II OZ 1159/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 września 2008r., sygn. akt II SA/Kr 1019/06 o: 1. odrzuceniu sprzeciwu od zarządzenia referendarza WSA z dnia 18 września 2007r. 2. odrzuceniu zażalenia zawartego w piśmie z dnia 20 grudnia 2007r. 3. odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 22 lutego 2008r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej 4 oddaleniu wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata 5. oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. O. na decyzję Wojewody M. z dnia [..], nr [..] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wykonania robót budowlanych postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 września 2008r. sygn. akt II SA/Kr 1019/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu pism procesowych L. O.: 1. odrzucił sprzeciw od zarządzenia referendarza WSA z dnia 18 września 2007r. 2. odrzucił zażalenie zawarte w piśmie z dnia 20 grudnia 2007r. 3. odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 22 lutego 2008r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej 4 oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata 5. oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody M. z dnia [..] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wykonania robót budowlanych. Sąd odniósł się w kolejności, według podanych numerów rozstrzygnięć, do poszczególnych etapów postępowania sądowoadministracyjnego. 1. Zarządzenie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 września 2007r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania (k. 34) zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 października 2007r z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu (k.41). Termin ten upłynął 29 października 2007r. zaś sprzeciw, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, został przez skarżącego wniesiony 5 listopada 2007r. Wniosek o przywrócenie terminu został oddalony postanowieniem z dnia 28 listopada 2007r. Postanowienie to nie zostało zaskarżone, dlatego też sprzeciw skarżącego jako wniesiony po terminie, odrzucono na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa. 2. W piśmie z dnia 20 grudnia 2007r.(k. 56) skarżący wniósł zażalenie z wnioskiem uchylenie i ponowne zbadanie sprawy. Zarządzeniem z dnia 22 lutego 2008r.(k. 66). Sąd wezwał skarżącego o uzupełnienie braków zażalenia przez wskazanie zaskarżonego postanowienia. Jednakże skarżący nie wykonał tego zarządzenia, wobec tego odrzucono zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa. 3. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2008r. (k. 63) Sąd odrzucił skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez L. O.. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o możliwości złożenia zażalenia, sporządzonego przez adwokata lub radcę prawnego, doręczono skarżącemu w dniu 17 marca 2008r.(k. 79). W dniu 27 marca 2008r. wpłynęło do Sądu zażalenie sporządzone osobiście przez skarżącego i dlatego jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa. 4. Dnia 27 marca 2008r. wpłynął do Sądu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. (k. 76). Jako, że wniosek ten zawierał braki, zarządzeniem z dnia 28 marca 2008r. referendarz wezwał skarżącego do ich uzupełnienienia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania(k. 85). Termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku został przedłużony. Pomimo dokładnego wskazania przez Sąd jakie informacje ma skarżący przedstawić, nie udzielił on odpowiedzi, lecz ponownie zwrócił się do Sądu o wyjaśnienie jakie dokumenty ma przedłożyć. Referendarz zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2008r. (k. 99) pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wobec nieuzupełnienia braków formalnych. Sąd rozpoznając sprzeciw od tego zarządzenia uznał, że wniosek L. O. o przyznanie prawa pomocy podlega oddaleniu. Skarżący w formularzu PPF (k. 76) nie przedstawił prawie żadnych informacji dotyczących jego sytuacji materialnej. Podał jedynie, iż ma dwie córki. Pozostała część formularza nie jest wypełniona, albo jest wypełniona nieczytelnie. Skarżący wielokrotnie podnosił, że ma trudności finansowe i zdrowotne, co powoduje, że nie może obronić swoich spraw przed Sądem. Weryfikacja tych twierdzeń nie jest jednak możliwa, gdyż skarżący mimo wielokrotnych próśb o przyznanie prawa pomocy, nie podaje konkretnych informacji potwierdzających swoją trudną sytuację majątkową i rodzinną. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2008r. (k. 82) wskazuje, że utrzymuje się z pomocy mamy i z czynszu, lecz nie jest to potwierdzone żadnymi dokumentami. Takie twierdzenia, zdaniem Sądu I instancji, są niewystarczające by uznać, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego i na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 243, art. 260 w zw. z art. 151 i 166 Ppsa oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy. 5. W tym samym piśmie z dnia 27 marca 2008r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody M.. Sąd uznał, że decyzja o wniesieniu sprzeciwu od zgłoszenia wykonania robót budowlanych nie niesie żadnych negatywnych skutków dla skarżącego, bowiem w każdej chwili może on ponownie zgłosić zamiar rozpoczęcia robót budowlanych. Dlatego też, interesy L. O. nie podlegają tymczasowej ochronie prawnej w myśl art. 61 § 3 Ppsa, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji nie stwarza dla niego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na postanowienie z dnia 11 września 2008r. wniósł L. O.. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał dwa orzeczenia opatrzone datą 11 września 2008r., zaś zażalenie wniesione zostało jednym pismem bez wyszczególnienia, którego dotyczy. Treść pisma (którą bardzo trudno odczytać ze względu na nieczytelny charakter pisma) w części wskazanej poniżej stanowi, w ocenie Sądu, zażalenie w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i jego ponowne rozpoznanie. Ponadto żądał prawa pomocy, gdyż nie jest w stanie sam chronić swoich spraw. Podał, że jest przewlekle chory na tarczycę i ciśnienie. Prosił także o wstrzymanie wykonania orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, iż pisma L. O., ze względu na nieczytelny charakter pisma, są trudne do odczytania. Sąd orzekając w niniejszej sprawie zanalizuje zarzuty zażalenia w kolejności rozstrzygnięć podanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sentencji zaskarżonego postanowienia. Wnoszący zażalenie nie przedstawił żadnych zarzutów co do rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 postanowienia z dnia 11 września 2008r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie, na podstawie analizy akt stwierdził, że sprzeciw od zarządzenia z dnia 18 września 2007r. wpłynął po upływie przepisanego terminu, zaś Sąd I instancji nie znalazł podstaw do przywrócenia tego terminu. Wobec tego odrzucenie sprzeciwu było zgodne z prawem. Również odrzucenie zażalenia zawartego w piśmie z dnia 20 grudnia 2007r. (k. 56) należy uznać za prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie mógł rozpoznać zażalenia skarżącego skoro nie wskazał on o jakie postanowienie chodzi. L. O. w ogóle nie odniósł się do zarządzenia z dnia 22 lutego 2008r. (k. 66) o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych pisma, tak na etapie postępowania przez sądem I instancji jak i we wniesionym zażaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł w zażaleniu argumentów dotyczących rozstrzygnięcia w pkt 3 zaskarżonego postanowienia. Sąd wojewódzki uznał, że stosownie do art. 194 § 4 Ppsa zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej , powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis ten nie budzi żadnych wątpliwości, zatem skoro skarżący wniósł zażalenie sporządzone osobiście podlegało ono odrzuceniu. W rozpoznawanym zażaleniu L. O. znajdują się natomiast twierdzenia dotyczące jego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co prawda są one formułowane jako wnioski, a nie zarzuty, jednakże sąd rozpoznający zażalenie wziął je pod uwagę. Skarżący przywołuje te same fakty, co przed Sądem I instancji. Podaje więc, że jest przewlekle leczony na tarczycę i ciśnienie, nie ma środków na obronę swoich prawa i wnosi o przyznanie prawa pomocy. Po pierwsze tego rodzaju wniosek, nie stanowi argumentu zażalenia przeciwko zaskarżonemu postanowieniu. Należałoby raczej wskazać jakich uchybień dopuścił się Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia w tym zakresie. Po drugie wnioski o przyznanie prawa pomocy kieruje się do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co niejednokrotnie czynił skarżący. Tyle tylko, że wnioski skarżącego pozostawały bez uzasadnienia. Uwagi powyższe dotyczą również wniosku z dnia 27 marca 2008r., który nie został należycie udokumentowany, wobec tego podlegał oddaleniu. Wnoszący zażalenie wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy w tym miejscu podkreślić, że instytucja tymczasowej ochrony prawnej uregulowana w art. 61 § 3 Ppsa, dotyczy sytuacji wyjątkowych, kiedy wykonanie zaskarżonej decyzji (przed wydaniem orzeczenia przez Sąd) może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę albo spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji na wniosek skarżącego. Oznacza to, że skarżący winien wskazać takie przesłanki, które uzasadniałyby wydanie przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. L. O., w zażaleniu, nie wskazał żadnych faktów, zawarł jedynie stwierdzenie " wnoszę o wstrzymanie orzeczenia", co w ocenie sądu wydającego niniejsze postanowienie ani nie jest argumentem dyskwalifikującym zaskarżone postanowienie, ani wystarczającym uzasadnieniem konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozstrzygnięcia zawarte w zaskarżonym postanowieniu są zgodne z prawem. W swoich motywach Sąd przekonywująco i jasno uzasadnił swe stanowisko. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 Ppsa orzekł jak w sentencji.