II FZ 481/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 621/09 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 21 maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r., III SA/Po 621/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, odrzucił sprzeciw M.P. od postanowienia z dnia 18 października 2009 r. w sprawie ze skargi M.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 21 maja 2008 r. w przedmiocie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 r. W przyjętego do rozpoznania stanu sprawy wynika, że R.P. wniósł w imieniu swoim i reprezentowanego przez niego M.P. o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W odpowiedzi na wezwanie skarżącego M.P. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, wniosek złożył na wymaganym formularzu we własnym imieniu R.P. Z tego względu zarządzeniem z dnia 18 listopada 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu jako niezłożony na wymaganym formularzu pozostawił wniosek skarżącego M.P. bez rozpoznania, a postanowieniem z 18 listopada 2009 r. odmówił R.P. przyznania prawa pomocy ze względu na brak przymiotu strony lub uczestnika postępowania. Odpisy obu orzeczeń doręczono pełnomocnikowi skarżącego z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie ich zaskarżenia — w dniu 2 grudnia 2009r. Pismem nadanym na poczcie 10 grudnia 2009 r. R. P. wniósł w imieniu własnym oraz skarżącego sprzeciwy na zarządzenie i postanowienie referendarza sądowego z dnia 18 listopada 2009 r. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił sprzeciw wskazując, że zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień referendarza strona może wnieść sprzeciw w terminie 7 dni od daty ich doręczenia. Ponieważ termin ten upływał w niniejszej sprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw należało odrzucić W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym, jednocześnie pismem z 31 stycznia 2010 r. wniósł o przywrócenie uchybionego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do jego uchylenia. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że sprzeciw wniesiony został po upływie siedmiodniowego terminu wynikającego z art. 259 § 1 p.p.s.a. Warto przy tym podkreślić, iż o tym, że uchybienie terminowi nie nastąpiło bez winy strony prawomocnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z 23 lipca 2010 r., sygn. akt II FZ 270/10, utrzymując w mocy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2010 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu. W konsekwencji, należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo odrzucił wniesiony sprzeciw, a tym samym zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.