I GSK 1039/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan - Pytlowany Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "M." P. Ś. Spółki z o.o. w Ch. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 71/12 w sprawie ze skargi "M." P. Ś. Spółki z o.o. w Ch. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "M." P. Ś. Spółki z o.o. w Ch. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. 200 (dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 12 kwietnia 2012 r. o sygn. III SA/Gd 71/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Spółki z o.o. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia co do klasyfikacji taryfowej towaru, cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług. Decyzja ta utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji. Sąd I instancji przyjął, że określenie klasyfikacji taryfowej dla towaru przywiezionego z C. dla pozycji 1 - stalowych wkrętów z łbem lejkowym, nacięciem krzyżowym i gwintem do drewna do kodu Taric 7318 12 90 90 z kodem dodatkowym A 999; pozycji 2 – stalowych wkrętów z łbem lejkowym, nacięciem krzyżowym i gwintem do metalu do kodu Taric 7318 14 99 90 z kodem dodatkowym A 999; określenie niezaksięgowanej kwoty cła antydumpingowego ostatecznego (A30), podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości [...] zł; orzeczenie o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne; określenie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie ze zgłoszeniem SAD [...] z dnia [...] luty 2009 r. w wysokości [...] zł zamiast w pozycji 1 –nakrętki o średnicy do 12 mm, pozycji 2 - nakrętki o średnicy powyżej 12 mm, pozycji 3 - wkręty do płyt kartonowo gipsowych i zaklasyfikowała ich do kodu Taric 7318 16 91 99, 7318 16 99 99 i 7318 15 10 99 ze stawką celną 3,7% i stawką VAT 22% - było uzasadnione. Wynika to z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92.302.1 ze zm.), rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87.256.1), załącznik 1 do tego rozporządzenia, rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr 291 z 2008 r.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.). W ocenie Sądu I instancji dla przypisania kodu dla powyższego towaru obojętne jest ustalenie rodzaju procesu technologicznego w jakich powstały. Kategoria "wkrętów do płyt gipsowo-kartonowych" nie została wyodrębniona w żadnej pozycji ani podpozycji Wspólnotowej Taryfy Celnej. Wkręty tego rodzaju służą mocowaniu płyt do podłoża, konstrukcji określonego rodzaju (drewna lub metalu). O ich cechach z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej przesądza rodzaj podłoża, do którego miałyby być wkręcane. Opinia biegłego z Politechniki Gdańskiej Krzysztofa Krzysztofowicza przesądziła jednoznacznie o charakterze części importowanych wkrętów, identyfikując je jako samogwintujące zgodnie z brzmieniem podpozycji taryfowej 7318 14. Przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów dotyczących procesów technologicznych produkcji wkrętów nie ma wpływu na ocenę prawidłowości dokonanej klasyfikacji taryfowej. Procesy te nie mają znaczenia dla sklasyfikowania danego wyrobu do pozycji 7318 12 – pozostałe wkręty do drewna oraz do pozycji 7318 14 – wkręty samogwintujące. Konsekwencją zmiany kodu taryfy celnej było określenie wysokości cła antydumpingowego oraz podatku VAT w nowej wysokości. Wyliczenie należności celno-podatkowej stosownie do zmienionej klasyfikacji taryfowej nie budziło wątpliwości i nie było w istocie kwestionowane, a ograniczyło się do zarzutów związanych z pozycją taryfy celnej kwalifikującej je do obciążenia cłem antydumpingowym. Z przyczyn powyższych skargę oddalono. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok w całości złożyła [...]. Zarzuciła naruszenie przepisów procesowych jako mających istotny wpływ na wynik sprawy. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazując naruszenie powyższych przepisów, podała art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) w związku z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz.. 926 ze zm.). W uzasadnieniu podała, że stan faktyczny sprawy w zakresie ustalenia klasyfikacji wkrętów do płyt kartonowo-gipsowych nie został wyjaśniony. Chodzi o określenie stawki celnej właściwej i stawki podatku VAT. Nie uwzględniono okoliczności, że rozporządzenie Rady (WE) 1225/2009 z 30 listopada 2009 r., rozporządzenie Rady (WE) 91/2009 z 26 stycznia 2009 r. oraz rozporządzenie wykonawcze (WE) 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r., będące podstawą prawną wydania decyzji, są niezgodne z postanowieniami Porozumienia Antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu. Doprowadziło to do złożenia przez Komisję Europejską do Parlamentu Europejskiego wniosku stanowiącego projekt Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej. Oznacza to brak podstaw do wydania decyzji, a co nie zostało uwzględnione przez Sąd I instancji. Brak przedłużenia przez organy terminu zakończenia postępowania do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sporu zawisłego pomiędzy Unią Europejską a WTO stanowi także podstawę do wznowienia postępowania w sprawie. Zarzut skargi kasacyjnej jest uzasadniony a wyrok Sądu I instancji jako wadliwy powinien być uchylony. Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione a wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdzając wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek określonych w przepisie art. 183 § 2 p.p.s.a., skutkujących nieważnością postępowania, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być więc dokonana wyłącznie w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna, wniesiona w rozpatrywanej sprawie oparta została wyłącznie na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: naruszeniu przepisów postępowania. Skarżąca, opierając skargę kasacyjną na tej podstawie, winna wykazać takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach wskazanej podstawy kasacyjnej, Skarżąca zarzuciła naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie przez Sąd I instancji skargi, pomimo że decyzje zostały wydany z naruszeniem art. 73 ust. 1 Prawa celnego w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej, którego procesowym gwarantem jest art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, organ celny jest zobowiązany w toku postępowania podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z wyrażonej w tym przepisie zasady prawdy obiektywnej wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa. W sprawie, której przedmiotem jest weryfikacja zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym kodu taryfy celnej importowanego towaru do sfery ustaleń faktycznych, które należy przeprowadzić, jest ustalenie tożsamości importowanego towaru. Jest to niezbędne dla zastosowania prawidłowej klasyfikacji taryfowej. Jeżeli organ celny wykaże, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, że wskazana przez zgłaszającego pozycja taryfy celnej, dla importowanego towaru, jest nieprawidłowa, to zobowiązany jest do weryfikacji i prawidłowego określenia klasyfikacji taryfowej tego towaru. W konsekwencji zmiany kodu taryfy celnej, obowiązkiem organu jest określenie wysokości cła oraz podatku od towarów i usług, czyli dokonania subsumcji ustalonego stanu faktycznego sprawy do przepisów prawa. Ustosunkowując się do sformułowanego zarzutu wskazać należy, że Skarżąca nie kwestionuje ustaleń organów co do tożsamości importowanego towaru, a także przyjętej przez organy celne i zaakceptowanej przez Sąd I instancji klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, tj. ustaleń, że przedmiotem importu były wkręty do drewna i do metalu, samogwintujące, przeznaczone do mocowania płyt kartonowo-gipsowych, dla których właściwym kodem TARIC jest odpowiednio kod 7318129090 i kod 7318149990. Skarżąca kwestionuje wyłącznie zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzeń Rady (WE) nr 1225/2009, nr 91/2009 oraz rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011, na podstawie których na importowany towar nałożono cło antydumpingowe. Skarżąca wskazuje, iż przewidywana jest zmiana tych regulacji z uwagi na ich niezgodność z Porozumieniem Antydumpingowym WTO. Należy zauważyć, że podnoszona kwestia jako dotycząca prawidłowości zastosowania w sprawie konkretnych przepisów prawa, nie dotyczy stanu faktycznego, a jedynie stanu prawnego sprawy, a w tej sytuacji powinna być objęta podstawą kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego), czego jednak Skarżąca nie uczyniła. Powracając jednak do postawionego przez Skarżącą zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego sprowadzającego się w istocie do zarzutu o przedwczesności subsumpcji ustalonego stanu faktycznego sprawy do obowiązujących norm prawa Wspólnotowego – dotyczących nakładania cła antydumpingowego - należy zauważyć, że organy celne zgodnie z art. 73 Prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosują odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów Prawa celnego. Mają zatem obowiązek przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami rządzącymi postępowaniem podatkowym. Zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej organy działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że organy podejmując rozstrzygnięcie w sprawie powinny mieć na uwadze przepisy prawa materialnego oraz reguły procesowe. Stosowanie przepisów prawa materialnego winno być oceniane na chwilę zdarzenia dającego podstawę do określenia praw i obowiązków danego podmiotu. Natomiast stosownie do art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wyrażona zasada prawdy obiektywnej jest jedną z najważniejszych zasad postępowania, ma bowiem olbrzymi wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Z kolei zasada z art. 125 Ordynacji podatkowej nakłada na organy powinność działania szybko i wnikliwie w celu załatwienia sprawy. Realizując normy prawne art. 125 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Obowiązek podejmowania działań wnikliwych wprost nawiązuje do zasady prawdy obiektywnej. Natomiast działania proste, to podejmowanie czynności z pominięciem sformalizowanych procedur prawnych. W konsekwencji, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej organy celne nie miały podstaw prawnych by tamować prowadzone postępowanie celne z uwagi na trwające przed organami wspólnotowymi procedury dotyczące zmiany rozporządzeń nakładających cło antydumpingowe. Organy celne prowadząc postępowanie w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego obowiązane były natomiast stosować przepisy prawa materialnego obowiązujące na chwilę dokonania zgłoszenia celnego, a zatem zobowiązane były zastosować, jako podstawę prawną do nałożenia cła antydumpingowego, przepisy rozporządzeń Rady WE nr 1225/2009, nr 723/2011 oraz nr 91/2009, obowiązujące w dacie zgłoszenia celnego, co w rozpatrywanej sprawie uczyniły. Podnoszona przez Skarżącą kwestia zmiany treści rozporządzeń Rady WE nakładających cło antydumpingowe nie miała wpływu na rozstrzygnięcia organów celnych w rozpatrywanej sprawie. Zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzje Dyrektora Izby Celnej w [...] zostały wydane w dniu [...] listopada 2011 r., natomiast procedurę zmiany wymienionych rozporządzeń Rady WE rozpoczęto dopiero w 2012 r. (komunikat WTO z dnia 24 stycznia 2012 r., nr WT/DS397/14,http://trade.ec.europa.eu/doclib/docs/2012/january/tradoc_148983.pdf, zatem w chwili orzekania przez organy celne kwestionowane rozporządzenia Rady WE obwiązywały w brzmieniu zastosowanym przez organy celne. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie miał podstaw do uwzględnienia okoliczności dotyczących wdrożenia przez Komisję Europejską procedury zmiany stanu prawnego, które de facto zaistniały po wydaniu zaskarżonych do Sądu decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] Taka konstatacja wynika z treści art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi podstawę normatywną zasady orzekania według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonego aktu oraz z kasacyjnego charakteru postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazać należy także, że rozporządzenie Rady WE nr 1225/209, stanowiące podstawę do zastosowania cła antydumpingowego na importowany przez Spółkę towar, z przyczyn przywołanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zostało zmienione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 765/2012 z dnia 13 czerwca 2012 r. zmieniającym rozporządzenie Rady WE nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. UE L z 2012 r. poz. 237 s. 1, dalej: rozporządzenie zmieniające). Rozporządzeniem zmieniającym, zmieniono treść art. 9 ust. 5 rozporządzenie Rady WE nr 1225/2009, jednakże co należy podkreślić, w art. 2 zd. 2 rozporządzenia zmieniającego wprowadzono zapis, że: "Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich dochodzeń wszczętych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia." Zatem przepisy rozporządzenia Rady WE nr 1225/2009 w brzmieniu nadanym omawianym rozporządzeniem zmieniającym, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie mogłyby mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Z podanych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swą podstawę w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z zm.).