VI SA/Wa 1414/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi W.J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia 1. odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 400 (słownie: czterysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zarządzeniem z dnia 2 lipca 2019 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 (czterysta) złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja zawierająca powyższe wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu w dniach 23 lipca 2019 r. i 31 lipca 2019 r., wróciła do Sądu z adnotacją "Zwrot nie podjęto w terminie". Zarządzeniem z dnia 22 sierpnia 2019 r. wezwanie do uiszczenia wpisu zostało uznane za doręczone w dniu 6 sierpnia 2019 r. Zgodnie z informacją udzieloną w dniu 27 sierpnia 2019 r., w Rejestrze opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Postanowieniem z dnia 5 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 września 2019 r. W dniu 30 września 2019 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu nie została mu skutecznie doręczona. Wyjaśnił, że pomiędzy dniem 23.07.2019 a dniem 07.08.2019 nie pozostawiono żadnego zawiadomienia o tym gdzie i kiedy pozostawiono przedmiotowe pismo adresowane do skarżącego. Wobec powyższego w ocenie skarżącego przesłanki skutecznego doręczenia nie zostały spełnione, co czyni zasadność składanemu wnioskowi. Do wniosku skarżący dołączył skargę na nieprawidłowości w funkcjonowaniu urzędu pocztowego polegającej na niedoręczeniu przez listonosza sądowych przesyłek poleconych adresatom złożoną 30 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1803 ze zm., zwana dalej p.p.s.a), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, że przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144). Brak winy oznacza więc sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Inaczej mówiąc, nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącego nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Przystępując do merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku należy w pierwszej kolejności zauważyć, że intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpiło z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy (zob. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 834/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wypada przy tym wskazać, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw, udaremniły dokonanie czynności w terminie (zob. postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 136/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, twierdzenia skarżącego o niepozostawieniu mu zawiadomień o awizowanej korespondencji nie może odnieść zamierzonego skutku, w sytuacji gdy w aktach sądowych (k. 28) znajduję się koperta zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, na której odnotowano fakt dwukrotnego awizowania w dniach 23 lipca 2019 r. oraz 31 lipca 2019 r., po czym w dniu 8 sierpnia 2019 r. zwrócono korespondencję do nadawcy z uwagi na niepodjęcie jej w terminie. Sąd mając na uwadze powyższe adnotacje prawidłowo uznał za doręczone wezwanie do uiszczenia wpisu w trybie art. 73 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił żadnych przeciwdowodów, które mogłyby obalić powyższe fakty. Samych gołosłownych twierdzeń skarżącego i nierozpatrzonej skargi na niewłaściwą pracę urzędu pocztowego Sąd nie mógł uznać za argumenty zaprzeczające prawidłowo sporządzonym adnotacjom na kopercie zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi. Zwykłe oświadczenie skarżącego, że nie otrzymał awiza nie jest wystarczające do obalenia domniemania doręczenia przesyłki w trybie awizo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2015 r. II OZ 863/15). W konsekwencji Sąd uznał, że samo oświadczenie skarżącego, że w skrzynce pocztowej nie znajdowało się zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki sądowej w placówce pocztowej nie uprawdopodobnia, ani tego że nie doręczono mu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi ani, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminu do dokonania powyższej czynności. Z powyższych względów Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.