II SA/Ol 641/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Ł. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie obciążenia kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 28 lipca 2016 r. Starosta "[...]" (dalej jako: "organ pierwszej instancji") nałożył na "[...]" (dalej jako: "skarżący") obowiązek zapłaty kwoty "[...]" zł tytułem zwrotu kosztów wynikających z usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu "[...]" w terminie 30 dni od daty, w której decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podał, że dnia 2 listopada 2007 r. przedmiotowy pojazd został usunięty, stosownie do dyspozycji usunięcia pojazdu "[...]" wydanej przez funkcjonariusza Policji, z drogi w miejscowości "[...]" z powodu stanu technicznego, który zagrażał bezpieczeństwu ruchu drogowego. W związku z nieodebraniem pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadomiła o powyższym organ pierwszej instancji. Organ ustalił, że właścicielem pojazdu jest skarżący, którego bezskutecznie wezwano, w dniu 11 czerwca 2015 r., do odbioru pojazdu z parkingu. Następnie, Sąd Rejonowy w "[...]" postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt "[...]" orzekł o przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 130a ust. 10h i ust. 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260, z późn. zm.), koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Podał ponadto, w jaki sposób ustalono kwotę, do zapłaty której zobowiązano skarżącego. Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2017 r. skarżący zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" (dalej także jako: "Kolegium") o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Skarżący podał, że dowiedział się o wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia po terminie do złożenia odwołania, gdyż decyzja została doręczona jego rodzicom, którzy nie oddali mu w terminie przesyłki. Wskazał, że dyspozycja usunięcia pojazdu została wydana dnia 2 listopada 2007 r., podczas gdy w dniu 4 września 2007 r. skarżący na podstawie umowy kupna-sprzedaży zbył pojazd. Skoro w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu nie był właścicielem auta, to nie powinien być stroną postępowania w przedmiocie nałożenia obowiązku zwrotu kosztów wynikających z jego usunięcia, przechowywania i oszacowania. Tym samym decyzja organu pierwszej instancji została skierowana do osoby niebędącej stroną, co powoduje, że jest nieważna, stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), dalej powoływanej jako "K.p.a.". Skarżący dodał, że stosownie do art. 365 § 1 w zw. z art. 13 § 2 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1822 z późn. zm.), dalej jako "kpc", moc wiążąca postanowienia Sądu Rejonowego w "[...]" rozciąga się jedynie na ustalenie dotyczące przepadku auta na rzecz powiatu i nie zwalnia organu od obowiązku należytego ustalenia właściciela pojazdu z chwili wydania dyspozycji o jego usunięciu. Skarżący zarzucił ponadto, że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 8 K.p.a. i art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym. Wywiódł, że nie może ponosić negatywnych skutków bezczynności organu administracyjnego, a w przedmiotowej sprawie wysokość kosztów wynika przede wszystkim z rażącej opieszałości organu pierwszej instancji, który dopiero po ponad 7 latach, od dnia uzyskania informacji o nieodebraniu pojazdu z parkingu, wysłał wezwanie do odebrania auta. Takie postępowanie nie sprzyja budowaniu przez organy administracji publicznej zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej. Decyzją z dnia 7 marca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w "[...]" odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia 28 lipca 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji powyższego, traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Dla ustalenia zatem czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny. Podało, że postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w "[...]" orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu "[...]" wskazując w sentencji, że jego właścicielem był skarżący. Zauważyło, że stosownie do art. 130a ust. 10 i ust. 10e Prawa o ruchu drogowym, Sąd ustalił właściciela pojazdu i ustaleniami tymi związane były organy administracji. Prawomocność materialna wynikająca z art. 365 § 1 kpc skutkuje bowiem tym, że kwestia własności pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia została rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego. Słusznie zatem kwestionowaną decyzje skierowano do skarżącego, gdyż z racji uznania go za właściciela pojazdu jest stroną tego postępowania. Uwzględniając powyższe Kolegium oceniło, że decyzja z dnia 28 lipca 2016 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa ani nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Kolegium podniosło ponadto, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest wadami określonymi enumeratywnie w art. 156 § 1 K.p.a., czy też wady te nie występują. W związku z tym, nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Tym samym, nie mogło prowadzić postępowania dowodowego w zakresie stosunków własnościowych, a oceny legalności decyzji dokonano wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym. Za niezasadny Kolegium uznało zarzut, że opieszałość Starosty z wystąpieniem do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu, generowała zbędne koszty związane z przechowywaniem samochodu. Zauważyło, że art. 130a Prawa ruchu drogowego nie zawiera regulacji, która umożliwiłaby uwzględnienie przy ustalaniu wysokości kosztów, o których mowa w ust. 10h, takich okoliczności, jak należyta staranność w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru usuniętego pojazdu lub prawidłowość i terminowość powiadomienia właściciela pojazdu o możliwości odbioru tego pojazdu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił, że powyższą decyzją naruszono art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. w zw. z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty "[...]", pomimo że decyzja ta została skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania oraz art. 8 k.p.a. i art. 139a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym przez nałożenie na skarżącego zbyt wysokich kosztów wynikających z usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu, wynikających z opieszałości organów administracji państwowej. Dodatkowo podniósł, że w dniu 27 lutego 2017 r. Sąd Rejonowy w "[...]" uchylił wzmiankę o stwierdzeniu prawomocności z dnia 31 grudnia 2015 r. na wydanym przez siebie postanowieniu z dnia 30 listopada 2015 r., "[...]" w przedmiocie stwierdzenia przepadku przedmiotowego pojazdu, uchylił klauzulę wykonalności nadaną co do punktu 2 i uznał, że skarżący zachował termin do złożenia apelacji od postanowienia o stwierdzeniu przepadku. Tym samym, postanowienie o stwierdzeniu przepadku przedmiotowego pojazdu jest nieprawomocne i nie rodzi skutków opisanych w dyspozycji art. 365 § 1 kpc. Decyzją z dnia 31 maja 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 7 marca 2017 r. Ponownie oceniając decyzję będącą przedmiotem wniosku w aspekcie jej wadliwości, o której mowa w art. 156 § 1 K.p.a., Kolegium nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia. W ocenie Kolegium nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie sytuacja, w której decyzję skierowano do osoby niebędącej stroną. W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w "[...]" orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu "[...]" wskazując w sentencji, że jego właścicielem był skarżący, a zatem ustalono właściciela pojazdu i tymi ustaleniami są związane inne Sądy i organy administracji. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji skierował do skarżącego decyzję o kosztach usunięcia, przechowywania, oszacowania oraz zniszczenia pojazdu, gdyż w tym postępowaniu jest on stroną postępowania. Wobec powyższego nie można stwierdzić, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 28 lipca 2016 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa lub też została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Kolegium oceniło, że nie wystąpiła także żadna inna przesłanka określona w art. 156 § 1 K.p.a. Kolegium podniosło też, że oceniając, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Z uwagi na powyższe, podnoszone we wniosku nowe okoliczności nie stanowiły przesłanki przewidzianej w art. 156 § 1 K.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji. W złożonej skardze skarżący powtórzył zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, zasądzenie kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 641/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 27 listopada 2017 r. Sąd zwrócił się do Sądu Okręgowego w "[...]" o nadesłanie do tut. Sądu odpisu postanowienia Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 28 września 2017 r. w sprawie wniesionej apelacji od postanowienia Sądu Rejonowego w "[...]" w sprawie o sygn. "[...]" w celu dołączenia do akt niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów, niż w niej wskazane. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Kolegium z dnia 31 maja 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu administracji z dnia 7 marca 2017 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 28 lipca 2016 r. organu pierwszej instancji nakładającej na skarżącego obowiązek zapłaty kwoty "[...]" zł tytułem zwrotu kosztów wynikających z usunięcia, przechowywania i oszacowania opisanego wyżej pojazdu. Kolegium oceniło bowiem, że w sprawie nie zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności określone w art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a., gdyż kwestionowana decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) ani nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (pkt. 4). Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 130a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260, z późn. zm.), pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska. W tej sytuacji dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje policjant co wynika z ust. 4 tego artykułu. Stosownie do ust. 5c pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. W myśl ust. 10 i ust. 10a starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje - nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia - do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. W sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (ust. 10e). Zgodnie zaś z art. 130a ust. 10h cytowanej ustawy koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że w dniu 2 listopada 2007 r. dyspozycją usunięcia pojazdu nr "[...]", wydaną przez funkcjonariusza Policji, opisany wyżej samochód został usunięty z drogi w miejscowości "[...]", z powodu stanu technicznego, który zagrażał bezpieczeństwu ruchu drogowego. W dniu 11 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do odbioru tego pojazdu z parkingu. Następnie, postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt "[...]" Sąd Rejonowy w "[...]" orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu "[...]". W opisanym stanie faktycznym organ pierwszej instancji prawidłowo zatem wydał decyzję, o której mowa w art. 130a ust. 10h cytowanej ustawy, zobowiązującą skarżącego do zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem i oszacowaniem przedmiotowego samochodu. Prawidłowo też Kolegium oceniło, że w tej sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 28 lipca 2016 r., określone w art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. Ustalony na dzień wydania zaskarżonej decyzji stan sprawy uprawniał bowiem organ pierwszej instancji do stwierdzenia, że to skarżący był właścicielem przedmiotowego pojazdu, a tym samym nie zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zasadnie też Kolegium wywiodło, że zarzucana przez skarżącego opieszałość organu pierwszej instancji z wystąpieniem do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu, nie stanowiła rażącego naruszenia art. 8 K.p.a. i art. art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym. Sąd podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyrokach tut. Sądu z dnia 21 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 147/15 oraz 27 października 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 658/15 (dostępne w CBOSA), że kwestia przewlekłości czy działania organów Policji po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu nie jest przedmiotem badania w postępowaniu prowadzonym przez właściwego starostę w przedmiocie obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów, gdyż art. 130a nie zawiera regulacji, która umożliwiłaby uwzględnienie przy ustalaniu wysokości kosztów, o których mowa w ust. 10h takich okoliczności jak to, czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru usuniętego pojazdu dołożono należytej staranności lub czy właściciel (osoba uprawniona) został prawidłowo i terminowo powiadomiony o możliwości odbioru tego pojazdu. Zgodnie z art. 130a ust. 10e okoliczności te są badane tylko przez sąd powszechny w sprawie o przepadek pojazdu. Zaznaczyć jednak należy, że z treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że jedną z przesłanek koniecznych do zobowiązania podmiotu, w drodze decyzji, do zapłaty kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałymi od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, jest uzyskanie pozytywnego orzeczenia sądu powszechnego, stwierdzającego nabycie własności pojazdu przez właściwy powiat. Ponadto, określenie w art. 130a ust. 10h daty, do której naliczane są koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, jako do "zakończenia postępowania" odnosi się do postępowania o stwierdzenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu cywilnego o przepadku właścicielem pojazdu staje się bowiem powiat i nie ma już podstaw do obciążania kosztami osoby nie będącej już właścicielem pojazdu (tak NSA w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1959/15, dostępny [w:] Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Należy również podnieść, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. sąd jest zobowiązany uwzględnić skargę na decyzję lub postanowienie i uchylić decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd podziela przy tym pogląd, że przesłanką uchylenia decyzji przez sąd może być każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, a nie wyłącznie sytuacja, gdy podstawą wznowienia było naruszenie prawa, czyli tylko przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 1-4 oraz 6 K.p.a. (zob. R. Hauser [red.] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2-13, s. 576 i powołane tam orzecznictwo i literatura). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis art. 135 obliguje natomiast sąd do stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie Sąd, związany cytowanymi przepisami, z urzędu uwzględnił, że postanowieniem z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt "[...]", Sąd Okręgowy "[...]" zmienił postanowienie Sądu Rejonowego "[...]" z dnia 30 listopada 2015 r., sygn. akt "[...]" (którym w pkt. 1 orzeczono przepadek na rzecz Powiatu "[...]" przedmiotowego samochodu, którego właścicielem jest skarżący i w pkt. 2 zasądzono od skarżącego na rzecz wnioskodawcy kwotę 160 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania), w punktach 1 i 2 i oddalił wniosek Powiatu "[...]" oraz zasądził od wnioskodawcy na rzecz skarżącego kwotę 160 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Niewątpliwie przedmiotowa decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o zmienione później postanowienie Sądu Rejonowego w "[...]" z dnia 30 listopada 2015 r. Tym samym zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd uwzględnił jednocześnie, że zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zatem, już w dacie wyrokowania w niniejszej sprawie ewentualny wniosek skarżącego o wznowienie postępowania byłby spóźniony. Sąd zauważa, że na mocy art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., może nastąpić również z urzędu. Wznowienie postępowania z urzędu, w przypadku gdy wszczęcie tego postępowania nadzwyczajnego przez stronę jest niemożliwe z uwagi na upływ terminu, niewątpliwie stanowi realizację zasady określonej w art. 8 § 1 K.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania Sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., Sąd w pkt. I uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się: wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika, ustalone w wysokości 480 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.