III Ca 2171/22

<p>III Ca 2171/22</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 2 września 2022 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa Miasta <span class="anon-block">Ł.</span> przeciwko <span class="anon-block">A. K.</span> o zapłatę:</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddalił powództwo; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->nie obciążył powoda kosztami procesu. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od tego rozstrzygnięcia złożyła strona powodowa zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- -->naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> przez wadliwą ocenę materiału dowodowego, tj. przez przyznanie wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom <span class="anon-block">K. J. (1)</span>, <span class="anon-block">M. K.</span> oraz zeznaniom pozwanej w zakresie miejsca zamieszkania pozwanej, podczas gdy zeznania te nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, a nadto stoją w sprzeczności z okolicznością, że pozwana była nieprzerwanie zameldowana na pobyt stały w lokalu powoda, podawała adres lokalu w deklaracjach podatkowych, umowie o pracę i wskazywała jako swój adres korespondencyjny, ustalenie, że z umowy najmu k-88 wynika, że pozwana nie zamieszkiwała w spornym okresie w lokalu powoda, podczas, gdy dokument ten nie dotyczy okresu objętego żądaniem pozwu;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> przez uznanie, że powód nie udowodnił, iż pozwana zamieszkiwała w spornym lokalu w okresie 1.03.2012 r. do dnia 31 .07.2015 r., podczas gdy ta okoliczność została udowodniona zgodnie z twierdzeniami powoda;</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->- art.. 379 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (pkt. 3)">pkt 3 kpc</a> przez uznanie za skuteczny sprzeciw od nakazu zapłaty wniesiony przez pozwaną, wyznaczenie rozprawy i wydanie zaskarżonego wyroku, podczas gdy w obrocie prawnym istniał prawomocny nakaz zapłaty;</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 18;art. 18 ust. 1;art. 18 ust. 2)">art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a> przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie powództwa o odszkodowanie pomimo tego, że pozwana zajmowała bez tytułu prawnego lokal powoda w okresie objętym żądaniem pozwu.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->W związku z podniesionym zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zniesienie postępowania i odrzucenie sprzeciwu od nakazu zapłaty ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów postępowania za obie instancje.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda kosztów postępowania apelacyjnego.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja powoda podlegała oddaleniu, jako bezzasadna.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego, orzeczenie Sądu Rejonowego odpowiada prawu i jako takie musi się ostać. Podniesione przez apelującego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i przyjmuje je, jako własne, jak i dokonaną ocenę prawną.</p> <p>Na wstępie należy wskazać, że jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> może być uznany za zasadny jedynie w wypadku wykazania, że ocena materiału dowodowego jest rażąco wadliwa, czy w sposób oczywisty błędna, dokonana z przekroczeniem granic swobodnego przekonania sędziowskiego, wyznaczonych w tym przepisie. Sąd II instancji ocenia bowiem legalność oceny dokonanej przez Sąd I instancji, czyli bada czy zostały zachowane kryteria określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Należy zatem mieć na uwadze, że - co do zasady - Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, dokonując wyboru określonych środków dowodowych. Jeżeli z danego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wtedy, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych (por. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2001 r., I CKN 1072/99, Prok. i Pr. 2001 r., Nr 5, poz. 33, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 r., I CKN 1114/99, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000r., I CKN 1169/99, OSNC 2000 r., nr 7-8, poz. 139).</p> <p>Takiego działania skarżącego zabrakło w rozpoznawanej sprawie, bowiem powód niezasadnie podniósł zarzuty naruszenia prawa procesowego, w tym przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy opierając się na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach, uznał, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny i ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Sąd Rejonowy, na podstawie zeznań pozwanej, jej męża i świadka <span class="anon-block">K. J.</span> ustalił, że pozwana wykazała, że w styczniu 2009 roku zawarła umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, a następnie mieszkała pod kilkoma innymi adresami, m.in. na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, co było związane z zawarciem związku małżeńskiego. Okoliczność podniesiona w apelacji przez powoda, że pozwana była nieprzerwanie zameldowana na pobyt stały w lokalu powoda, podawała adres lokalu w deklaracjach podatkowych, umowie o pracę i wskazywała jako swój adres korespondencyjny, nie przesądza o faktycznym miejscu zamieszkania pozwanej, a dotyczy niedopełnienia przez pozwana obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego dotyczącego dopełnienia obowiązku meldunkowego.</p> <p>W świetle tych rozważań jako niezasadny jawi się również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010710733" title="Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 733 (art. 18;art. 18 ust. 1;art. 18 ust. 2)">art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego</a> przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie powództwa o odszkodowanie pomimo tego, że pozwana zajmowała bez tytułu prawnego lokal powoda w okresie objętym żądaniem pozwu, bowiem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wykazał, że pozwana nie zajmowała spornego lokalu od 2007 r. a roszczenie o odszkodowanie dotyczy okresu od 1 marca 2012 r. do 31 lipca 2015 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Jeśli idzie o zarzut naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 379;art. 379 pkt. 3)">art. 379 pkt 3 kpc</a> przez uznanie za skuteczny sprzeciw od nakazu zapłaty wniesiony przez pozwaną, wyznaczenie rozprawy i wydanie zaskarżonego wyroku, podczas, gdy w obrocie prawnym istniał prawomocny nakaz zapłaty, to również nie jest on skuteczny. Skoro bowiem Sąd Rejonowy ustalił, że od 2007 r. pozwana nie zamieszkiwała w lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, to doręczanie jej korespondencji sądowej na ten adres było nieskuteczne, co oznacza, że nakaz zapłaty w stosunku do pozwanej <span class="anon-block">A. K.</span>, nie uprawomocnił się i jej sprzeciw należało uznać za złożony w terminie.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>, oddalił apelację i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.</strong> </p> </div>