II FSK 3770/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1469/16 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia sprostować oczywistą omyłkę zawartą w punkcie 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3770/17, poprzez zastąpienie błędnego postanowienia o kosztach tj. "2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz K. G. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.", postanowieniem prawidłowym, czyli "2) zasądza od K. G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.". UZASADNIENIE Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., II FSK 1772/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, działając z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą punkcie 2 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3770/17, w ten sposób, że zastąpił błędne postanowienie o kosztach tj. "2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz K. G. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.", postanowieniem prawidłowym, czyli "2) zasądza od K. G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.". Zasadność niniejszego sprostowania nie budzi w sprawie żadnych wątpliwości z uwagi na treść art. 204 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez: 1) organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; 2) skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną wywiódł skarżący. Skarga ta została złożona od orzeczenia Sądu pierwszej instancji, którym Sąd ten oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku. Dokonując kontroli instancyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 1 sentencji wyroku z dnia 23 października 2019 r. o sygn. akt II FSK 3770/17 oddalił skargę kasacyjną skarżącego. W sprawie zaktualizował się zatem skutek procesowy, o którym mowa w art. 204 pkt 1 P.p.s.a. Skoro skarga kasacyjna skarżącego od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę skarżącego została oddalona, to koszty postępowania, zgodnie z ww. przepisem, należne były organowi, a nie jak błędnie wpisano w punkcie 2 sentencji wyroku skarżącemu. Ze względu na jednoznaczne brzmienie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. należało uznać, że zaistniały w niniejszej sprawie błąd jest w istocie oczywistą omyłką pisarską, a zatem należało sprostować go z urzędu.