II FZ 624/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA (del). Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. L., J. L., J. L. na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 558/10 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 12 października 2010 r. w sprawie o Sygn. akt I SA/Gl 558/07, Zastępca Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm – dalej jako p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w zw. z art. 198 p.p.s.a. wezwał E. L. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lipca 2010 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia pisma z dnia 28 maja 2010 r. pod rygorem odrzucenia zażalenia. W zażaleniu na powyższe zarządzenie wniesiono o jego uchylenie, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 220 § 1 zd.1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo ustalono wysokość należnego wpisu oraz pouczono o skutkach braku jego wniesienia. Stosownie do art. 198 p.p.s.a., przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Ponieważ w niniejszej sprawie ustawa przewiduje wniesienie zażalenia na zarządzenie, zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi było zasadne. Zauważyć trzeba także, że zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zatem twierdzenie wnoszącej zażalenie, iż koszty powstałe w związku ze składanymi przez nią pismami powinny zostać uiszczone przez organy administracji publicznej, Sąd względnie przez pracowników Sądu nie znajduje podstaw normatywnych. Rozpoznając niniejsze zażalenie należy także zwrócić uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 września 2010 r. o Sygn. akt II FZ 480/10 uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010 r. wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lipca 2010 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia pisma z dnia 28 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny wytknął w ww. postanowieniu, że Sąd I instancji błędnie wezwał do uiszczenia wpisu także J. L. i J. L., którzy w niniejszym postępowaniu nie mają przymiotu strony. Wskazał jednocześnie, że do uiszczenia wpisu powinna zostać wezwana E. L. To zalecenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało uwzględnione w zarządzeniu Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r. Szeroko przedstawione w uzasadnieniu zażalenia motywy jego wniesienia nie mogą być poddane ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przedmiotem kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wezwanie skarżących do uiszczenia wpisu od zażalenia, zatem Sąd II instancji nie ma podstaw prawnych aby poddać ocenie zasadność zarzutów, które nie odnoszą się, czy też nie pozostają w związku z tym zarządzeniem. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.