II FZ 867/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/WA 1713/12 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1713/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.D. (dalej jako: ,,Strona’’ lub ,,Skarżąca’’) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 marca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że Skarżąca w skardze na ww. decyzję zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu niniejszego wniosku wskazała, że wydała swoje oszczędności na zakup udziału w lokalu mieszkalnym, a wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego przekracza jej roczne zarobki. Ponadto podniosła, że skierowanie egzekucji do jej wynagrodzenia pozbawi ją środków niezbędnego utrzymania własnego i córki. W ocenie Skarżącej brak wstrzymania wykonania decyzji wyrządzi jej znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Pismem z dnia 21 oraz 24 maja 2012 r., Skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w niniejszym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując jednocześnie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął egzekucję z jej majątku zajmując również jedyne źródło utrzymania jakim jest wynagrodzenie ze stosunku pracy w związku z czym została pozbawiona środków finansowych niezbędnych dla utrzymania siebie oraz córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosząc się do powyższego wniosku na wstępie przytoczył treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270- dalej: ,,p.p.s.a.’’) oraz powołał postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) które mówi, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. W ocenie Sądu pierwszej instancji, wniosek Skarżącej nie spełniał ww. wymogów. Sąd wskazał, zweryfikowanie tego czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącej, prowadząc do powstania tym samym znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędności, czy ponoszonych wydatkach, czego w niniejszej sprawie brak. Ponadto Skarżąca nie powołała również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jej sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. W związku z powyższym Sąd uznał, że skoro Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia Stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z przesłankami występującymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając zażalenie Skarżąca wskazała, że kwota w wysokości 61 467,00 zł ustalona w skutek decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 28 marca 2012 r. z tytułu podatku od nieujawnionych źródeł dochodów przekracza jej możliwości finansowe, nadto jej dochód za 2011 r. wyniósł 53 505, 02 zł, a wszystkie dotychczasowe oszczędności przeznaczyła na zakup udziału w lokalu mieszkalnym. Ponadto wskazuje, że jej jedynym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 2 700 zł brutto, które w skutek przeprowadzenia egzekucji uległo takiemu uszczupleniu, że na chwilę obecną nie dysponuje środkami na utrzymanie siebie, niepracującej córki, która jest na jej utrzymaniu oraz na spłatę rat zaciągniętego kredytu na remont zakupionego udziału w lokalu mieszkalnym. W skutek powyższego Skarżąca zmuszona jest utrzymywać się dzięki wsparciu rodziny i znajomych. Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko powołała się na postanowienie WSA w Rzeszowie z 20 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 29/11, które mówi, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa zaistnienia znacznej szkody majątkowej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym podkreśliła, że dalsze utrzymanie się tak krytycznego finansowego jej położenia spowoduje, że jej córka będzie zmuszona zrezygnować ze studiów na Uniwersytecie W. aby nie generować kosztów utrzymania co tym samym będzie implikować wyrządzenie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzeczeniu NSA z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., podkreślono, że użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej, poprzez skonkretyzowanie w postaci argumentów strony skarżącej oraz zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, co w ocenie Sądu w niniejszej sprawie zostało zaniechane przez Skarżącą. Skarżąca w ramach uzasadnienia przedmiotowego wniosku w sposób lapidarny odniosła się do wykazania w jaki sposób brak wstrzymania wykonania kwestionowanej przez nią decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu dokonując uzasadnienia przedmiotowego wniosku Skarżąca winna była wykazać w sposób kompleksowy ciąg przyczynowo – skutkowy obrazujący okoliczności ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a nie ograniczać się do samego powtórzenia treści przepisu. Jak podkreślił NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl., brak prawidłowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Nadto podniesione dopiero w uzasadnieniu zażalenia okoliczności tyczących się rzutowania egzekucji na możliwości studiowania przez córkę wnioskodawczyni, które miałyby przesądzać o zasadności wstrzymania wykonania decyzji, nie mogą odnieść pożądanego przez Skarżącą skutku, bowiem zażalenie nie może służyć do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie rację ma Sąd pierwszej instancji, który wskazał, na fakt braku wykazania oraz uprawdopodobnienia przez Skarżącą okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Nie jest bowiem rolą Sądu domniemanie, gdzie Skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie NSA ogólnikowość złożonego w niniejszej sprawie wniosku nie pozwalała na zweryfikowanie czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stąd też uznać należy, że brak było danych uprawniających do stwierdzenia, że spełnione zostały przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji stosowanie do art. 61 § 3 p.p.s.a., co świadczy o zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia sądu pierwszej instancji. Z powyższych względów, NSA na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ----------------------- 3