I SA/Po 890/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant: sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]2017 roku nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. Wójt Gminy B. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2010-2015 r. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Wójt Gminy B. na podstawie art. 254 O.p. zmienił decyzję ostateczną z dnia [...].02.2012 r. ustalającą W. B. wysokość podatku od nieruchomości na rok 2012 w kwocie [...]zł poprzez ustalenie podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł. W toku przeprowadzonej kontroli ustalono, że W. B. jest właścicielem działek położonych w miejscowości B. na O. [...] oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] o łącznej powierzchni 0,0404ha przy ul. [...] oraz [...] o łącznej powierzchni [...] przy ul. [...]. Podatniczka podczas przesłuchania zeznała do protokołu, że jest właścicielem dwóch domów położonych na terenie gminy B.. Jeden z nich zamieszkiwany przez nią znajduje się przy ul. [...], natomiast drugi znajduje się przy ul. [...] i jest wynajmowany. Nieruchomość przy ul. [...] zabudowana jest domem mieszkalnym trzy kondygnacyjnym. Z oświadczenia podatniczki wynika, iż w domu tym zamieszkuje dopiero od lata 2015 r. Natomiast nieruchomości przy ul. [...] jest wynajmowana na cele mieszkaniowe. Kontrolujący ustalili, że na nieruchomości przy ul. [...] oprócz budynku mieszkalnego (który został zgłoszony przez podatniczkę do opodatkowania dopiero w 2014r. pomimo tego, iż zakończono jego budowę w 2008r.) posadowiony jest również garaż o powierzchni [...], którego podatniczka nigdy nie zgłosiła do opodatkowania (budowę garażu również zakończono w 2008r.). Fakt ten potwierdzają wystawione przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. zawiadomienia o zakończeniu budowy. Powyższe ustalenia potwierdzają zeznania G. S., który mieszka od 15 lat na sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...]. W świetle powyższego organ podatkowy do opodatkowania przyjął budynek mieszkalny przy ul. [...] o powierzchni [...], budynek garażowy przy ul. [...] o powierzchni [...] oraz grunty budowlane o powierzchni [...]˛ stanowiące działki o numerach ewidencyjnych: [...] i ustalił należny podatek za 2012 r. w kwocie [...]zł. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia [...] września 2016 r. uchyliło decyzję organu I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego powyższa decyzja nie wyjaśnia, dlaczego organ nie dał wiary dowodom przedłożonym przez podatniczkę bądź dlaczego uznał ich nieprzydatność. Ponadto Kolegium wskazało, że organ podatkowy powinien przesłuchać stronę, a przynajmniej ponowić wezwanie w celu złożenia wyjaśnień. Wójt Gminy B. uwzględniając stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wezwał pismem z dnia [...] października 2016r. W. B. jako stronę w celu jej przesłuchania, w związku z prowadzonym postępowaniem. Podatniczka na wezwanie nie stawiła się. Decyzją z dnia [...] listopada 2016r. Wójt Gminy B. ponowie zmienił decyzję ostateczną z dnia [...] lutego 2012r., ustalając nową kwotę podatku od nieruchomości za 2012r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w dniu [...] października 2015 r. została przeprowadzona kontrola podatkowa w wyniku której stwierdzono niezgodność danych zgłoszonych do opodatkowania w stosunku do faktycznego stanu rzeczy. Ustalono, że podatniczka jest właścicielem dwóch nieruchomości w B. : przy ul. [...] oraz [...]. Nieruchomość przy ul. [...] jest zabudowana domem mieszkalnym trzy kondygnacyjnym. Z oświadczenia podatniczki wynika, że w domu tym zamieszkuje dopiero od lata 2015 r. Nieruchomość przy ul. [...] stanowi część zabudowy segmentowej, jest wynajmowana na cele mieszkalne. Kontrolujący ustalili, że oprócz budynku mieszkalnego na nieruchomości posadowiony jest również garaż. Podatniczka zgłosiła do opodatkowania budynek mieszkalny dopiero w 2014 r., garażu nigdy nie zgłosiła do opodatkowania, pomimo że zakończono budowę w 2008 r., o czym dowodzą dokumenty Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K.. Z zeznań świadka G. S. z dnia [...] stycznia 2016 r. wynika, że budynek był zamieszkiwany przez W. B., lecz nie wie kiedy się ona wyprowadziła z tej nieruchomości oraz że garaż został wybudowany około 8 lat temu. Organ podatkowy dał wiarę zeznaniom, ponieważ korespondują one z dokumentami Powiatowego Inspektoraty Nadzoru Budowlanego. W związku z tym organ podatkowy ustalił podatek od nieruchomości za 2012 r., przyjmując do opodatkowania budynek mieszkalny przy ul. [...] o powierzchni [...] m2, budynek garażowy przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 oraz grunty budowlane o powierzchni 1978 m2 stanowiące działki o numerach ewidencyjnych: [...] W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi podatkowemu pierwszej instancji. Wskazano, że garaż objęty zaskarżoną decyzją jest budowlą niezwiązaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem nie podlega opodatkowaniu. Zdaniem strony fakt ten nie wynika z zeznań przesłuchanych w toku postępowania świadków, jak i nie wynika z protokołu kontroli nieruchomości przy ulicy [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ prowadzący postępowanie dopuścił i przeprowadził dowód z dokumentów, wyjaśnień odwołującej jak i zeznań świadka, który wiarygodnie, obiektywnie i rzeczowo przekazał swą wiedzę odnośnie objętej sporem nieruchomości. W ocenie Kolegium nie ma jakichkolwiek podstaw, aby przeprowadzonym przez organ podatkowy pierwszej instancji dowodom odmówić waloru wiarygodności. Zebrany materiał dowodowy jest kompletny. Dokumenty zawiadamiające o zakończeniu budowy w 2008r. potwierdzone zostały zeznaniami świadka – sąsiada. W świetle powyższych ustaleń organ podatkowy pierwszej instancji w oparciu art. 5 ust.1 pkt. 1 lit. c, pkt 2 lit. a, e oraz art. 6 u.p.o.l. przyjął budynki wg ich powierzchni do opodatkowania. Ponadto co do zastosowanych stawek podatkowych uczynił to zgodnie z treścią Uchwały Rady Gminy B. N. [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2012r. Dz. Urz. Woj. W. Nr [...] poz.6394 z dnia [...] listopada 2011 r. Ustosunkowując się do zarzutu odwołania w zakresie opodatkowania garażu jako budowli związanej z działalnością gospodarczą, organ odwoławczy uznał go za nieuzasadniony podkreślając, że powierzchnia garażu opodatkowana została według stawek od budynków pozostałych określonych ww. uchwałą, a nie według stawek podatkowych od powierzchni budynków wykorzystywanych do działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - art. 121 § 1 O.p. wyrażającego zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie organów podatkowych poprzez brak dążenia przez organ odwoławczy do dokładnego zbadania oraz wyjaśnienia przedmiotowej sprawy, - art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, - art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez niezebranie oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, - art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez opodatkowanie podatkiem od nieruchomości budowli niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wyłącznie te budowle, które związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skoro garaż zaliczany jest do budowli i nie ma związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, to fakt ten wyklucza jego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Pełnomocnik podkreślił, że w zaskarżonej decyzji organ odniósł się do zeznań świadka G. S., z których nie wynika, iż garaż nie jest budowlą, fakt ten nie wynika także z protokołu przeprowadzonej kontroli nieruchomości przy ul. [...]. Podkreślił, że spór dotyczy nie tego, kiedy garaż został wybudowany, a tego do jakiej kategorii winien zostać on zakwalifikowany, do budynków czy do budowli, a tego świadek nie wyjaśnił. Nie uczyniły tego także organy podatkowe obu instancji. Z powyższego wynika, iż bezpodstawnie organ podatkowy wskazuje na fakt niezgłoszenia tej nieruchomości jako przedmiotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ponieważ jest on z tego opodatkowania wyłączony. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonych decyzji, zgodnie z kompetencją ustanowioną w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), Sąd stwierdził, że nie naruszają one prawa. Podkreślić należy, iż na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Stosownie zaś do art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, rozstrzyga na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że skargę należało oddalić, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja dotycząca zmiany decyzji ustalającej skarżącej wysokość podatku od nieruchomości za 2012 r., poprzez ustalenie tego zobowiązania w wyższej wysokości. Na wstępie należy wskazać, że podatnik podatku od nieruchomości zobowiązany jest do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, w której podaje składniki swojego majątku podlegające opodatkowaniu. Dane wynikające z takiej informacji są dla organu podatkowego wiążące przy wydaniu decyzji podatkowej za określony rok podatkowy, chyba że organ podatkowy kwestionuje prawidłowość ww. informacji. Wówczas organ podatkowy zobowiązany jest do wszczęcia postępowania podatkowego, mającego na celu ustalenie podatku od nieruchomości we właściwej wysokości zgodnie z art. 21 § 3 O.p. Tryb ten stosuje się jedynie do wydania decyzji ustalającej (określającej) wysokość podatku podatnikowi, lecz nie do zmiany decyzji ostatecznej ustalającej (określającej) ten podatek. Stosując tryb z art. 254 O.p. organ podatkowy nie kwestionuje prawidłowości ww. informacji, lecz wskazuje na taką zmianę okoliczności faktycznych w stosunku do przedmiotów opodatkowania, która miała wpływ na wysokość podatku. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia skarżącej wysokości podatku od nieruchomości za 2012r. W uzasadnieniu postanowienia Wójt Gminy B. podniósł, że w dniu [...] października 2015r. u skarżącej przeprowadzono kontrolę podatkową, w trakcie której stwierdzono niezgodność danych zgłoszonych do opodatkowania nieruchomości z rzeczywistym stanem faktycznym. Skarżąca dokonała zgłoszenia budynku mieszkalnego znajdującego się przy ul. [...] do opodatkowania dopiero w 2014r., natomiast nigdy nie dokonała zgłoszenia do opodatkowania budynku garażowego posadowionego na tej nieruchomości, pomimo że budynki (budynek mieszkalny oraz garaż) zostały wybudowane w 2008 r. W związku z powyższym należy stwierdzić, że decyzja Wójta Gminy B. nieprawidłowo wskazuje jako podstawę prawną art. 254 § 1 O.p. Błędne powołanie podstawy prawnej stanowi naruszenie art. 210 § 1 pkt 4 O.p., jednakże zdaniem Sądu, nie mające wpływu na wynik sprawy. Ocena taka wynika ze stwierdzenia, że z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego wynika, że podatniczka pomimo zakończenia w 2008r. budowy domu jednorodzinnego oraz garażu nie zgłosiła powyższych budynków do opodatkowania. Ustalenia organów podatkowy potwierdzają zeznania świadków oraz dokumenty wystawione przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. tj. zawiadomienia o zakończeniu budowy garażu z dnia [...].06.2008r. (z zawiadomienia tego wynika również, że podatniczka uzyskała pozwolenie na jego budowę z nr [...] z dnia [...].10.2003r.) oraz zawiadomienie z dnia [...].06.2008r. o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości B. przy ul. [...]. Należy również podkreślić, że na żadnym etapie postępowania nie zostały podważone ustalenia organów podatkowanych, że podatniczka była w 2012 r. właścicielką nieruchomości: budynku mieszkalnego oraz garażu w B. przy ul [...], których nie zgłosiła do opodatkowania. W skardze te fakty również nie są kwestionowane. Zatem organ był obowiązany do opodatkowania przedmiotowych nieruchomości. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części zawiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z akt sprawy wynika, że w 2012 r. skarżąca była również właścicielem garażu wybudowanego w 2008 r. Wynika to z dokumentów Powiatowego Inspektoratu Budowlanego w K., zeznań świadka, oględzin oraz wyjaśnień samej skarżącej. Jak wynika z treści decyzji organ podatkowy opodatkował budynek garażowy według stawki na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.c u.p.o.l. oraz § 1 pkt 2 lit e uchwały Rady Gminy B. nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., tj. [...] zł od 1 m2., czyli od budynków pozostałych. Nie zastosowano stawki jak od budowli, która w 2012 r. wynosiła 2% wartości budowli, jak również nie zastosowano stawki jak od budynków związanych z działalnością gospodarczą, która wynosiła [...] zł od 1 m2. W związku z powyższym, skoro skarżąca nie kwestionuje, że garaż jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego , który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, czyli spełnia definicję budynku, to zarzut naruszenia powołanego przepisu prawa materialnego jest niezrozumiały. Podsumowując, tylko jednoznaczne stwierdzenie, że orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów mających, czy mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy obligowałoby do uchylenia kontrolowanego orzeczenia. Natomiast w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, zebrany został wyczerpujący materiał dowodowy umożliwiający całościową jego ocenę. Z akt administracyjnych wynika, że organy obu instancji wyjaśniając stan faktyczny sprawy wzięły pod uwagę wszystkie istotne okoliczności, które pozwoliły na podjęcie zaskarżonego orzeczenia, zapewniając skarżącej możliwość wzięcia udziału w sprawie i obrony swych praw. Dlatego, zdaniem Sądu, pomimo tego, że organy obu instancji nie ustrzegły się omówionych powyżej uchybień w postępowaniu, to jednak uchybienia te nie mogły mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.