II SAB/Lu 83/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Koła Łowieckiego na bezczynność Starosty w przedmiocie podziału województwa na obwody łowieckie p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Koło Łowieckie w dniu 2 stycznia 2009 r. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty , polegającą na niewykonaniu uchwały Sejmiku Województwa nr [...]z dnia [...] r. w sprawie podziału województwa na obwody łowieckie. Skarżące Koło Łowieckie podkreśliło, iż z uwagi na fakt, że zgodnie z Prawem łowieckim organem upoważnionym do wydzierżawiania obwodów łowieckich jest starostwo powiatowe, Koło to (posiadające tereny łowieckie na obszarze powiatu ) zwróciło się do Starosty z zapytaniem, kiedy wskazana wyżej uchwała zostanie wykonana. Starosta odmówił jednak jej wykonania wskazując, iż jego zdaniem realizacja tej uchwały budzi poważne wątpliwości. W piśmie z dnia 13 listopada 2009 r. strona skarżąca, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, wyjaśniła, że nie składała zażalenia na bezczynność Starosty w niniejszej sprawie do organu wyższego stopnia. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie zaś o jej oddalenie. Organ podkreślił, że skarga dotyczy kwestii wydzierżawienia obwodu łowieckiego na rzecz skarżącego Koła Łowieckiego w związku z podjęciem przez Sejmik Województwa uchwały nr [...] z dnia [...] r. w sprawie podziału województwa na obwody łowieckie. Wydzierżawienie kołom łowieckim obwodu łowieckiego polnego następuje, w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo łowieckie, na podstawie umów zawieranych przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. Skarga Koła Łowieckiego dotyczy zatem bezczynności organu polegającej na niezawarciu z Kołem umowy cywilnoprawnej, a więc podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Starosta wskazał również, iż nawet gdyby przyjąć, że skarga ta jest dopuszczalna, to należy ją oddalić, gdyż organ ten nie był w stanie zrealizować omawianej uchwały z uwagi na jej niewykonalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W świetle art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Kontrola ta obejmuje również rozpoznawanie skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy). Należy podkreślić, że wykonywanie administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo postanowienia kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy znajduje podstawę prawną w przepisach materialnego prawa administracyjnego. Zastosowanie takiej formy jest niedopuszczalne, jeżeli przepisy prawa wprowadzają inną formę wykonywania administracji publicznej, na przykład formę umowy cywilnoprawnej (por. B. Adamiak, Glosa do postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2004 r., OSK 547/04, OSP 2006 nr 5, poz. 62; postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2005 r., OSK 998/04, niepubl.). W świetle art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.) obwody łowieckie wydzierżawia się kołom łowieckim Polskiego Związku Łowieckiego. Wydzierżawienie kołom łowieckim obwodu łowieckiego polnego następuje na podstawie umów zawieranych przez starostę wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej (art. 29 ust. 1 pkt 2). Z ugruntowanego orzecznictwie sądowego wynika, że umowa dzierżawy obwodu łowieckiego, choć odznacza się swoistymi cechami odróżniającymi ją od umowy dzierżawy uregulowanej w art. 693 i nast. Kodeksu cywilnego, to stanowi umowę cywilnoprawną (por. wyroki SN z dnia 19 września 2002 r., II CKN 978/00, niepubl. oraz z dnia 9 lipca 1999 r., III CKN 98/99, opubl. w OSNC 2000, nr 2, poz. 35). Skarga Koła Łowieckiego dotyczy bezczynności Starosty polegającej na niezawarciu z tym Kołem umowy dzierżawy obwodu łowieckiego, w związku z wejściem w życie uchwały Sejmiku Województwa nr [...] z dnia [...] r. w sprawie podziału województwa na obwody łowieckie (Dz. Urzęd. Wojew. Lubel. Nr 60, poz. 1478). Skarga ta podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy jako niedopuszczalna, gdyż w świetle w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Sąd nie jest właściwy do orzekania w tej sprawie. Należy podkreślić, iż nawet gdyby przedmiotem tej skargi była bezczynność Starosty w jednej ze spraw, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy, to wobec uchybienia przez stronę skarżącą obowiązkowi wyczerpania środków zaskarżenia, wynikającemu z art. 52 § 1 i 2 ustawy, skarga podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn, a więc w szczególności wówczas, gdy skargę wniesiono bez wyczerpania środków zaskarżenia. W ocenie Sądu nie istnieje również żaden przepis szczególny, który pozwalałby na uznanie za dopuszczalną skargi Koła Łowieckiego złożonej w tej sprawie. W szczególności podstawy takiej nie daje art. 88 ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone wskutek niepodjęcia przez organ powiatu czynności nakazanych prawem, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, złożyć skargę do sądu administracyjnego. Skarga taka może więc dotyczyć jedynie czynności rady powiatu lub zarządu powiatu, które, w świetle art. 8 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, stanowią organy powiatu. Ubocznie jedynie zauważyć należy, iż jak wynika z § 4 uchwały Sejmiku Województwa nr [...]z dnia [...] r. w sprawie podziału województwa na obwody łowieckie, wykonanie tej uchwały powierzono Zarządowi Województwa , a nie Staroście. Skarga Koło Łowieckie podlega więc odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie powołanych przepisów ustawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.