I OSK 2347/19

SENTENCJA Dnia 13 grudnia 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 515/18 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 18 lipca 2018 r. nr SKO.41/2758/RU/2018 w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 515/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 18 lipca 2018 r. nr SKO.41/2758/RU/2018 w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy: I. oddalił skargę; II, przyznał radcy prawnemu [...] od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 25 maja 2018 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B nr 04254/00/0663, seria Q-0387254. Organ wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt III W 147/17 uznano skarżącego winnym popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz.U. z 2018, poz. 618 ze zm., dalej: k.w.), tj. spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i z art. 97 k.w., tj. naruszenia przepisów o bezpieczeństwie lub porządku w ruchu drogowym oraz orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat zaliczając na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 listopada 2016 r. do 6 października 2017 r. Wyrok został utrzymany w mocy orzeczeniem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 6 kwietnia 2018 r. Ostatecznie termin zakazu kierowania pojazdami rozpoczął bieg w dniu 2 listopada 2016 r., a zakończy w dniu 2 listopada 2018 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję wniósł [...]. Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, tj. nie zależą od uznania organu. Organ, w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek, ma nie tylko prawo lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej treści. Nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania wyroku sądu karnego. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł [...] zaskarżając wyrok w części oddalającej skargę, czyli co do punktu I wyroku i zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.), polegające na zastosowaniu przez Sąd przepisów § 17 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami z dnia 24 lutego 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 231, ze zm.), gdy ww. rozporządzenie Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał z naruszeniem art. 20 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), - art 151 p.p.s.a. polegające na jego zastosowaniu w sprawie i oddaleniu skargi, gdy skargę należało uwzględnić. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę kasacyjną skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1 powołanej ustawy w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż w sprawie nie stwierdzono przesłanek nieważności, zaś skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Bezspornym w sprawie jest okoliczność orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu zakazu prowadzenia pojazdów wobec skarżącego. Zgodnie zaś z art. 182 § 2 ustawy Kodeks karny wykonawczy - organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Podstawę materialnoprawną decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowi art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2019 r., poz. 341 ze zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Zaskarżoną decyzją cofnięto skarżącemu wszystkie posiadane uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B, bez określenia terminu ważności decyzji stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami i § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r. poz. 231). Stosownie do § 17 pkt 1 i pkt 2 zdanie pierwsze rozporządzenia w przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. W sprawach dotyczących wydawania kierowcom dokumentów potwierdzających uprawnienia do kierowania zastosowanie mają zatem przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. W zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy wskazano termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami, uwzględniając orzeczenia sądu wskazujące czasookres rozpoczęcia biegu okresu zatrzymania uprawnienia, tj. wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód z dnia 6 października 2017 r. (od dnia 2 listopada 2016 r. do dnia 6 października 2017 r.) oraz postanowienie Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2018 r. (zaliczenie okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia 7 października 2017 r. do dnia 6 kwietnia 2018 r.). Na tle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem sędziowie i asesorzy sądowi sądów administracyjnych w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Strona skarżąca kasacyjnie nie zarzuca w tej sprawie Sądowi pierwszej instancji naruszenia zasady niezawisłości sędziowskiej, ale podnosi, że Sąd w tej sprawie nie powinien stosować § 17 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami z dnia 24 lutego 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 231, ze zm.), gdyż ww. rozporządzenie Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał z naruszeniem art. 20 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), a skoro tak to Sąd pierwszej instancji winien odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia jako przepisu podustawowego niezgodnego z ustawą. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy stwierdzić, że wprawdzie z art. 4 Prawa o ustroju sądów administracyjnych wynika dopuszczalność weryfikacji przepisu rozporządzenia co do jego zgodności z ustawą, to jednak wbrew twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie § 17 ust. 1 i ust. 2 cytowanego rozporządzenia nie jest niezgodny z art. 20 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 20 ustawy o kierujących pojazdami minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia m.in. szczegółowe warunki wydawania i zatrzymywania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, cofania i przywracania uprawnień do kierowania pojazdami, a także szczegółowe czynności organów i innych jednostek z tym związane oraz wzory dokumentów stosowanych w tych sprawach. Trudno zrozumieć na czym opiera zrzut skarżący kasacyjnie, skoro rozporządzenie wydał minister właściwy w sprawie. Współuczestnictwo w wydaniu aktu normatywnego może polegać m.in. na osiągnięciu porozumienia w sprawie treści aktu, bądź na wyrażeniu opinii o projekcie aktu normatywnego, a następstwem osiągniętego porozumienia bądź zasięgnięcia opinii jest wydanie aktu normatywanego (tu: rozporządzenia) - skoro rozporządzenie wydano - to należy przyjąć, że osiągnięto porozumienie właściwych ministrów. (por: rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283)). Rozporządzenie, w tym zarzucany § 17 ust. 1 i 2, o którym mowa w sprawie zostało zatem wydane zgodnie z art. 20 ustawy o kierujących pojazdami – przez właściwego ministra (w dorozumieniu – po osiągnięciu porozumienia z innymi właściwymi ministrami wskazanymi w ustawie). Ponadto należy podkreślić, iż skarga kasacyjna nie wskazała "wzorca" – normy (przepisu) Konstytucji RP właściwej do oceny (kontroli) kwestionowanego fragmentu aktu normatywanego. Skoro zaś prawidłowo w świetle powołanych przepisów cofnięto skarżącemu uprawnienia, tym samym za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., skoro bowiem Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę to i prawidłowo zastosował wskazany przepis prawa. Wobec powyższego uznać należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.