I ACa 264/18

<p>Sygn. akt I ACa 264/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 14 grudnia 2018 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Grzegorz Krężołek (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Marek Boniecki</p> <p>SSO del. Wojciech Żukowski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekr. sądowy Marta Matys</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2018 r. w Krakowie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> spółki komandytowej w <span class="anon-block">R.</span> (poprzednio<span class="anon-block">K. (...)</span> S.A. w <span class="anon-block">R.</span>)</p> <p>przeciwko <span class="anon-block">A. J.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji strony powodowej</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt I C 924/15</p> <p>I.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok nadając mu treść: </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> „utrzymuje w mocy w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">A. J.</span> wyrok zaoczny wydany przez Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">K.</span>w dniu 6 maja 2016 r.”;</strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 13.367 zł (trzynaście tysięcy trzysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. </strong> </p> <p>SSA Marek Boniecki SSA Grzegorz Krężołek SSO Wojciech Żukowski</p> <p>Sygn.akt : I ACa 264/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Strona powodowa -<span class="anon-block">K.</span>w <span class="anon-block">R.</span>- Spółka Akcyjna w <span class="anon-block">R.</span>, pozwem złożonym w postępowaniu nakazowym , skierowanym przeciwko <span class="anon-block"> (...)</span> - spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">N.</span> oraz <span class="anon-block">A. J.</span>, domagała się zasądzenia od nich solidarnie kwoty 105 331, 12 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 25 października 2013 r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania.</p> <p>Uzasadniając żądanie wskazała , że dostarczała pozwanej spółce , w ramach współpracy handlowej towary, za które pozwana była zobowiązana zapłacić . Zabezpieczeniem tych świadczeń był weksel in blanco , wystawiony przez kupującą , a poręczony przez drugiego z pozwanych <span class="anon-block">A. J.</span>, pełniącego funkcję prezesa zarządu spółki.</p> <p>„ <span class="anon-block">O.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> nie realizowała tych płatności wobec czego powódka wypełniła weksel na sumę dochodzoną pozwem i wezwała obydwoje pozwanych do zapłaty sumy wekslowej. Wezwanie to okazało się nieskuteczne.</p> <p>Zarządzeniem z dnia 27 maja 2015 r. sprawa została skierowana do rozpoznania w postępowaniu zwykłym.</p> <p>Wyrokiem zaocznym z dnia 6 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w<span class="anon-block">(...)</span>, zasądził od pozwanego <span class="anon-block">A. J.</span> na rzecz powódki <span class="anon-block">K. (...)</span>S.A. w <span class="anon-block">R.</span> kwotę 105 331, 12 zł. z odsetkami ustawowymi od dnia 25 października 2013 r. do dnia zapłaty, i oddalił powództwo w stosunku do pozwanej <span class="anon-block"> (...)</span>- spółki z o.o. w <span class="anon-block">N.</span>.</p> <p>Od pozwanego <span class="anon-block">A. J.</span> na rzecz powódki została zasądzona kwota 8 884 zł. tytułem kosztów procesu.</p> <p>Pozwany wniósł zarzuty od wyroku zaocznego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając bezzasadność roszczenia.</p> <p>W swoim stanowisku procesowym argumentował , iż pozwana spółka nie jest w upadłości i reguluje swoje zobowiązania. Natomiast on z uwagi na swój stan zdrowia , długotrwała chorobę , od dwóch lat pozbawiony jest możliwości prowadzenia jej spraw. Twierdził , że w związku z leczeniem pozostaje w trudnej sytuacji materialnej.</p> <p>W toku postępowania powódka <span class="anon-block">K. (...)</span> Spółka Akcyjna w <span class="anon-block">R.</span> zmieniała swoją strukturę prawną i nazwę na <span class="anon-block"> (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> -spółka komandytowa w <span class="anon-block">R.</span>.</p> <p>Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2017r, Sąd Okręgowy w<span class="anon-block">(...)</span> uchylił wydany przez siebie uprzednio , w dniu 6 maja 2016 r. wyrok zaoczny , w stosunku do <span class="anon-block">A. J.</span> i powództwo wobec tego pozwanego oddalił.</p> <p>Sąd I instancji ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia :</p> <p>W dniu 8 marca 2013 r. został wystawiony przez <span class="anon-block">O.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">N.</span> weksel in blanco jako zabezpieczenie płatności wynikających ze współpracy handlowej pomiedzy spółką a stroną powodową. Podpisał go za spółkę prezes zarządu <span class="anon-block">A. J.</span>, który również - jako osoba fizyczna- poręczył za jego spłatę.</p> <p>Pismami z dnia 17 października 2013 r. powódka zawiadomiła zarząd wystawcy weksla i poręczyciela wekslowego <span class="anon-block">A. J.</span>, iż dnia 17 października 2013 r. weksel został , w warunkach utrzymującego się zadłużenia spółki z <span class="anon-block">n. (...)</span>, wypełniony na kwotę obecnie dochodzoną pozwem , a na którą składały się: należność główna w kwocie 96 900, 85 oraz odsetki w sumie 8 430,27 zł. Równocześnie powódka wezwała do zapłaty sumy wekslowej , wskazując , że ma to nastąpić w terminie płatności weksla tj. 24 października 2013r , w <span class="anon-block">R.</span>.</p> <p>Jak ustala dalej Sąd Okręgowy, zgodnie z odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego wg stanu na dzień 2 marca 2013 r. dotyczącym „<span class="anon-block">O.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>spółka z o.o. w <span class="anon-block">N.</span> do zaciągania zobowiązań, składania oświadczeń i podpisywania umów handlowych upoważniony był wyłącznie zarząd spółki w całości, tj. prezes zarządu i wiceprezes do spraw finansowych, działający wspólnie . W skład zarządu pozwanej spółki wchodzili wówczas : <span class="anon-block">A. J.</span> – prezes zarządu i <span class="anon-block">A. O.</span> – wiceprezes do spraw finansowych.</p> <p>W ramach rozważań prawnych , odwołując się do dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, Sąd Okręgowy stanął na stanowisku , że w warunkach takich , gdy za <span class="anon-block"> spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span> , jako wystawcę weksla z <span class="anon-block">(...)</span>działał tylko - jednoosobowo - <span class="anon-block">A. J.</span> , mimo, że do zaciągania zobowiązań finansowych przez ten podmiot konieczne było łączne działanie dwóch członków zarządu , [ prezes i wiceprezes ds. finansowych ] , spółka nie mogła zaciągnąć skutecznie zobowiązania wekslowego. W konsekwencji weksel na podstawie którego powódka dochodzi swojego roszczenia jest dotknięty wadą formalną, w postaci braku podpisu wystawcy na dokumencie weksla, która powoduje jego nieważność</p> <p>Ta wada wywołuje również skutek niweczący w odniesieniu do zobowiązania, które przyjął na siebie <span class="anon-block">A. J.</span> jako poręczyciel zobowiązania inkorporowanego w wekslu. Jest ono , po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 32;art. 32 ust. 2)">art. 32 ust. 2 prawa wekslowego</a> także , w tych okolicznościach , nieważne.</p> <p>Taka ocena doprowadziła Sąd Okręgowy do konkluzji prawnej , iż w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">A. J.</span> wyrok zaoczy podlega uchyleniu , a powództwo skierowane przeciwko niemu , w całości oddaleniu.</p> <p>W apelacji od tego orzeczenia, strona powodowa , zaskarżając je w całości , w jej wniosku postulowała wydanie przez Sąd II instancji orzeczenia reformatoryjnego , którym wyrok zaoczny wydany przez Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">(...)</span>, w dniu 6 maja 2016r zostanie w stosunku do tego pozwanego utrzymany w mocy.</p> <p>Ponadto <span class="anon-block"> spółka (...)</span> domagała się obciążenia go kosztami postępowania apelacyjnego.</p> <p>Środek odwoławczy został oparty na następujących zarzutach :</p> <p>- naruszenia prawa procesowego w sposób mający dla treści zaskarżonego orzeczenia istotne znaczenie , a to :</p> <p>a/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> , wobec przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i nieprowadzenie jej w sposób wszechstronny. Wada ta doprowadziła , zdaniem skarżącej, do pominięcia w ramach ustaleń , że weksel in blanco wystawiony <span class="anon-block">(...)</span>, zawiera dwa podpisy tej samej osoby - [pozwanego] , działającego i za spółkę wystawcę tego dokumentu jak i jako poręczyciel spłaty zobowiązania wekslowego.</p> <p>Podpisując weksel za <span class="anon-block"> spółkę (...)</span> w <span class="anon-block">N.</span>, <span class="anon-block">A. J.</span> nie był do tego umocowany , co powinno prowadzić do konstatacji Sądu , której w warunkach twierdzonego błędu oceny zabrakło , iż pozwany odpowiada osobiście za to zobowiązania jako reprezentant spółki, który przekroczył zakres swojego umocowania.</p> <p>b/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 217;art. 217 § 1)">art 217 §1 kpc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 kpc</a>, wobec nie uwzględnienia przez Sąd I instancji dowodu z dokumentu – karty wzoru podpisów , z której wynikało , że w chwili przyjęcia dokumentu weksla po jego podpisaniu tylko przez pozwanego <span class="anon-block">J.</span> , przedstawiciel powódki nie wiedział , że ten jeden podpis nie wystarcza do skutecznego zaciągnięcia zobowiązania wekslowego przez <span class="anon-block"> spółkę (...)</span> ,</p> <p>- naruszenia prawa materialnego poprzez</p> <p>1/ niewłaściwe zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> i nie uwzględnienie , że w rozstrzyganej sprawie to pozwanego obciążał obowiązek dowiedzenia , iż powódka w chwili wręczania jej weksla po wystawieniu wiedziała , że prezes zarządu wystawcy nie jest umocowany do samodzielnego - jednoosobowego podpisywania takiego dokumentu i tym samym zaciągania imieniem spółki zobowiązania wekslowego ,</p> <p>2/ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 8)">art. 8 prawa wekslowego</a> , wobec jego niezastosowania i nie uznania , że w okolicznościach ustalonych w sprawie, to pozwany osobiście odpowiada za zobowiązanie wekslowe wobec powódki.</p> <p> <strong> <!-- -->Rozpoznając apelację , Sąd Apelacyjny rozważył. </strong> </p> <p>Środek odwoławczy strony powodowej jest uzasadniony o ile opiera się na zarzutach naruszenia prawa materialnego , co skutkuje wydaniem przez Sąd II instancji rozstrzygnięcia reformatoryjnego o treści wskazanej w punkcie I jego sentencji.</p> <p>Nie ma racji powódka podnosząc zarzuty procesowe.</p> <p>Odniesieniu do zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów przypomnieć należy , odwołując się do utrwalonego i podzielanego przez skład Sądu Apelacyjnego rozstrzygającego sprawę , stanowiska Sądu Najwyższego , wypracowanego na tle wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> , iż jego skuteczne postawienie wymaga od strony wykazania na czym , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń.</p> <p>W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.</p> <p>Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach , wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji.</p> <p>/ por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005 , sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/</p> <p>Ponadto nie można tracić z pola widzenia również , że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu , który dowody bezpośrednio przeprowadza.</p> <p>Ma to m. in. i takie następstwo , że nawet w sytuacji w której z treści dowodów można , w zakresie ustaleń , wyprowadzić równie logiczne , chociaż przeciwne do przyjętych przez Sąd I instancji wnioski , to zarzut naruszenia normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> , pomimo to , nie zostanie uznany za usprawiedliwiony.</p> <p>Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych , aprobować .</p> <p>To , w jaki sposób strona powodowa motywuje wskazany zarzut wyklucza jego podzielenie .</p> <p>W ramach tej motywacji nie przeprowadza ona krytyki postępowania Sądu i instancji w zakresie oceny zindywidualizowanych dowodów , zgodnie z regułami tejże wskazanymi powyżej ale ogranicza się do [nota bene niepoprawnego ] stwierdzenia , że zarzucany błąd Sądu Okrętowego polegał na nie ustaleniu , iż na dokumencie weksla są dwa podpisy , działającego w dwóch rolach , jako prezes zarządu „ <span class="anon-block">O.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> oraz jako poręczyciel , pozwanego <span class="anon-block">A. J.</span>.</p> <p>Takie ustalenie faktyczne zostało przez Sąd meriti poczynione, co wynika wprost z motywów orzeczenia poddanego kontroli instancyjnej. Już tylko w drodze uwagi porządkowej, czynionej na marginesie , zauważyć należy , iż fakt ten nie był pomiedzy stronami przedmiotem sporu.</p> <p>Dalsza część motywów tego zarzutu jest dla jego oceny orzeczenia Sądu I instancji prawnie irrelewantna dlatego , że odnosi się już do oceny prawnej okoliczności faktycznych , zawierając interpretację tego rodzaju tych faktów , przedstawioną przez skarżącą.</p> <p>Nie ma racji apelująca gdy podnosi drugi z zarzutów procesowych, a taka ocena zdecydowała również , że Sąd II instancji nie uwzględnił wniosku <span class="anon-block"> spółki (...)</span> o przeprowadzenie dowodu z karty wzoru podpisów w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Aby zarzut procesowy mógł zostać uznany za usprawiedliwiony muszą być spełnione łącznie dwa warunki. W ramach pierwszego strona powołująca go ma wykazać , że Sąd swoim postępowaniem rzeczywiście dopuścił się naruszenia skonkretyzowanej normy formalnej. Drugim jest istnienie rzeczywistego wpływu następstw tej nieprawidłowości na ostateczny wynik postępowania / treść podjętego rozstrzygnięcia / Nieco inaczej rzecz ujmując , warunek ten jest spełniony wówczas, gdy w warunkach braku tej nieprawidłowość treść orzeczenia byłaby inna.</p> <p>Biorąc to pod rozwagę , zarzutu skarżącej nie można uznać za uzasadniony skoro , uwzględniwszy jej argumentację, to czy przedstawiciel powódki obejmując dokument weksla w posiadanie wiedział czy też nie wiedział o tym czy <span class="anon-block">A. J.</span>jest uprawniony do samodzielnego podpisywania go w imieniu i ze skutkiem dla spółki z <span class="anon-block">N.</span> jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>To odpowiedzialnego wekslowo pozwanego obciążał dowodowy obowiązek wykazania , że powódka wiedziała o tym , iż nie jest on uprawniony do skutecznego zaciągania w ten sposób zobowiązania wekslowego za spółkę . Zważywszy , że wśród zarzutów obronnych wskazanych w sprzeciwie od wyroku zaocznego , zarzut wiedzy powódki w tym zakresie nie został powołany , zaniechanie inicjatywy <span class="anon-block">A. J.</span> w tym zakresie może procesowo obciążać tylko jego.</p> <p>Wobec tego twierdzone w ramach omawianego zarzutu pomięcie pozostaje bez związku z treścią wydanego rozstrzygnięcia.</p> <p>Tylko na marginesie należy odnotować , że decydująca co do tego faktu, nie była treść karty wzoru podpisów / która znajduje się w aktach/ ale ówcześnie aktualna treść wpisów w KRS, dotycząca pozwanej spółki , w części dotyczącej zewnętrznej reprezentacji i uprawnień do zaciągania zobowiązań. W warunkach nie podniesienia wskazanego wyżej zarzutu przez pozwanego , Sąd II instancji zwolniony jest od obowiązku szerszego wypowiadania się na ten temat.</p> <p>Odparcie zarzutów procesowych ma to następstwo , że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji , jako poprawne i kompletne , Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne.</p> <p>Trafne są natomiast zarzuty prawnomaterialne.</p> <p>Ma rację skarżąca, gdy podnosi naruszenie przez Sąd I instancji normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 8)">art. 8 prawa wekslowego</a> przez jej niezastosowanie , co miał obowiązek uczynić z urzędu, w świetle ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu.</p> <p>W oparciu o nie usprawiedliwiony był wniosek prawny , że podpisując weksel za spółkę prezes zarządu <span class="anon-block"> (...)</span> nie był do tego uprawniony jednoosobowo, a musiał w tym zakresie zgodnie współdziałać z drugim członkiem tego organu , wiceprezesem ds. finansowych , <span class="anon-block">A. O.</span>.</p> <p>Tym samym przekroczył zakres swojego umocowania , powodując nieważność samego dokumentu weksla , w konsekwencji czego samo zobowiązanie wekslowe po stronie pozwanej spółki z <span class="anon-block">N.</span> w ogóle nie powstało. Tym samym<span class="anon-block">A. J.</span>nie był także zobligowany , jako poręczyciel tego zobowiązania , do jego wykonania.</p> <p>Nie oznacza to jednak , co zupełnie umknęło ocenie prawnej Sądu I instancji , a co trafnie wytyka w ramach omawianego zarzutu apelująca , że pozwany jest także wolny od tego zobowiązania osobiście. Przeciwnie, sam odpowiada wekslowo wobec strony pozwanej. Podstawą tej odpowiedzialności jest właśnie norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 8)">art. 8 prawa wekslowego</a>.</p> <p>Zakres tej odpowiedzialności jest przy tym tożsamy z tym , który wynika z dokumentu weksla i treści oświadczenia złożonego w warunkach przekroczenia umocowania . Odpowiedzialny na jej podstawie podmiot może się bronić przed odpowiedzialnością zarzutami , które byłyby służyły wystawcy weksla i ewentualnie jemu osobiście.</p> <p>/ por. w tej materii , wyrażające zbieżne z zaprezentowanym, stanowisko Sądu Najwyższego , wyrażone , w powołanych jedynie dla przykładu , judykatach z 20 lutego 1925 r., sygn. III 3 C 753/24, PPH 1925, poz. 38), z 4 grudnia 1998, sygn. III CKN 60/98 , powołanym za zbiorem Legalis , z dnia 5 lutego 2009, sygn. I CSK 297/08 , publ. OSNC z 2009, zb. C poz. 86 a także uwagi I. Rosenbutha w komentarzu do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a> s. 68 i M. Kalińskiego w komentarzu do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a> s. 81-82 /</p> <p>W rozpoznawanej sprawie <span class="anon-block">A. J.</span> takich zarzutów nie formułował, ograniczając się jedynie do wskazywania na nadal trwającą działalność operacyjną <span class="anon-block"> spółki (...)</span> „ i zaspokajanie przez nią zobowiązań , na trwający od dwóch lat z przyczyn od niego niezależnych stan braku wpływu pozwanego na działanie przedsiębiorstwa spółki , jak również na swoją trudną sytuację zdrowotną i finansowo - majątkową.</p> <p>Ma też racje apelująca, podnosząc zarzut nieprawidłowego zastosowania przez Sąd I instancji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc.</a> </p> <p>Ochrona wynikająca ze wskazanej wyżej normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 8)">art. 8 prawa wekslowego</a> nie ma charakteru bezwzględnego i bezwarunkowego , a nie jest nią objęty kontrahent osoby przekraczającej zakres umocowania do zaciągnięcia zobowiązania wekslowego , który wiedział o tej nieprawidłowości działania drugiej strony .</p> <p>Ponieważ stwierdzenie tej okoliczności faktycznej wywołuje korzystne skutki dla osoby, która [ jak w rozstrzyganej sprawie ] podpisała weksel w warunkach przekroczenia granic umocowania , ciężar jej dowiedzenia spoczywa na niej.</p> <p>/ por w tej kwestii także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008, sygn.V CSK 48/08 , powołany za zbiorem Legalis. /</p> <p>Faktów takich <span class="anon-block">A. J.</span> nie dowodził.</p> <p>Z podanych wyżej przyczyn , podzielając, jako usprawiedliwione , obydwa zarzuty materialne , Sąd Apelacyjny , uznając apelację za uzasadnioną , orzekł reformatoryjnie jak w punkcie I sentencji orzeczenia , na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 §1 kpc</a> w wz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 8)">art. 8 prawa wekslowego z 28 kwietnia 1936</a> [ jedn. tekst DzU z 2016 poz. 160]</p> <p>Podstawą rozstrzygnięcia om kosztach postępowania apelacyjnego była norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 §1 i 3 kpc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1;art. 108 § 391;art. 108 § 1)">art. 108 §1 i 391 §1 kpc</a> i wynikająca z niej zasada odpowiedzialności za wynik sprawy.</p> <p>Kwota należna z tego tytułu powódce od pozwanego, stanowi sumę opłaty od apelacji [ 5267 zł ] oraz wynagrodzenia pełnomocnika procesowego , będącego radcą prawnym, w postepowaniu przed Sądem II instancji.</p> <p>Została ona ustalona na podstawie § 2 pkt 7 w zw z § 10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015[ jedn. tekst DzU z 2018 poz.265]</p> <p>SSA Marek Boniecki SSA Grzegorz Krężołek SSO / del/ Wojciech Żukowski</p> </div>