II OZ 1342/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1290/18 odrzucające skargę A. S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE A. S.w dniu 30 marca 2018 r. (data stempla pocztowego) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] uchylającą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2017 r., nr [...]. w zakresie dotyczącym wysokości kary pieniężnej i w tym zakresie orzekającą karę pieniężną w wysokości 90 000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1290/18 na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), dalej: P.p.s.a., odrzucił złożoną przez A. S. skargę. Sąd wskazał, że kwestionowaną decyzję doręczono skarżącej w dniu 27 lutego 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji. A zatem 30 - dniowy termin do wniesienia przedmiotowej skargi upływał w dniu 29 marca 2018 r. Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 30 marca 2018 r., a więc z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożyła A. S. Skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi, bowiem odrzucenie skargi pozbawia ją możliwości obrony swoich praw przed Sądem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (...). Natomiast skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została, jak wynika z akt administracyjnych, doręczona skarżącej w dniu 27 lutego 2018 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 29 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie zatem stwierdził, że skoro termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 29 marca 2018 r., to nadanie skargi w urzędzie pocztowym w dniu 30 marca 2018 r. nastąpiło z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Również skarżąca poza gołosłownym stwierdzeniem zawartym w zażaleniu, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do odrzucenia skargi, nie przedstawiła zarówno na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji jak i na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym żadnych dowodów świadczących o dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowych ustaleń co do terminu wniesienia skargi. Zakwestionowane postanowienie o odrzuceniu skargi wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. było więc prawidłowe. Zaznaczyć przy tym należy, że termin trzydziestodniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym, a tym samym nie może być on ani skrócony ani wydłużony. Strona może ubiegać się jedynie o przywrócenie takiego terminu. W niniejszej sprawie skarżąca skorzystała z takiej możliwości i wraz z zażaleniem złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek ten będzie jednak rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w odrębnym postępowaniu. Tymczasem w niniejszym postępowaniu Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie kwestionuje uchybienia terminu, miał obowiązek uwzględnić z urzędu upływ ustawowego terminu do wniesienia skargi i z tej przyczyny odrzucić skargę. Ponadto Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę nie naruszył także zawartej w Konstytucji RP zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), na którą powołała się skarżąca w zażaleniu. Zasada prawa do sądu nie ma bowiem charakteru absolutnego, jej realizacja uzależniona jest od spełnienia szeregu wymogów - jak np. terminowość składania pism procesowych, uiszczanie opłat sądowych, czy sporządzenie pisma przez profesjonalnego pełnomocnika. Wymogi te służą pełnej realizacji wskazanej gwarancji konstytucyjnej. Natomiast brak spełnienia powyższych wymogów nie może oznaczać, że to Sąd naruszył tę gwarancję. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.