyby określone ustosunkowanie się do konkretnych dowodów, jak również przepisy te nie wprowadzają różnic w zakresie wartości dowodowej poszczególnych dowodów (wyr. SN z 11.7.1977 r., V KR 92/77, OSNKW 1978, Nr 6, poz. 67, z aprobującą glosą J. Waszczyńskiego, NP 1979, Nr 4, poz. 138).</p> <p>Oznacza to również możliwość oparcia skazania nawet na depozycjach jednej osoby, (byle ocena tego dowodu była rzeczowa i logiczna oraz nie wkraczała w sferę dowolności) i nie może to wówczas stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie.</p> <p>Nie istnieje bowiem żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jednego świadka są niewystarczającą podstawą skazania, podobnie zresztą jak niedopuszczalne jest wartościowanie zeznań tylko w zależności od zajmowanej pozycji społecznej świadka, czy też pełnionej przez niego funkcji publicznej (porównaj: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11.1.1996 r., II KRN 178/95).</p> <p>Odnośnie zarzutów obrońcy dotyczących ustaleń przez sąd pierwszej instancji posiadania przez <span class="anon-block">R. K. (1)</span> skradzionych telefonów komórkowych - Sąd Apelacyjny także w tym zakresie podzielił argumentację i ustalenia Sądu Okręgowego, który w tym zakresie wypowiedział się na str. 16,17 – 21 uzasadnienia). Kluczowe dla przyjęcia takiej wersji zdarzeń były nie tylko wyjaśnienia <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, który wyjaśnił, że telefony odebrał od niego <span class="anon-block">R. K.</span> ale i zeznania funkcjonariuszy dokonujących zatrzymania oskarżonych: a szczególnie <span class="anon-block">A. K.</span>, ( obserwującego odrzucenie telefonów) oraz M. <span class="anon-block">S.</span>, <span class="anon-block">B. P.</span> ( wskazujących, iż przy <span class="anon-block">K. G.</span> znaleziono jedynie baterie od telefonów komórkowych) jak również podpisany bez zastrzeżeń przez oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span> protokół przeszukania zawierający wykazane przedmiotowe telefony komórkowe. W świetle tych dowodów, zarzut obrony, iż na skradzionych telefonach brak jest linii papilarnych należących do <span class="anon-block">R. K.</span> nie może okazać się zasadnym, albowiem jak wykazało postępowanie dowodowe - co wynika z opinii wydanej na podstawie przeprowadzonych badań daktyloskopijnych z dnia 2 sierpnia 2017 r. - na zabezpieczonym od <span class="anon-block">R. K. (1)</span> nożu z drewnianą rękojeścią nie ujawniono śladów linii papilarnych. Na wyświetlaczach zabezpieczonych telefonów komórkowych stwierdzono: na jednym - liczne ślady linii papilarnych, które nie nadają się do identyfikacji, na kolejnym - nie stwierdzono widocznych śladów – zatem słusznie sąd pierwszej instancji oparł swoje ustalenia na dowodach z osobowych źródeł.</p> <p>Stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd Okręgowy analiza i ocena zgromadzonych w sprawie dowodów w tym tych wymienionych przez autora apelacji nie zawiera błędów natury logicznej i faktycznej, zgodna jest z zasadami wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego i z tego względu zawarta w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku ocena zasługuje na akceptację ze strony Sądu odwoławczego. Zdaniem Sądu Apelacyjnego skarżący nie wykazał w sposób przekonujący, że ocena wymienionych w zarzutach zeznań świadków jest dowolna, a nie swobodna gdyż zawiera właśnie chociażby jeden z wyżej wskazanych elementów który potwierdza tę dowolność w postaci błędu natury faktycznej, logicznej bądź też naruszenie i nieuwzględnianie przy tej ocenie zasad wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego. Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku dowodzi, że Sąd Okręgowy dokonał analizy oraz oceny wszystkich dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a także dowodów wymienionych przez skarżącego i Sąd ten wskazał co z poszczególnych dowodów wynika oraz co najistotniejsze w tym zakresie, którym z zebranych dowodów dał wiarę i dlaczego oraz którym dowodom i z jakich powodów odmówił przyznania waloru wiarygodności. Sam fakt, że tak dokonana ocena nie satysfakcjonuje autora omawianych apelacji nie oznacza że jej kwestionowanie należy uznać za skuteczne, zwłaszcza że skarżący nie przedstawia przekonujących i merytorycznych argumentów podważających dokonaną przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> ocenę dowodów. Odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków i oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem oceny okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów i w związku z tym, nie może być uznana za przejaw złamania zasady obiektywizmu, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 KPK</a>.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> stwierdzić należy, że przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> nie może stanowić podstawy zarzutu zarówno apelacyjnego jak również kasacyjnego gdyż narusza on ogólne zasady procesowe i ogólne dyrektywy postępowania organów procesowych. Naruszenie tej zasady może nastąpić tylko poprzez naruszenie przepisu procesowego o bardziej szczegółowym charakterze, przepisu zawierającego konkretny nakaz lub zakaz, który został np. zignorowany, opatrznie zrozumiany lub nie doszło do jego zastosowania ( dla porównania :Postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 17 kwietnia 2007 r. V KK 79/07). Do takiej sytuacji w niniejszym postępowaniu nie doszło, gdyż Sąd I instancji nie naruszył ww. przepisów tym bardziej w powiązaniu z przepisami o bardziej szczegółowym charakterze.</p> <p>Przypomnieć tez należy ( o czym wspomniano na wstępie, że zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> nie może być podnoszony jednocześnie z zarzutem naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, gdyż dotyczy wtórnej do ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania - niedające się usunąć wątpliwości mogą powstać jedynie wówczas, gdy sąd orzekający, po wyczerpaniu wszystkich możliwości dowodowych, oceni uprzednio materiał dowodowy zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez zasadę swobodnej oceny dowodów .</p> <p>W świetle powyższych rozważań i przyjętych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych , Sąd Apelacyjny nie podzielił także wywodów i wniosków apelacji obrońcy odnośnie kary wymierzonej <span class="anon-block">R. K. (1)</span> ( zarówno w aspekcie kar jednostkowych jak i kary łącznej).</p> <p>Sąd Okręgowy zasadnie Sąd uznał, że stopień winy ww. oskarżonego jest znaczny. Oskarżony posiadał niczym nie zakłóconą zdolność do rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia swoich czynów, co skutkuje przyjęciem, że wiedział iż podejmowane przez nich działania naruszają normy prawne. <span class="anon-block">R. K. (1)</span> w pełni świadomie – nie cierpi bowiem na żadne zaburzenia uniemożliwiające swobodne podejmowanie decyzji – zdecydował się na popełnienie czynów zabronionych. Okolicznością obciążającą oskarżonego – co kluczowe - była jego uprzednia karalność za przestępstwa umyślne, a ponowne popełnienie umyślnego przestępstwa wskazuje na wysoki stopień jego demoralizacji i lekceważenie porządku prawnego. Podkreślenia wymaga, iż <span class="anon-block">R. K. (1)</span> był uprzednio pięciokrotnie karany, i przypisanych mu czynów dopuścił się w warunkach recydywy zwykłej. W takiej sytuacji zarzut obrońcy dotyczący rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu stanowi li tylko nieuprawnioną polemikę z orzeczeniem Sądu Okręgowego.</p> <p>Konkludując, należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy dokonując ustaleń faktycznych w zakresie poszczególnych czynów przypisanych oskarżonym wskazał w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku konkretne dowody, które stanowiły podstawę tych ustaleń, dokonując jednocześnie logicznej, prawidłowej i zgodnej z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> oceny tych dowodów, które uznał za wiarygodne i przekonujące. Z tych przyczyn jak powyżej, nie stwierdzając uchybień wskazanych w apelacji, Sąd nie uwzględnił wniosku o zmianę wyroku bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w zaskarżonej części.</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 §1 k.p.k.</a> mając na uwadze aktualną sytuację materialną i możliwości zarobkowe oskarżonego.</p> <p>Sąd Apelacyjny mając powyższe na uwadze orzekł jak w sentencji.</p> </div>