II OSK 1384/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 836/08 w sprawie ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, [...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, "[...] Sp. z o.o. i s-ka – [...]" Sp. komandytowa z siedzibą w Krakowie, Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. [...], S. R. Ł., M. U., Ł. W. oraz [...] S.A. z siedzibą w Krakowie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2. zwrócić na rzecz skarżącego "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie połowę wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2009r., sygn. akt I S.A./Wa 836/08, po rozpoznaniu skargi "T. P." spółka z o.o. z siedziba w Krakowie, "B.G." spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie, "S.O.F. D. D." spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie, "GD&K C." spółka z o.o. z siedziba w Krakowie, "GD&K I. spółka z o.o. i s-ka – P. K. 6" spółka komandytowa z siedzibą w Krakowie, W. M.N. w Krakowie ul. K. 12, S. Ł., M. U., Ł. W. oraz W.-I. I. S.A. z siedzibą w K.na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2008r., nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków w punkcie pierwszym wyroku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia [...] stycznia 2007r., nr [...], w punkcie drugim wyroku stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu zaś w punkcie trzecim orzekł o kosztach zasądzając od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej "T.P" spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie i Wawel –I. I. S.A. z siedzibą w Krakowie po 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz na rzecz skarżących "B. G." spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie, "S.O.F. D. D." spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie, "G." spółka z o.o. z siedziba w Krakowie, "G.I. spółka z o.o. i s-ka – P. K. 6" spółka komandytowa z siedzibą w Krakowie, W. M.N. w Krakowie ul. [...] 12, S. Ł., M. U., Ł. W. po 257 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] marca 2008r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], wpisującej do rejestru zabytków nieruchomych Województwa Małopolskiego pod numerem [...] układ urbanistyczny miasta Krakowa w historycznych granicach rdzenia Twierdzy Kraków - orzekł o: 1. uchyleniu decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej wpisania do rejestru zabytków obszaru wpisanego do rejestru zabytków na podstawie orzeczenia Konserwatora Okręgu Krakowskiego z dnia [...] maja 1933r. [...] o uznaniu za zabytek "rozplanowania dzielnicy I-szej (Śródmieście) Miasta Krakowa" i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji; 2. uchyleniu decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej wpisania do rejestru zabytków obszaru uprzednio wpisanego do rejestru zabytków na podstawie orzeczenia Konserwatora Okręgu Krakowskiego z dnia [...] lutego 1934r. [...] uznaniu za zabytek "rozplanowania dzielnic Miasta Krakowa VII-mej /siódmej/ i VIII-mej /ósmej/" w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji; 3. uchyleniu decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z [...] stycznia 2007r. w części dotyczącej wpisania do rejestru zabytków obszaru uprzednio wpisanego do rejestru zabytków na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z [...] października 1981r. nr [...], wpisującej do rejestru zabytków zespół urbanistyczno-architektoniczny Podgórza i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji; 4. uchyleniu decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z [...] stycznia 2007r. w części dotyczącej wpisania do rejestru zabytków obszaru uprzednio wpisanego do rejestru zabytków na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z [...] stycznia 1984r. nr [...], wpisującej do rejestru zabytków zespół urbanistyczno-architektoniczny dzielnicy Kleparz i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji; 5. uchyleniu decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z [...] stycznia 2007r. w części dotyczącej wpisania do rejestru zabytków obszaru uprzednio wpisanego do rejestru zabytków na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z [...] lutego 1984r. nr [...], wpisującej do rejestru zabytków zespół urbanistyczno-architektoniczny dzielnicy Wesoła i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji; w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Minister orzekł też, że integralną częścią decyzji jest załącznik graficzny oznaczony nr 1. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "T. P." spółka z o.o. z siedzibą w K., "S.O.F. D. D." spółka z o.o. z siedzibą w K., "G.C." spółka z o.o. z siedzibą w K., "G.I. spółka z o.o. i s-ka – P.K. 6" spółka komandytowa z siedzibą w K., "B. G." spółka z o.o. z siedzibą w K., Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości w K. ul. K. 12, S. Ł., M. U. i Ł. W. przedstawili następujące zarzuty: - naruszenie art. 8 oraz art. 15 w związku z art. 98 § 1 i art. 101 § 3 k.p.a. wobec wydania decyzji przed ostatecznym zakończeniem postępowania w przedmiocie wniosku "G.C." o zawieszenie postępowania. Wydanie decyzji przed rozpoznaniem spraw "wpadkowych" należy uznać za przedwczesne. Zaskarżona decyzja wydana została przed upływem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; - naruszenie art. 15 oraz art. 15 w związku z art. 136 i 138 § 2 k.p.a. wobec rozstrzygnięcia przez Ministra nowej sprawy powstałej na skutek wyłączenia z obszaru wskazanego w decyzji Konserwatora obszarów uprzednio wpisanych do rejestru zabytków oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, niemającego przy tym charakteru postępowania uzupełniającego; - naruszenie art. 4 w związku z art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez brak wskazania w decyzjach Ministra i Konserwatora zakresu i sposobu ochrony zabytku objętego rozstrzygnięciami; - naruszenie art. 9 k.p.a. w związku z art. 3 pkt 1 i 4 ustawy o ochronie zabytków oraz art. 104 k.p.a. wobec nieprecyzyjnego ujęcia w załączniku graficznym decyzji (stanowiącego jej integralną część) obszaru objętego ochroną, w wyniku czego nie można jednoznacznie określić zakresu terytorialnego układu urbanistycznego miasta Krakowa w historycznych granicach Twierdzy Kraków, co w konsekwencji czyni decyzję trwale niewykonalną, co pogłębione zostało poprzez uchylenie decyzji pierwszej instancji w części, w jakiej dotyczy spraw już poprzednio rozstrzygniętych innymi ostatecznymi decyzjami administracyjnymi. Powoduje to trwałą niewykonalność decyzji z uwagi na brak możliwości ustalenia czytelnego przedmiotu ochrony konserwatorskiej na obszarze objętym decyzją; - naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak zebrania materiału dowodowego, mającego na celu ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistym stanem sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w odniesieniu do całego obszaru objętego ochroną (pomimo wielokrotnego zwracania uwagi przez skarżących na konieczność wykonania co najmniej jeszcze jednej ekspertyzy); - bezpodstawne przyznanie prymatu interesowi publicznemu polegającemu na jednostronnym uwzględnieniu wyłącznie interesów związanych z ochroną zabytków i pominięciu uzasadnionych interesów skarżących, podczas gdy prawidłowe stosowanie art. 7 k.p.a., w przypadku konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem prywatnym wymaga udowodnienia, że interes publiczny jest na tyle ważny, iż nie jest możliwym ochrona interesu prywatnego. Przedstawiając powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2008r. oraz poprzedzającej ją decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia [...] stycznia 2007r.( Sprawa I SA/Wa 836/08 ) Ponadto skargę na tę decyzję wniosła W.I. S.A. z siedziba w K. w Krakowie domagając się uchylenie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w punkcie 6 i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając skargę Spółka wskazała, że jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...], położonej w K. przy ul. [...] 28. Działka ta w związku z treścią pkt 6 decyzji Ministra znajduje się w obszarze, który został wpisany do rejestru zabytków nieruchomych.( sprawa I SA/Wa 837/08 ) Odpowiadając na skargi Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o ich oddalenie. Na rozprawie w dniu 27 lutego 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył sprawy o sygn. akt I SA/Wa 836/08 i sygn. akt I SA/Wa 837/08 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenia pod sygn. akt I SA/Wa 836/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego ocenił, iż organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił teren urbanistyczny podlegający wpisowi do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego jako układ urbanistyczny miasta Krakowa w historycznych granicach twierdzy Kraków. Równocześnie jednak uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej tych obszarów, które już uprzednio zostały wpisane do rejestru na podstawie innych orzeczeń i decyzji administracyjnych. Określenie w ten sposób granic układu urbanistycznego powoduje trudności w ustaleniu, jakie w istocie tereny są wpisane do rejestru. Ustalenie tego wymaga obecnie odwoływania się do wszystkich wymienionych w decyzji Ministra orzeczeń i decyzji oraz decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Taka konstrukcja decyzji organu odwoławczego rodzi też pytanie, w jaki sposób osoby zainteresowane ustalą, czy ich nieruchomość znajduje się w obszarze objętym wpisem do rejestru i wobec tego, czy decyzje te są wykonalne pod względem faktycznym i prawnym. Przywołanie w decyzji organu odwoławczego orzeczeń i decyzji oraz wskazanie ogólnie do jakich obszarów się one odnoszą spowodowało, że decyzja organu pierwszej instancji utrzymana w części stała się trudna do wykonania przez to, że określenie obecnie jej zakresu przedmiotowego jest niezwykle skomplikowane bądź nawet niemożliwe. Decyzja administracyjna ma konkretyzować wzajemne obowiązki i uprawnienia stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji i indywidualne podmioty niepodporządkowanie temu organowi. Decyzja organu pierwszej instancji, określająca obszar wpisany do rejestru zabytków przez wskazanie ulic i obiektów, które określają granice tego obszaru zawiera taki stopień ogólności, że nie sposób uznać ją za posiadającą cechę konkretnego rozstrzygnięcia o wzajemnych uprawnieniach i obowiązkach. Po jej częściowym uchyleniu ten brak konkretyzacji jest tym bardziej widoczny. Taki sam zarzut należy postawić decyzji Ministra, która przez częściowe uchylenie decyzji Konserwatora zamiast skonkretyzować uprawnienia i obowiązki, spowodowała jeszcze większe trudności w ich określeniu. W ocenie Sądu, powyższe uwagi ogólne pozwalają stwierdzić, że w sprawie co najmniej wątpliwe było zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., pozwalającego na uchylenie decyzji w części i umorzenie postępowania pierwszej instancji w tym zakresie. Zakres tego uchylenia uzasadniał zastosowanie w sprawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a., umożliwiającego organowi uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Byłoby to zgodne z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Do przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości albo w znacznej części organ odwoławczy nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Takie rozstrzygnięcie zgodne byłoby też z warunkami, jakie przewiduje przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., odnoszącymi się do zakresu koniecznego postępowania wyjaśniającego. Nie ulega wątpliwości, że przeprowadzone przez Ministra postępowanie było postępowaniem wyjaśniającym w znacznej części. Wady postępowania ujawnione przez organ drugiej instancji powinny w niniejszej sprawie skutkować uchyleniem w całości decyzji Konserwatora i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uchylenie decyzji w całości uzasadniały też istotne wątpliwości co do zakresu obowiązywania decyzji Konserwatora z uwagi na nieprecyzyjne określenie obszaru objętego układem urbanistycznym miasta Krakowa. Tylko w razie gdy nie ma wątpliwości co do stanu sprawy, organ drugiej instancji może orzec reformatoryjnie. Takie wątpliwości w tej sprawie były i miały istotny charakter. W ocenie Sądu Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dokonał rozszerzającej wykładni art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Uchylenie decyzji z podanych przyczyn powoduje zdaniem Sądu, że przedwczesne byłoby odnoszenie się do merytorycznych zarzutów przedstawionych w skargach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego "T. P." spółka z o.o. z siedzibą w K. i zaskarżając go w zakresie pkt 1 w części dotyczącej odmowy rozpoznania zarzutów merytorycznych zarzuciła naruszenia art. 141 § 4 ustawa o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z brakiem wytycznych w uzasadnieniu wyroku dla organu administracji, co może w efekcie prowadzić do wydania przez organy obu instancji decyzji o tej samej treści merytorycznej, a jedynie wolnych od wskazanych wad formalnych. Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części dotyczącej wyłącznie okolic Ronda Mogilskiego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok w zaskarżonej części, pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, wniosła o oddalenie niniejszej skargi kasacyjnej z uzasadnieniem uzupełniającym wyrok o wytyczne merytoryczne dla organów administracji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, iż Sąd Wojewódzki tylko wtedy może uchylić się od ustosunkowania się do zarzutów merytorycznych, kiedy podstawą do uchylenia decyzji administracyjnej jest nierozpoznanie w toku postępowania administracyjnego istoty sprawy, wymagające przeprowadzenia w całości lub powtórzenia w znacznej części procesu dowodowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W takiej bowiem sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może wypowiedzieć się merytorycznie, ze względu na brak w aktach sprawy odpowiedniego materiału dowodowego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą jednak naprowadzane wyżej okoliczności, a zatem Sąd pierwszej instancji władny był udzielić organom administracji odpowiednich instrukcji merytorycznych dotyczących przedmiotu zaskarżenia niniejszą skargą kasacyjną. Zaniechanie tego obowiązku uchybia zasadzie ekonomii procesu sensu largo, albowiem organy administracji rozpatrzą sprawę ponownie tylko mając na względzie usunięcie naruszeń proceduralnych, a zatem może się zdarzyć, iż w celu merytorycznej (materialne - prawnej) weryfikacji strona skarżąca będzie musiała niepotrzebnie wnosić kolejną skargę do Sądu administracyjnego. Strona zaznaczyła, iż skarży wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tylko w zakresie pkt 1 sentencji, a w tym zakresie ogranicza się do okolic Ronda Mogilskiego, a konkretnie sąsiedztwa nieruchomości stanowiącej własność Gminy K. a będącej w użytkowaniu wieczystym strony skarżącej, składającej się z działek ewidencyjnych nr [...] o powierzchni 0.1008 ha i nr [...] o powierzchni 1.3010 ha w obrębie [...], jednostka ewidencyjna K. – Ś.. W związku z tym skarżąca podnosi, iż zebrany w sprawie materiał - w odniesieniu do okolic Ronda Mogilskiego - jest wystarczający do tego, by WSA mógł się wypowiedzieć, czy obszar, którego układ urbanistyczny został zatarty może być wpisany do rejestru zabytków, pomimo braku cech zabytku. Dodatkowo w skardze kasacyjnej zaznaczono, iż nie można pominąć kwestii poruszanej przez pełnomocnika strony skarżącej na rozprawie w dniu 27 lutego 2009r., a dotyczącej wątpliwości co do możliwości objęcia ochroną - zgodnie z decyzją Konserwatora - obszaru w granicach rdzenia Twierdzy Kraków jako układu urbanistycznego (zgodnie z art. 3 ust. 12 ustawy o ochronie zabytków). Otóż całokształt okoliczności sprawy zdaniem skarżącej Spółki daje podstawy do twierdzenia, iż Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków poszukiwał pretekstu do objęcia ochroną tak rozległego i niejednorodnego obszaru, żeby zapewnić w istocie ochronę wartości widokowych zabytku tj. widoku ze Wzgórza Wawelskiego. Powyższe ma zaś takie konsekwencje, iż w razie objęcia ochroną otoczenia zabytku nie znajduje zastosowania art. 94 ustawy o ochronie zabytków, który pozwala na zawiadamianie stron postępowania w drodze obwieszczenia lub inny zwyczajowy przyjęty sposób. W konsekwencji przyjmując powyższe założenie Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków dopuścił się także uchybienia zasadzie czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, w związku z brakiem zawiadomienia stron postępowania - stosownie do reguł określonych kodeksem postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej wskazano, że mając na względzie doniosłość tego zarzutu należy stwierdzić, iż Sąd także z powodu braku odniesienia się do powyższych kwestii uchybił art. 141 ust. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie w jakim powinien zawrzeć w uzasadnieniu wyroku wskazania dla organu co do dalszego postępowania. Pismem procesowym z dnia [...] grudnia 2009r. skarżąca T. P. spółka z o.o. z siedzibą w K. cofnęła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2009r. w zakresie punktu I sentencji w części dotyczącej odmowy rozpoznania zarzutów merytorycznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawa procesową, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw aby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy procesowej Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W myśl art. 193 ustawy procesowej jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Mając powyższe na uwadze, ze względu na cofnięcie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika T. P. spółka z o.o. z siedziba w K., należało umorzyć postępowanie w zaskarżonej części. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono również o zwrocie połowy wpisu od skargi kasacyjnej. Z przyczyn wyżej wymienionych, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 powołanej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.