II SAB/Wa 802/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Adam Lipiński, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia "[...]" z dnia [...] lipca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 1, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz Stowarzyszenia "[...]" kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z [...] lipca 2014 r. Stowarzyszenie [...] (dalej jako skarżący) zwróciło się do Urzędu Dzielnicy [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. wniosku z [...] lipca 2009 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z [...] listopada 2009 r. nr [...] wraz ze wszystkimi załącznikami; 2. decyzji ustalającej warunki zabudowy nr [...] wydanej na podstawie wniosku wymienionego w pkt 1 wraz ze wszystkimi załącznikami; 3. wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy złożonego [...] kwietnia 2014 r. wraz ze wszystkimi załącznikami. Skarżący określił, iż wnioskowana informacja winna być udostępniona w formie elektronicznej, poprzez przesłanie skanu przedmiotowych wniosków i decyzji, jak również w formie papierowej, na podane we wniosku adresy. Pismem z [...] sierpnia 2014 r., stanowiącym odpowiedź na powyższy wniosek, organ podał, że w załączeniu przekazuje kopię decyzji o warunkach zabudowy nr [...]. Natomiast odnośnie pkt 1 i 3 ww. wniosku poinformował, że wnioski podmiotów ubiegających się o dokonanie czynności urzędowej nie stanowią informacji publicznej. Oświadczenie woli o zamiarze realizacji inwestycji nie stanowi tego rodzaju informacji w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ przekazał nadto informacje dotyczące podmiotu składającego wniosek z [...] kwietnia 2014 r. i jego przedmiotu, podając, iż prowadzone jest postępowanie administracyjne zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pismem z [...] sierpnia 2014 r. skarżący wezwał organ do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działek ew. nr [...]oraz [...] obręb [...]. Odpowiadając na powyższe wezwanie organ w piśmie z [...] sierpnia 2014 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wskazując, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje obowiązek wydania decyzji odmownej jedynie wówczas, gdy wnioskowana informacje jest informacją publiczną. Żądanie udostępnienia wniosku podmiotu prywatnego jako niedotyczące informacji publicznej, nie może stanowić podstawy do wydania odmowy w trybie decyzji administracyjnej z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec stanowiska zaprezentowanego przez organ skarżący [...] sierpnia 2014 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z zażaleniem na bezczynność organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] października 2014 r. uznało zażalenie za niezasadne, wskazując w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, że na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie udzielania informacji publicznej nie służy zażalenie. 8 czerwca 2015 r. skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność organu polegającą na nieudzielenie w odpowiednim terminie informacji publicznej objętej wnioskiem z [...] lipca 2014 r., zarzucając naruszenie prawa materialnego: 1. art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – przez jego błędną wykładnię, zwłaszcza przyjęcie błędnych definicji informacji publicznej oraz informacji o sprawach publicznych, a w konsekwencji jego niezastosowanie; 2. art. 6 u.d.i.p. – przez jego błędną wykładnię, zwłaszcza przyjęcie, iż informację publiczną mogą stanowić wyłącznie dokumenty urzędowe, ponadto nie wszystkie takie dokumenty; 3. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. – przez niezastosowanie, to jest nieudzielenie informacji publicznej w ustawowym terminie przewidzianym na jej udzielenie; 4. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – przez niezastosowanie, to znaczy niewydanie decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie niezałatwienia sprawy w terminie; 2. zobowiązanie organu do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w zakresie i w formie określonej we wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; 3. wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie; 4. zobowiązanie organu do dyscyplinarnego ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; 5. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; 6. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zarzuty przedstawione w petitum skargi zostały rozwinięte w jej uzasadnieniu. Skarżący zaakcentował, że wnioskowana informacja jest informacją dotyczącą spraw publicznych, za czym przemawiał fakt, iż podmioty wykonujące zadania publiczne nie są powołane do wykonywania zadań prywatnych i z założenia ich nie wykonują. Dokumenty wytworzone i posiadane przez organ dotyczą więc spraw publicznych. Każdy dokument w aktach sprawy jest informacją publiczną a w konsekwencji taką informację stanowi całość akt postępowania administracyjnego. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że działki, dla których złożono wnioski o warunku zabudowy, były w chwili złożenia wniosku działkami miejskimi. Skarżący sprecyzował, iż otrzymał informację, o którą wnioskował w pkt 2 wniosku, natomiast nie przekazano mu informacji publicznej określonej w pkt 1, 3 wniosku, tj. wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z [...] lipca 2009 r. i z [...] kwietnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając, że postawiony w skardze zarzut bezczynności jest nieuzasadniony i podtrzymując stanowisko, że wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, nie stanowią informacji publicznej. Sam fakt, że dokument prywatny trafia do organu i służy realizacji powierzonych prawem zadań organu, nie oznacza, że przez to nabiera on cech dokumentu urzędowego. Organ zwrócił również uwagę, że w decyzji, którą skarżący otrzymał, znajduje się informacja na temat złożonego przez inwestora wniosku, w tym parametry projektowanej inwestycji określonej we wniosku, co oznacza, że treść wniosku jest znana skarżącemu z uzasadnienia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie tylko co do pkt 1 wniosku z [...] lipca 2014 r. Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują, kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodność z prawem. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie, liczonym od dnia wszczęcia postępowania w sprawie, nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczyła bezczynności w przedmiocie udzielania informacji publicznej. W związku z tym zasadnym jest wskazać, że ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej jako u.i.d.p.) stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. W wąskim zakresie odsyła do stosowania przepisów Kodeku postępowania administracyjnego, ustalając, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy tego aktu prawnego. I tak reguluje ona udostępnienie informacji publicznej (art. 7. 13 i 14 u.d.i.p.), jak również odmowę udostępnienia informacji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czy też dopuszcza stwierdzenie przez organ, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i wówczas organ powiadamia jedynie wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. teza nr 2 wyroku NSA w Warszawie z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, LEX nr 77178, wyrok WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 162/07, LEX nr 322803). Z powołanych uregulowań wynika, iż z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku zaś, gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowany nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zatem, aby można było mówić o bezczynności podmiotu zobowiązanego należy przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnił. W przypadku, gdy podmiot wezwany uznaje, że żądana informacja nie stanowi w istocie informacji publicznej, Sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych. W rozpoznawanej sprawie zagadnieniem spornym, wymagającym rozstrzygnięcia Sądu, jest ustalenie, czy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, kierowany do jednostki samorządu terytorialnego, stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Poza sporem pozostaje bowiem, że Prezydent [...] jako organ wykonawczy samorządu terytorialnego, jest podmiotem objętym działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej i w związku z tym obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych, rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym informacją publiczną będzie treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/08, Lex Polonica nr 2263509, wyrok WSA w Warszawie z 16 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 721/08, LEX nr 423325, wyrok NSA z 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357). W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, a wbrew stanowisku skarżącego, akta sprawy prowadzonej przez organ władzy publicznej, w tym również sprawy prowadzonej w postępowaniu administracyjnym, nie stanowią w całości informacji publicznej. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12 (dostępny na stronie internetowej pod adresem https://cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA), zgodnie z którym akta sprawy są zbiorem różnego rodzaju dokumentów, tj. takich, które stanowią informację publiczną i które jej nie stanowią. Ponadto w aktach mogą znajdować się materiały, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej. Wnioskodawca ma prawo uzyskać informacje publiczne, a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji. Dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych mogą być przedmiotem informacji publicznej wtedy, gdy dotyczą określonych sfer życia publicznego. Uznanie, że akta administracyjne jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej nie ogranicza prawa do informacji. Wnioskodawca może bowiem wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach, co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 u.d.i.p. Zdaniem Sądu wykładnia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i kwalifikacja wniosków składanych w oparciu o ten akt prawny w zakresie, czy dane żądanie stanowi, czy też nie, informację publiczną, musi doznawać racjonalnych ograniczeń. W przeciwnym wypadku nadużywanie trybu wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadzić będzie do sytuacji, w której obywatele będą mieć prawo wglądu w akta indywidualnych postępowań, w których nie są stroną – w pełnym, nieograniczonym wręcz zakresie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelakich informacji. Nie jest też tak, jak twierdzi organ, że udostępnieniu podlegają tylko dokumenty urzędowe. Kryterium decydującym o dostępie, w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest to, czy wnioskowany dokument zawiera informację publiczną. Jeżeli tak, to do strony należy – zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p, wybór sposobu i formy udostępnienia tej informacji. Może to być kopia takiego dokumentu lub jego skan. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyroki NSA z 3 stycznia 2013r., I OSK 2311/12 i z 30 lipca 2013 r., I OSK 907/13, dostępne CBOSA). Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę dokument prywatny, który podmiot kieruje do organu władzy publicznej, nie stanowi informacji publicznej. I nie jest przy tym istotne jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny (administracyjne, skargowo-wnioskowe, czy inne) i czy w ogóle wszczyna, bądź też jakiej czynności organu oczekuje podmiot, składając dokument prywatny. Fakt, że dokument prywatny trafia do organu i służy realizacji powierzonych organom zadań, nie oznacza, że nabiera on cech dokumentu urzędowego. Dokument skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny nigdy nie stanie się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został doń zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zasadniczo, nie jest dokumentem dotyczącym "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p, lecz pismem złożonym w sprawie indywidualnej, wszczynającym postępowanie w tej sprawie. Przedmiotem takiego wniosku jest realizacja indywidualnego interesu podmiotu, który go składa. We wniosku tym nie ma informacji ważnych dla funkcjonowania państwa, mających znaczenie dla większej liczby osób, czy grup obywateli. Inaczej mówiąc wniosek taki nie dotyczy sprawy publicznej. Efektem realizacji wniosku jest decyzja o warunkach zabudowy, która stanowiąc dokument urzędowy objęty art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p., podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie dokonywana przez Sąd ocena złożonego wniosku z [...] lipca 2014 r. o udostępnienie kserokopii i skanów dwóch wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy musiała odbyć się z perspektywy podmiotu występującego z takim wnioskiem. Wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z [...] kwietnia 2015 r. został złożony przez podmiot prywatny – [...] Sp. z o.o. Sp. kom. z siedzibą w [...] i informacja w tym zakresie została skarżącemu udostępniona wraz ze wskazaniem na czym polega inwestycja objęta wnioskiem. Pozostałe dane objęte tym wnioskiem nie odnoszą się do spraw publicznych, a do konkretnej inwestycji, którą zamierza realizować podmiot prywatny. Istotne jest przy tym, że nie jest to inwestycja celu publicznego, lecz inwestycja o charakterze komercyjnym. Wniosku tego, stanowiącego dokument prywatny nie można zatem uznać za informację publiczną. Bez wpływu na tę ocenę pozostaje okoliczność, że nieruchomość, na której miałyby być podejmowane działania o charakterze inwestycyjnym, w dacie składania wniosku była własnością miasta [...]. Nie zmienia ona bowiem w żaden sposób charakteru samego wniosku. Sam w sobie nie stanowi on informacji o majątku publicznym. Nie można oczywiście wykluczyć, że jakieś dane ujęte we wniosku, z tej racji, że właścicielem nieruchomości jest podmiot publiczny, mają charakter pozwalający za uznanie ich za informację publiczną, ale wówczas skarżący winien wskazać konkretnie o jakie dane mu chodzi, aby można było dokonać ich oceny pod kątem wypełnienia wymogów pozwalających na zakwalifikowanie ich jako informacji publicznej. Jako że wniosek stanowi w istocie określony druk, określenie takich danych nie powinno sprawiać trudności. Cały wniosek informacji publicznej nie stanowi. Informacją publiczną będzie natomiast rozstrzygnięcie wniosku przez uprawniony podmiot. W tej sytuacji informacja organu skierowana do skarżącego w piśmie z [...] sierpnia 2014 r. stanowiła wypełnienie obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej i brak podstaw do uznania, że w tym zakresie organ pozostaje w bezczynności, skoro podjął w sprawie dopuszczalne działania wynikające z ustawy. Skarga w tej części podlegała zatem oddaleniu. Inaczej sytuacja przedstawia się w odniesieniu do wniosku z [...] lipca 2009 r. Nie można bowiem uznać, aby pochodził on od podmiotu prywatnego. Wnioskodawcą jest w tym przypadku Zarząd [...], budżetowa jednostka organizacyjna [...], nad którą nadzór wykonywany jest przy pomocy Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu [...], działający w imieniu [...], co w sposób jednoznaczny potwierdza dołączone do wniosku pełnomocnictwo z [...] czerwca 2009 r. Wniosek złożony został zatem przez podmiot objęty działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, co w sposób jednoznaczny wynika tak z art. 4 ust. 1 pkt 1, jak i pkt 4 u.d.i.p. Jest to podmiot wykonujący zadania publiczne, a informacja na temat złożonego wniosku i jego treści jest informacją o sposobie załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p). Organ, do którego zwrócił się skarżący o przesłanie kserokopii i skanu wniosku z [...] lipca 2009 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, obowiązany był do realizacji żądania, gdyż wniosek taki znajduje się w jego zasobach. Nie czyniąc tego organ pozostaje w bezczynności, co uzasadnia zobowiązanie zawarte w pkt 1 wyroku. Organ zobowiązany był załatwić zgłoszony wniosek we wskazanym zakresie w sposób przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej albo przez udostępnienie żądanych w terminie określonym w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. albo poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) w przypadku zaistnienia przesłanek tej odmowy. Oceny tej nie zmienia udostępnienie skarżącemu decyzji wydanej w wyniku złożenia powyższego wniosku, gdyż nie zawiera ona wszystkich informacji objętych tym wnioskiem. Wynika to z porównania treści obu dokumentów. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze w rozpoznawanej sprawie brak przesłanek do uznania, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Organ na wniosek skarżącego z [...] lipca 2014 r. odpowiedział – nie przekraczając terminy 14 dni wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W terminie ustawowym odpowiedział również na wezwanie skarżącego o wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Okoliczność, iż organ nie podzielił oceny skarżącego w zakresie kwalifikacji żądanych wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie świadczy o rażącym naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że przesłanki rażącego naruszenia prawa nie można wyprowadzić z odmiennej wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. W zaistniałej w sprawie sytuacji Sąd uznał, że bezczynność organu w zakresie realizacji pkt 1 wniosku z [...] lipca 2015 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, skoro organowi można przypisać jedynie brak prawidłowej interpretacji obowiązującego prawa, w tym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Konsekwencją powyższej oceny było oddalenie żądania wymierzenia organowi grzywny w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a. Odnosząc się do żądania o zobowiązanie organu do dyscyplinarnego ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie wskazać należy, że wniosek taki nie znajduje oparcia w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku – co do pkt 1 i 2 na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., zaś co do pkt 3 w myśl art. 151 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania zostało oparte o przepis art. 200 P.p.s.a.