II SA/Lu 936/12

SENTENCJA Dnia 21 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE S. S. w dniu 11 października 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której wskazywał na wadliwość postępowania organu pierwszej instancji w sprawie umorzenia zaległych alimentów. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 31 października 2012 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności. W wykonaniu powyższego wezwania S. S. w piśmie z dnia 12 listopada 2012 r. wskazał, że jego skarga dotyczy decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], wydanej z upoważnienia Wójta Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne – zgodnie z art. 127 § 1 i 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270, zwanej dalej p.p.s.a.). Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, kontrola sądowa rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego. W świetle powyższego, skoro od zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy, działającego jako organ pierwszej instancji, przysługiwało na podstawie powołanego art. 127 § 1 i 2 k.p.a. odwołanie do organu wyższej instancji – Samorządowego Kolegium Odwoławczego, to sądowa kontrola legalności tej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w razie zaskarżenia decyzji organu wyższej instancji, wydanej po rozpoznaniu odwołania. Sytuacja taka nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie, w której skarżący przedmiotem skargi nie uczynił decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W konsekwencji skarga, której przedmiotem jest decyzja organu pierwszej instancji, co w świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi negatywną przesłankę dopuszczalności skargi, nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ubocznie zaś wskazać należy, że jak wynika z akt postępowania administracyjnego, kwestionowana przez skarżącego decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydana z upoważnienia Wójta Gminy, została w dniu [...] września 2012 r. uchylona decyzją nr [...]Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z wymienionych względów i na podstawie powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu