IV SA/Wr 357/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 177/19 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. UZASADNIENIE Pismem z dnia 21 sierpnia 2019 r. A. N. (dalej strona lub skarżąca) wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowoadministacyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 177/19, którym to orzeczeniem oddalono w całości jej skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych. W uzasadnieniu skarżąca podała, że zwraca się z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy i umorzenie świadczeń rodzinnych, które nienależnie pobierała z winy pracownika socjalnego. Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2019 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie w terminie 7 dni numeru PESEL oraz oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, a także wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi i określenie żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi skarżąca wyjaśniła, że wnosi o wznowienie postępowania celem "(...) sprawdzenia wszystkich okoliczności jakie (...) zaistniały (...)" dodając, że organ sam przyznał jej świadczenia rodzinne na syna i nie zawiadomił o konieczności przedłożenia wszystkich niezbędnych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy wznowienia postępowania, określone w przepisach art. 271 – 273 p.p.s.a., dopuszczają możliwość zainicjowania postępowania w tym zakresie: 1) z powodu nieważności: jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1 p.p.s.a.), bądź jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub zdolności procesowej albo nie była należycie reprezentowania lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (art. 271 pkt 2 p.p.s.a.); 2) gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 p.p.s.a.); 3) gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 zd. 1 p.p.s.a.); 4) gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); 5) gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 p.p.s.a.); 6) w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła korzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.); 7) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 zd. 1 p.p.s.a.). Przywołane przesłanki stanowią zamknięty katalog i tylko wystąpienie jednej z nich może stanowić uzasadnioną podstawę do skutecznego domagania się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. W myśl art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Jak stanowi art. 276 zd. 1 p.p.s.a., do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania winna spełniać ogólne warunki formalne pisma procesowego, wymienione w art. 46 § 1 p.p.s.a. Ponadto skarga winna czynić zadość również wymaganiom procesowym wskazanym w art. 279 p.p.s.a. i zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Skarga inicjująca postępowanie w niniejszej sprawie nie zawierała wskazanych elementów, stąd też koniecznym stało się wezwanie skarżącej do usunięcia jej braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Z udzielonej przez nią w powyższym terminie odpowiedzi, wynika jednakże, że wskazane braki formalne nie zostały usunięte. Skarżąca bowiem, poza powtórnym powołaniem się na okoliczności wydania przez organ kwestionowanej decyzji, a wcześniej orzeczenia przyznającego jej świadczenia rodzinne, nie podała ostatecznie podstawy wznowienia postępowania sądowego, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, jak również nie wskazała rodzaju żądania kierowanego względem zaskarżonego orzeczenia. Strona winna mieć świadomość, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nie może być utożsamiana ze zwyczajnym środkiem odwoławczym, w efekcie wniesienia którego sprawa zostanie ponownie rozpatrzona we wszelkich jej aspektach. Ukierunkowana jest ona bowiem jedynie na zbadanie konkretnych przypadków i okoliczności, które występowały w dacie orzekania i nie były znane sądowi a miały wpływ na podjęcie wyroku lub postanowienia. Podnoszone zarzuty względem decyzji o pozbawieniu skarżącej prawa do świadczeń rodzinnych były zaś znane tutejszemu Sądowi w momencie wydania wyroku w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 177/19. W związku z tym nie było możliwości ich ponownego rozparzenia w toku niniejszej sprawy. Podobnie należało odnieść się do żądania umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia, do czego w żadnym zakresie nie jest władny sąd administracyjny. Jak wynika bowiem z art. 30 ust. 9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.), umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty należność może wyłącznie ten organ, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. Chcąc zatem skorzystać z takiej możliwości strona powinna stosowny wniosek złożyć we właściwym organie pomocy społecznej. Podsumowując, wobec niewskazania przez stronę skarżącą w wyznaczonym terminie wymaganych informacji odnośnie żądania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, skargę wniesioną w tym zakresie należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a.