III SAB/Wr 565/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: S. S. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 22 lutego 2022 r. S. S. (dalej: strona skarżąca) wniosła za pośrednictwem Wojewody D. (dalej: organ) skargę na bezczynność organu w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W piśmie z dnia 22 marca 2022 r., doręczonym Sądowi za pośrednictwem organu, strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę na bezczynność Wojewody D. z dnia 22 lutego 2022 r. (k. 13-16 akt sądowych). Sąd z urzędu dysponuje wiedzą, że powyższa skarga jest drugą z kolei skargą strony skarżącej na bezczynność organu w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Postępowanie sądowe wszczęte poprzednią skargą z dnia 29 listopada 2021 r. zostało umorzone z uwagi na cofnięcie skargi przez skarżącą (postanowienie z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt III SAB/Wr 3658/21, prawomocne od dnia 21 kwietnia 2022 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej: p.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie art. 60 ab initio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Z uwagi na to, że oświadczenie o cofnięciu skargi wpłynęło do Sądu przed skierowaniem do skarżącego wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego skargi w postaci wpisu, umorzenie postępowania sądowego nastąpiło bez podjęcia czynności określonych w przepisach art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., a przez to także bez orzekania o zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie brak było również podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że przesłanki niedopuszczalności drogi sądowej muszą istnieć od momentu wszczęcia postępowania do chwili wydania postanowienia o odrzuceniu skargi. Z uwagi na fakt, że postępowanie sądowe wszczęte poprzednią skargą z dnia 29 listopada 2021 r. zostało prawomocnie umorzone, w niniejszej sprawie nie zaistniał stan sprawy w toku (lis pendens), o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu.