III SAB/Lu 20/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.J. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia skarg przez Radę Miasta w zakresie wniosku A. J. o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. UZASADNIENIE Pismem z dnia 26 października 2009r. A. J. wniósł skargę na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia jego skarg na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W skardze wniósł o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od tej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że odstąpiono od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na to, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zatem nawet w przypadku wystąpienia trudnej sytuacji materialnej strony, oczywista bezzasadność skargi wyklucza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 ustawy p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuację, gdy bez dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd.II Zakamycze 2006, s.558; postanowienie NSA z 6 kwietnia 2006r., I OZ 413/06, Lex nr 299475). Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 ustawy p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest niedopuszczalność skargi (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 ustawy p.p.s.a., a tym samą podstawą do odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z 7 czerwca 2004r., OZ 140/04; LEX nr 220389). Podnieść należy, że sąd administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych art. 3 § 2 pkt 1-4 w związku z pkt 8 p.p.s.a., tj. gdy bezczynność ta dotyczy wydania decyzji administracyjnej, postanowienia albo podjęcia innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, sąd stwierdza, że wniesiona przez skarżącego do sądu administracyjnego skarga dotyczy bezczynności Rady Miasta w zakresie rozpatrzenia jego skarg na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Skargi te zostały wniesione w trybie tzw. postępowania skargowego, regulowanego przepisami działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie panuje niekwestionowany pogląd, w pełni akceptowany również przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym, w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania (por. postanowienie WSA w Warszawie z 14 września 2005r. IV SAB/Wa 80/05 LEX nr 205439; postanowienie NSA z 1 lutego 2007r. I OSK 395/06 LEX nr 362475; postanowienie WSA w Lublinie z 31 grudnia 2007r. III SA/Lu 586/07 Wspólnota 2008/3/47). Biorąc zatem pod uwagę przedmiot skargi, stwierdzić należy, że zaskarżona w przedmiotowej sprawie bezczynność organu nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, wobec czego skargę należy uznać za niedopuszczalną. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 247 ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.