I SA/Ol 587/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.), Protokolant Monika Gajowniczek, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie UZASADNIENIE Spółka A w W. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2008r. Skargę Spółka wniosła za pośrednictwem poczty w dniu 23 lipca 2010 r. (data stempla pocztowego – koperta k. 39 akt sądowych). Pismem z dnia 26 listopada 2010r. wniosła zaś o zawieszenie postępowania sądowego z urzędu, na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), z uwagi na to, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Wniosła też o ewentualne rozważenie zawieszenia postępowania z uwagi na to, że jej rozstrzygnięcie zależy od wyniku postępowania w sprawie ze skarg konstytucyjnych: Spółki B, Spółki C i Spółki A oraz pytania prawnego, jakie do Trybunału Konstytucyjnego skierował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Do wniosku o zawieszenie postępowania sądowego skarżąca Spółka załączyła m.in. kopię wniosku z dnia 22 lipca 2010r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności wymienionej wyżej decyzji organu oraz kopię skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego własnej skargi konstytucyjnej z dnia 21 września 2010r. . Na rozprawie w dniu 2 grudnia br. pełnomocnik SKO potwierdził, iż wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wpłynął do organu i jest przedmiotem odrębnego postępowania. Oświadczył ponadto, iż zgadza się z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść na wstępie należy, iż z przyczyn opisanych we wcześniejszym postanowieniu z dnia 4 października br., tut. Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, w związku z ponownym powołaniem się przez Spółkę na złożoną skargę konstytucyjną Spółki B, oraz pytanie prawne, jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 33/09) o zbadanie zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) z art. 217 w związku z art. 84 i art.2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, jak też inne, złożone w podobnym stanie faktycznym i prawnym, skargi konstytucyjne. Sąd uznał natomiast, iż zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania z urzędu, na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd z urzędu zawiesza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 56 p.p.s.a. Artykuł 56 p.p.s.a. stanowi, iż w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Zgodnie z art. 248 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Stosownie do 165 § 3 Ordynacji podatkowej datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu chyba, że organ wyda decyzję o odmowie wszczęcia postępowania, o której mowa w art. 249 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zostało wszczęte przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dlatego też działając na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 i art. 56 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji