II OSK 57/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant sekretarz sądowy Artur Patalan po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. S.K. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 września 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 328/16 w sprawie ze skargi H. S.K. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 15 września 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 328/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę H. Spółki Komandytowej z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę kasacyjną wniosła H. Spółka Komandytowa z siedzibą w Ł. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję wydaną w oparciu o niewyjaśniony dostatecznie stan faktyczny, ustalony z pominięciem wniosków zawartych w analizie urbanistycznej, dotyczących wysokości górnej krawędzi elewacji wszystkich obiektów znajdujących się na całym obszarze analizowanym co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na fakt, że uwzględnienie przez Sąd I instancji opisanych naruszeń skutkowałoby uwzględnieniem skargi, 2) art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie: a. zasada "dobrego sąsiedztwa" oznacza prymat zabudowy znajdującej się bezpośrednio przy działce objętej wnioskiem, to jest po tej samej stronie drogi publicznej, podczas gdy zasada ta odnosi się do całego obszaru objętego analizą, stanowiącego spójną urbanistyczną całość, b. konieczność zachowania "ładu przestrzennego" dotyczy wyłącznie części obszaru analizowanego (jednej strony drogi), podczas gdy prawidłowa wykładnia tego pojęcia nakazuje uwzględnienie wymogów ładu przestrzennego dla zabudowy znajdującej się na całym obszarze analizowanym o ile zabudowa ta tworzy urbanistyczną i architektoniczną całość 3) § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy przepis ten nie mógł stanowić podstawy do ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji planowanej zabudowy jako przedłużenia krawędzi istniejącej zabudowy, a to z uwagi na fakt, że górna krawędź elewacji nowej zabudowy i zabudowy już istniejącej na działce sąsiedniej tworzyłyby uskok, 4) § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez jego niezastosowanie w sprawie podczas gdy wyniki analizy urbanistycznej pozwalały na zastosowanie wyjątku, o którym mowa w tym przepisie i ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frotowej zabudowy w sposób odmienny, niż jako przedłużenie tego parametru dla budynków pozostających w bezpośrednim sąsiedztwie, to jest w oparciu o § 7 ust. 1 rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazane zostały argumenty mające potwierdzać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018, poz. 1302 z zm., dalej jako P.p.s.a.)), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez H. Spółka Komandytowa z siedzibą w Ł. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Organy administracji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Dokonując oceny materiału dowodowego organy administracji nie naruszyły zasad logiki, jak również ocena ta nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym. Tym samym zasadnie organy administracji uznały, że zebrane dowody były przydatne do dokonania ustaleń faktycznych. Wbrew twierdzeniom skargi stan faktyczny został ustalony z uwzględnieniem analizy urbanistycznej. Wysokość elewacji frontowej ustalona w decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia dane wynikające z analizy. Z analizy tej wynika, że w obszarze analizowanym występują budynki, których elewacje mają wysokość od 3,5 m do 40 m. Średnia wysokość elewacji wynosi więc 21,75 m. W decyzji o warunkach zabudowy wysokość tę ustalono maksymalnie na 22,5 m. Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uwzględniając fakt, że planowany budynek ma być usytuowany przy ul. K. w Ł. i ma być on elementem zabudowy pierzejowej zasadnie organ administracji uznał, zaś Sąd I instancji stanowisko to zaakceptował, że zachowanie ładu przestrzennego wymagało nawiązania do budynków znajdujących się przy tej ulicy oraz, że powinna być to ta strona ulicy, po której budynek ma być usytuowany. Odnośnie do zarzutu naruszenia § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzić należy, że przepis ten rzeczywiście nie mógł mieć zastosowania do wyznaczenia wysokości górnej elewacji frontowej, gdyż wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w sprawie miał jednak zastosowanie § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia. Jak to zostało już wcześniej wskazane średnia wysokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosiła 21,75 m zaś w decyzji o warunkach zabudowy wysokość tę ustalono maksymalnie na 22,5 m jako argument przemawiający za podwyższeniem średniej wysokości wskazano na fakt, iż planowany budynek będzie przylegał do budynku U.. Do budynku tego przylega już z jednej strony budynek o wysokości 22,5 m umiejscowienie po obu stronach budynku U. budynków o jednakowej wysokości jest uzasadnione wymogiem zachowania harmonii w zabudowie ulicy. W analizie wskazano na możliwość realizacji budynku do wysokości 31,5 m jednakże nie wskazano żadnych argumentów, które przemawiałyby za tym by taka wysokość została ustalona. Zasadnie tym samym Samorządowego Kolegium Odwoławcze wyeliminowało z decyzji o warunkach zabudowy możliwość realizacji budynku o takiej wysokości. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.