III SA/Łd 1031/17

SENTENCJA Dnia 29 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku H. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. d.j. UZASADNIENIE W dniu 31 października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęły dwie skargi H. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry sporządzone przez dwóch profesjonalnych pełnomocników, r. pr. D. S. i adw. J. B. Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2017 r. poinformowano pełnomocników skarżącej, że wpłynęły dwie skargi na tę samą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. oraz zobowiązano pełnomocników do wskazania, który z pełnomocnik jest pełnomocnikiem do doręczeń w postępowaniu sądowoadministracyjnym- w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W piśmie z dnia 20 listopada 2017 r. adw. J. B. oświadczył, że skarżąca wskazała adw. J. B. jako pełnomocnika do doręczeń pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W obydwu skargach zawarto wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku r. pr. D. S. podkreślił, że motywuje wniosek okolicznościami podniesionymi w skardze, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości, co do waloru dowodowego opinii biegłego, jak również brak jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Natomiast we wniosku sformułowanym przez adw. J. B. podkreślono, że skarżąca nie prowadzi już żadnej działalności gospodarczej, ponieważ brak, który prowadziła był nierentowany. Obecnie jest zarejestrowana w PUP jako bezrobotna i utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca nie ma żadnych oszczędności. W ostatnim roku osiągnęła dochód w wysokości 36.000 zł, który w całości przeznaczyła na utrzymanie siebie i córki. W tej sytuacji jedynym skutecznym sposobem egzekucji byłaby egzekucja przez sprzedaż samochodu albo z nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. W ocenie strony taki sposób egzekucji może już doprowadzić do nieodwracalnych skutków. Sytuacja skarżącej jest inna niż spółek, które są właścicielami automatów nie oznaczałaby upadłości , jak będzie to w przypadku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpatrując przedmiotowy wniosek w oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Związany jest przy tym zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, są to: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Należy jednak zauważyć, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W przedmiotowej sprawie, zaskarżona decyzja należy do zakresu aktów, które nadają się do wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych okoliczności świadczących o tym, iż w świetle powołanego przepisu wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca wykazała bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że zapłata należności objętej zaskarżoną decyzją może spowodować nieodwracalne skutki. Wyjaśniła, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a cały dochód za 2016 r. w wysokości 36.000 zł przeznaczyła na utrzymanie siebie i córki. Zdaniem Sądu przedstawione okoliczności uprawniają do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca uprawdopodobniła więc, że w jego konkretnej sytuacji zaistniały okoliczności faktyczne, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Z powyższych względów, Sąd uznał wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji za zasadny i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. d.j.