IV SAB/Wa 160/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na przewlekłość Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE W piśmie z dnia 17 lipca 2013 r. J. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi polegające na niezałatwieniu jego wniosku z dnia 27 września 2003 r. o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji Ministra z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Minister mimo upływu 10 lat nie rozpoznał wniosku o sprostowanie omyłki. Skarżący podał, że podejmował czynności mające zobligować Ministra do wydania rozstrzygnięcia w sprawie – wniósł w piśmie z dnia 29 czerwca 2004 r. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, a następnie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - z dnia 13 grudnia 2012 r. i z dnia 15 maja 2013 r. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, ponadto wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2013 r. wydał postanowienie o odmowie sprostowania rozstrzygnięcia decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] maja 1999 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu bowiem przed jej wniesieniem nie wyczerpano przysługujących środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.- dalej Ppsa) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, natomiast zgodnie z § 4 tego przepisu w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest przewlekłość Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zatem przed jej wniesieniem do Sądu Administracyjnego należało wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący podał co prawda, że wzywał Ministra do usunięcia naruszenia prawa, jednak analiza akt prowadzi do wniosku, że wezwania te nie dotyczyły przewlekłości Ministra w niniejszej sprawie. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 13 grudnia 2012 r. dotyczyło sprawy o sygn. [...] i wniosku skarżącego z dnia 18 grudnia 2004 r., zaś wezwanie z dnia 15 maja 2013 r. dotyczyły spraw o nr [...], [...] i [...] i wniosków z dnia 6 września 2012 r., sprawy dotyczącej zażalenia z dnia 14 grudnia 2012 r., na niezałatwienie wniosku z dnia 9 stycznia 2007 r., oraz wezwania z dnia 13 grudnia 2012 r., o sygn. [...]. Z akt sprawy nie wynika ponadto, by skarżący jakimkolwiek innym pismem wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi na przewlekłość Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi polegającą na niezałatwieniu wniosku z dnia 27 września 2003 r. o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji Ministra z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. Za wyczerpanie środków zaskarżenia nie można także uznać wniesienia przez skarżącego w dniu 29 czerwca 2004 r. zażalenie na niezłatwienie sprawy w terminie, z tego powodu, że w 2004 r. skarga na "przewlekłość postępowania" nie była znana ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego o wyczerpaniu środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi na przewlekłość można mówić, gdy strona wniosła go w prawidłowej formie (w niniejszej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) oraz w dalszej kolejności zamierzała skorzystać z możliwość wniesienia skargi do Sąd administracyjnego z instytucji znanej ustawie. Zatem środek zaskarżenia nie może zostać wniesiony "na przyszłość". Wobec tego nawet gdyby w 2004 r. skarżący prawidłowo oznaczył swoje pismo jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a nie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, to nie można by uznać, że przed wniesieniem skargi spełnił wymóg o jakim mowa w art. 52 § 1 Ppsa, ponieważ skarga na przewlekłość postępowania została wprowadzona do procedury sądowoadministracyjnej w nowelizacji dokonanej w 2011 roku. W konsekwencji skargę w niniejszej sprawie należało uznać za przedwczesną i w niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.