IV SA/Wa 1618/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) czerwca 2005 r. Nr (...) w przedmiocie : reformy rolnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - po rozpoznaniu odwołania A. - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z (...) czerwca 2005r. uchylił decyzję Wojewody W. z (...) stycznia 2005r. stwierdzającą na wniosek M. B., że zespół pałacowo - parkowy położony na działce nr (...) w D., stanowiący własność S. B., nie podpadał pod działanie przepisów art. 2 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r. i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Przedmiotową decyzję doręczono Z. B. -pełnomocnikowi M. B. w dniu 4 lipca 2005r. Z. B. w dniu (...) lipca 2005r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, skargę (zatytułowaną "odwołanie") na powyższą decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z (...) czerwca 2005r. Natomiast M. B. skargę (również nazwaną "odwołaniem") wniósł (...) września 2005r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 marca 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 1691/05, w punkcie pierwszym - ze skargi M. B. -stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z (...) czerwca 2005r., a w punkcie drugim - oddalił skargę Z. B.. Powodem stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji było rozpoznanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołania wniesionego przez A. z uchybieniem terminu do jego wniesienia określonego w art. 129 § 2 K.p.a. W kwestii zaś skargi Z. B. stwierdzono, iż skarżąca nie wykazała istnienia jej interesu prawnego w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. zaskarżającej orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2006r. w części, tj. w zakresie punktu pierwszego -wyrokiem z 9 maja 2007r., sygn. akt I OSK 825/06, uchylił zaskarżony wyrok w punkcie pierwszym i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd drugiej instancji uznał, iż stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nieważności decyzji organu odwoławczego przez rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem ustawowego terminu stanowiło naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 129 § 2 K.p.a., albowiem złożenie przez stronę odwołującą się środka zaskarżenia nastąpiło w terminie. Nadto wskazał, iż z akt administracyjnych wynika, że Z. B. nie była spadkobiercą po właścicielu nieruchomości lecz wyłącznie pełnomocnikiem męża M. B.. Natomiast ze skargi Z. B., wchodzącej w skład akt sądowych sprawy, nie wynika by skarga ta była składana także w imieniu M. B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny - po ponownym rozpoznaniu sprawy - zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Jak wynika z opisanego stanu sprawy Sąd rozpoznawał sprawę po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2007r., którym uchylono zaskarżony punkt pierwszy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 marca 2006r. (stwierdzający nieważność decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z (...) czerwca 2005r. ze skargi M. B.) i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazana okoliczność oznacza, iż Sąd - rozpatrując sprawę ponownie - był zobowiązany zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu tegoż orzeczenia Sąd drugiej instancji wyraził m. in. pogląd, że Z. B. nie była spadkobiercą po właścicielu nieruchomości lecz wyłącznie pełnomocnikiem męża M. B. Okoliczność ta wynika z akt administracyjnych sprawy. Zaś z treści skargi, którą Z. B. złożyła w dniu (...) lipca 2005r., nie wynika by skarga ta została wniesiona również w imieniu męża M. B.. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż M. B. wniósł skargę z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Mianowicie skargę - stosownie do dyspozycji art. 53 § 1 i art. 54 § 1 - wnosi się, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271, ze zm.) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. od 1 stycznia 2004r., skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Zaskarżoną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi doręczono pełnomocnikowi skarżącego M. B. – Z.B. - w dniu 4 lipca 2005r. Wskazana okoliczność wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. W tej sytuacji bieg ustawowego terminu do wniesienia skargi rozpoczął się od dnia następnego po dacie doręczenia pełnomocnikowi skarżącego zaskarżonego aktu administracyjnego, tj. od 5 lipca 2005r., a upłynął 3 sierpnia 2005r. Tymczasem skarżący M. B.i skargę (zatytułowaną "odwołanie") z (...) września 2005r. wniósł drogą pocztową - listem poleconym - w dniu (...) września 2005r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, o czym świadczy prezentata Sądu widniejąca na skardze, koperta, w której ją nadano oraz oświadczenie organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę z 30 października 2007r. Powyższe dowodzi więc, iż skarga została wniesiona po upływie trzydziestu dni, o których stanowi art. 53 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. - postanowiono jak w sentencji.