I FSK 959/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda Ossowska, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia WSA del. Bożena Dziełak (sprawozdawca), Protokolant Michał Pysiewicz, po rozpoznaniu w dniu 18 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 18/17 w sprawie ze skargi O. sp. z. o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądza od O. sp. z. o.o. z siedzibą w S. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Zaskarżonym wyrokiem z 15 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 18/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ("WSA") uchylił skierowaną do Ośrodka Sportu i Rekreacji [...] ("OSiR") interpretację indywidualną Ministra Finansów z 31 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. 2. WSA przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. 2.1. Opisując stan faktyczny i zdarzenie przyszłe we wniosku o wydanie interpretacji OSiR podał, iż jest spółką komunalną, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, właścicielem nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty sportowe: pływalnia, lodowisko sezonowe, korty i hala sportowa wraz z kompleksem sportowo-rekreacyjnym z miejscami noclegowymi (hotel). Ponadto, na podstawie zawartej z Gminą umowy użyczenia z 26 marca 2014 r. oraz aneksów do niej, przyjął do bezpłatnego używania nieruchomości, tj. dwa stadiony miejskie. OSIR zobowiązany jest do pokrywania bieżących kosztów utrzymania obiektów i ich eksploatacji. Na swoich obiektach prowadzi szeroki zakres usług rekreacyjno-sportowych, w tym zajęcia fitness, zajęcia na basenie, zajęcia na siłowni, wynajem kortów tenisowych, a także usługi w zakresie zdrowia i urody, tj. sauna i solarium. OSiR wyjaśnił, że jego zadaniem jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców w formie wykonywania usług rekreacyjno-sportowych, co należy uznać za rodzaj prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W ramach swojej działalności OSiR osiąga m.in. przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (sprzedaż biletów wstępu na obiekty sportowe, wynajem i dzierżawa powierzchni, organizacja wypoczynku dzieci i młodzieży), a także przychody niepodlegające opodatkowaniu tym podatkiem, tj. dotację przedmiotową, która nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług. Ponadto OSiR udostępnia swoje obiekty Gminie celem realizacji zajęć szkolnych i klubom sportowym (nieodpłatnie). Samo udostępnianie obiektów przekłada się na promocję działalności gospodarczej OSiR prowadzonej na wszystkich obiektach sportowych, w zakresie biletów wstępu czy wynajmu i tym samym, wpływa na czynności opodatkowane. Przykładowo uczeń korzystający nieodpłatnie z zajęć na basenie zaznajamia się z dostępną infrastrukturą OSiR i zostaje zachęcony do skorzystania z usług znajdujących się w jego ofercie, np. odpłatnego wstępu na siłownię. OSiR zadał pytanie, czy w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego powinien stosować "prewspółczynnik" uregulowany przepisami art. 86 ust. 2a-2g ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.) – dalej "u.p.t.u.", do obliczania wysokości obniżającego podatek należny podatku naliczonego VAT, związanego z wydatkami na utrzymanie obiektów sportowych oraz ich modernizację? Zdaniem OSiR nie będzie na nim ciążył obowiązek stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u. Wykonując czynności z zakresu szerzenia i rozwoju kultury fizycznej, prowadzi działalność bowiem gospodarczą, a tym samym działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Otrzymywanie od Gminy dotacji służącej pokryciu kosztów funkcjonowania obiektu, która wyrównuje wygenerowaną stratę na działalności operacyjnej i zawiera minimalny zysk, nie oznacza, że na OSiR ciąży obowiązek ustalenia i stosowania wskaźnika, tzw. "pre-proporcji", o którym mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u. 2.2. W interpretacji indywidualnej z 31 sierpnia 2016 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, stanowisko OSiR ocenił jako nieprawidłowe. Zdaniem organu interpretacyjnego OSiR zobowiązany jest do rozliczenia podatku naliczonego na zasadach zawartych w art. 86 ust. 2a-2h u.p.t.u. Prowadzi on odpłatną działalność gospodarczą związaną z wynajmem (dzierżawą) i sprzedażą biletów wstępu, jak też działania nieodpłatne, polegające na udostępnieniu obiektów sportowych w celu realizacji zajęć szkolnych i klubom sportowym. Skoro zatem OSiR wykonuje zadania własne Gminy w zakresie kultury fizycznej i sportu, do realizacji których został powołany przez Gminę, to nie można podzielić stanowiska, że nieodpłatne udostępnianie obiektów sportowych jest organizowane w celach promocyjnych. W ocenie Ministra Finansów OSiR nie wykazał oczywistego i bezpośredniego powiązania ww. nieodpłatnego udostępniania obiektów z zawarciem transakcji opodatkowanych, które uprawniałyby do odliczenia podatku. W konsekwencji, działań tych nie można uznać za wykonywane w ramach działalności gospodarczej. W tych okolicznościach nie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który nawet w pośredni sposób decydowałby o wysokości sprzedaży opodatkowanej OSiR, który będzie zatem uprawniony do odliczenia podatku naliczonego na zasadach zawartych w art. 86 ust. 2a-2h. 2.3. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa OSiR złożył skargę na powyższą interpretację indywidualną wnosząc o uchylenie tej interpretacji w całości. Zarzucił naruszenie: (1) art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u.; (2) art. 86 ust. 2a u.p.t.u.; (3) art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.; (4). art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – dalej "O.p.". 2.4. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko zajęte w interpretacji indywidualnej. 3. Zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji uchylił interpretację indywidualną z 31 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej "P.p.s.a.". WSA przypomniał, iż udzielając pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego organ podatkowy związany jest stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę we wniosku i nie jest uprawniony do weryfikacji tego stanu faktycznego oraz do dokonywania własnych ustaleń. W tej sprawie wiążące organ są sformułowania, że zadaniem podstawowym OSiR jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców w formie wykonywania usług rekreacyjno-sportowych, co należy uznać za rodzaj prowadzenia przez niego działalności gospodarczej oraz, że nieodpłatne udostępnianie obiektów sportowych przekłada się na promocję jego działalności gospodarczej i tym samym wpływa na czynności opodatkowane co, jak przyznał sam organ, co do zasady ma związek z działalnością gospodarczą. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że powyższe nie pozbawia organu możliwości dokonania odmiennej oceny w ewentualnym postępowaniu podatkowym w sprawie podatku od towarów i usług. Udzielając interpretacji Minister Finansów był jednak związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Bezpodstawnie zatem uznał, że działalność OSiR polegająca na nieodpłatnym udostępnianiu obiektów sportowych nie jest podejmowana w celu promocji i tym samym nie wpływa na czynności opodatkowane oraz w sprawie nie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który choćby w sposób pośredni decydowałby o wysokości sprzedaży opodatkowanej OSiR i w związku z tym działalność powyższa nie jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. W ocenie WSA wydając zaskarżoną interpretację Minister Finansów przede wszystkim naruszył art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – dalej "O.p.", przez nieuwzględnienie przy wydawaniu interpretacji indywidualnej, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez OSiR we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a także dokonał błędnej wykładni art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 86 ust. 2a u.p.t.u. uznając, że będzie miał on zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym przez OSiR oraz art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. 4. Szef Krajowej Administracji Skarbowej ("Szef KAS"), jako od 1 marca 2017 r. nowa strona w miejsce ministra właściwego do spraw finansów publicznych, złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od OSiR kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 4.1. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Szef KAS zarzucił naruszenie: 4.1.1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art 86 ust. 1, art. 86 ust. 2a i art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, polegającą na przyjęciu przez WSA, że działalność OSiR polegająca na nieodpłatnym udostępnianiu obiektów sportowych jest podejmowana w celu promocji i tym samym wpływa na czynności opodatkowane oraz w sprawie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który choćby w sposób pośredni decydowałby o wysokości sprzedaży opodatkowanej OSiR i w związku z tym działalność powyższa jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.p.t.u. i w konsekwencji naruszenie art. 86 ust 1 i ust 2a u.p.t.u. przez uznanie, że przepisy te będą miały zastosowanie w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez OSiR, podczas gdy WSA powinien był przyjąć, że działalność OSiR polegająca na nieodpłatnym udostępnianiu obiektów sportowych nie jest podejmowana w celu promocji i tym samym nie wpływa na czynności opodatkowane oraz w sprawie nie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który choćby w sposób pośredni decydował o wysokości sprzedaży opodatkowanej OSiR i w związku z tym działalność powyższa nie jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej, a zatem w sprawie znajdzie zastosowanie art. 86 ust 2a u.p.t.u. 4.1.2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a w powiązaniu z art. 14b § 1-3 u.p.t.u. przez nieuzasadnione uchylenie interpretacji indywidualnej a tym samym niedokonanie przez WSA prawidłowej kontroli wydanej interpretacji indywidualnej na wskutek wadliwego uznania, że elementem stanu faktycznego i zdarzenia przysięgo przedstawionego przez OSiR jest okoliczność, że nieodpłatne udostępnianie obiektów sportowych przekłada się na promocję działalności gospodarczej OSiR i tym samym wpływa na czynności opodatkowane, podczas gdy działalność OSiR polegająca na nieodpłatnym udostępnianiu obiektów sportowych nie jest podejmowana w celu promocji i tym samym nie wpływa na czynności opodatkowane oraz w sprawie nie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który choćby w sposób pośredni decydowałby o wysokości sprzedaży opodatkowanej OSiR i w związku z tym działalność powyższa nie jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej z kolei dodatkowe informacje podane przez OSiR na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa i skargi, z których wynika, że poprzez nieodpłatne udostępnienie wejścia na basen zwiększy się jego obrót z tytułu sprzedaży ręczników, balsamów do opalania oraz produktów spożywczych nie może być brane pod uwagę przy ocenie przez organ i WSA bowiem stan faktyczny i zdarzenie przyszłe jest oceniane z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej a nie z późniejszych pism (wezwań do usunięcia naruszenia prawa, czy skargi). 5. OSiR nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki – wymienione w § 2 tego artykułu – w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi oraz do umorzenia postępowania w oparciu o art. 189 P.p.s.a. 6.2. Skargę kasacyjną Szefa KAS należało uwzględnić, jako że oparto ją na usprawiedliwionych podstawach. 6.3. Zagadnieniem spornym w rozpoznanej sprawie była kwalifikacja nieodpłatnego udostępniania przez spółkę komunalną – OSiR, swoich obiektów Gminie celem realizacji zajęć szkolnych oraz klubom sportowym, jako działania stanowiącego realizację zadań własnych Gminy albo jako działania podejmowanego w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Kwalifikacja ta wpływa zaś na to, czy rozliczając podatek naliczony OSIR ma obowiązek stosować proporcję, o jakiej mowa w art. 86 ust. 2a u.p.t.u. W ocenie Sądu pierwszej instancji, Minister Finansów – będąc związanym opisem stanu faktycznego przedstawionym przez OSiR we wniosku o interpretację – bezpodstawnie uznał, że działalność OSiR polegająca na nieodpłatnym udostępnianiu obiektów sportowych nie jest podejmowana w celu promocji i tym samym nie wpływa na czynności opodatkowane oraz że w sprawie nie występuje związek przyczynowo-skutkowy, który w sposób pośredni decydowałby o wysokości sprzedaży opodatkowanej OSiR i w związku z tym nie jest to działalność wykonywana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. 6.4. Wprawdzie rozpoznana skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a., ale o jej zasadności przesądziła częściowa zasadność zarzutu naruszenia przepisów postępowania (pkt 4.1.2. niniejszego uzasadnienia), która wyznaczyła również zakres możliwej wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie. 6.5. Kwestionując przedstawioną wyżej ocenę Sądu pierwszej instancji, Szef KAS słusznie zarzucił, iż Sąd ten błędnie przyjął, że stwierdzenie o tym, że nieodpłatne udostępnianie przez OSiR obiektów sportowych przekłada się na promocję jego działalności gospodarczej i tym samym wpływa na czynności opodatkowane, stanowi element stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Nie budzi wątpliwości i nie jest przedmiotem sporu stron to, że organ interpretacyjny jest związany opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionym przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji, zgodnie z obowiązkiem nałożonym na niego w art. 14b § 3 O.p. Związanie to nie obejmuje natomiast stanowiska wnioskodawcy. Z treści art. 14c § 1 O.p. jednoznacznie wynika bowiem, że to właśnie stanowisko wnioskodawcy poddane jest ocenie organu interpretacyjnego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że "Skarżąca jednoznacznie wskazała, że powyższe nieodpłatne udostępnianie przez Spółkę swoich obiektów Gminie, celem realizacji zajęć szkolnych oraz udostępnianie ich klubom sportowym samo przekłada się na promocję działalności gospodarczej Spółki, prowadzonej na wszystkich obiektach sportowych w zakresie biletów wstępu czy wynajmu i tym samym wpływa na czynności opodatkowane". W opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionym we wniosku istotnie znajduje się przytoczone przez WSA stwierdzenie. Jednakże analogiczne stwierdzenie stanowi również element wypowiedzi OSiR zamieszczonej w tej części wniosku o wydanie interpretacji, która zawiera własne stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wymagane zgodnie z art. 14b § 3 O.p. Uzasadniając swoje stanowisko OSiR wywodził bowiem, że "W celach działalności gospodarczej mieścić się będą również działania, czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej (‘towarzyszące’ tej działalności), niezależnie od tego czy ostatecznie bezpośrednio generują opodatkowanie VAT, takie jak udostępnienie obiektów Gminie i klubom sportowym (co stanowi promocję działalności Wnioskodawcy)". Skoro więc OSiR w ten sposób przedstawił własne stanowisko co do klasyfikacji działań nieodpłatnych jako realizowanych w ramach działalności gospodarczej, to nie można uznać, jak to uczynił Sąd pierwszej instancji, że "W tej sprawie wiążące organ są sformułowania zawarte w opisie stanu faktycznego znajdującym się we wniosku o udzielenie interpretacji, że zadaniem podstawowym Spółki jest zaspokajanie potrzeb mieszkańców w formie wykonywania usług rekreacyjno-sportowych, co należy uznać za rodzaj prowadzenia przez nią działalności gospodarczej oraz, że nieodpłatne udostępnianie obiektów sportowych przekłada się na promocję działalności gospodarczej Wnioskodawcy i tym samym wpływa na czynności opodatkowane (...)". Twierdzenia OSiR, że podejmowane przez niego nieodpłatnie działania związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkańców należy zakwalifikować jako usługi świadczone w ramach działalności gospodarczej, przekładające się na promocję działalności gospodarczej, są częścią jego stanowiska co do zagadnienia ujętego w pytaniu sformułowanym we wniosku o wydanie interpretacji, podlegającego ocenie Ministra Finansów, nie zaś wiążącym elementem stanu faktycznego. Przytoczone przez WSA stwierdzenia OSiR pochodzące z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego we wniosku o wydanie interpretacji należało rozpatrywać w kontekście całego opisu okoliczności faktycznych składających się na ten opis oraz zagadnienia budzącego wątpliwości OSiR, dotyczącego obowiązku stosowania art. 86 ust. 2a u.p.t.u., które to zagadnienie – co należy ponownie przypomnieć – wymagało oceny jego stanowiska dotyczącego kwalifikacji nieopłatnego udostępniania obiektów sportowych Gminie i klubom sportowym jako działalności gospodarczej. Uznając za element stanu faktycznego twierdzenie OSiR, że nieopłatne udostępnianie obiektów sportowych Gminie i klubom sportowym jest rodzajem działalności gospodarczej, jako że stanowi promocję jego działalności, Sąd pierwszej instancji niewłaściwie ocenił charakter tego twierdzenia z punktu widzenia części składowych wniosku o wydanie interpretacji, wymaganych zgodnie z art. 14b § 3 O.p., co zasadnym czyni zarzut naruszenia tego przepisu w związku z art. 146 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny za oczywistą pomyłkę uznał wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku "art. 14b § 1 O.p." jako przepisu naruszonego przez organ interpretacyjny zamiast art. 14b § 3 O.p. Powołując się na art. 14b § 1 O.p., Sąd pierwszej instancji naruszenie tego przepisu powiązał bowiem z nieuwzględnieniem przy wydawaniu interpretacji indywidualnej, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez OSiR we wniosku o wydanie interpretacji. Tymczasem art. 14b § 1 O.p. przewiduje wydawanie interpretacji indywidualnych, a Sąd pierwszej instancji nie negował możliwości wydawania takich interpretacji. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 14b § 2 O.p., umożliwiającego wystąpienie z wnioskiem o wydanie interpretacji zarówno w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego, jak też zdarzenia przyszłego. WSA nie przypisał organowi interpretacyjnemu naruszenia tego przepisu. 6.5. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., określającego formalne wymogi, jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Uzasadniając ten zarzut podkreślono znaczenie uzasadnienia wyroku oraz powołano się na orzecznictwo Naczelnego Sądu administracyjnego określające sytuacje, w jakich zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skuteczny. Ani w treści zarzutu, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano natomiast żadnego z wymienionych w tym przepisie elementów, których w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło. Zarzucaną wadliwość tego uzasadnienia wywiedziono natomiast z wadliwości odzwierciedlonych w nim ocen Sądu pierwszej instancji, które jednak nie mogą być utożsamiane z niespełnieniem wymogów formalnych – brakiem jego poprawności od strony formalnej. Wbrew też sugestii autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie odwoływał się do okoliczności faktycznych podanych przez OSiR dodatkowo w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa w skardze. 6.6. Sąd pierwszej instancji uznał, iż Minister Finansów "także dokonał błędnej wykładni art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz art. 86 ust. 2a u.p.t.u. uznając, że będzie miał on zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawczynię, a także art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.". Ocena ta opiera się na założeniu, że przytoczone wyżej stwierdzenia OSiR (pkt 6.4 niniejszego uzasadnienia) stanowią element, wiążącego przy wydawaniu interpretacji indywidualnej, opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Skoro zaś założenie to było nieprawidłowe, to konsekwentnie opartą na tym założeniu ocenę zastosowania przepisów prawa materialnego należy uznać za nieuprawnioną. Przyjąwszy to założenie Sąd pierwszej instancji nie rozważał bowiem zasadności argumentacji organu interpretacyjnego, która służyła wykazaniu wadliwości stanowiska OSIR zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji. Brak takiej oceny nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na wypowiedź, czy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego jest zasadny. O tym bowiem, czy w zaskarżonej interpretacji prawidłowo zinterpretowano i zastosowano przepisy prawa materialnego najpierw powinien wypowiedzieć się Sąd pierwszej instancji, uwzględniając przy tym okoliczność, że stwierdzenie OSiR, iż nieodpłatne udostępnienie obiektów Gminie i klubom sportowym stanowi promocję jego działalności i wpływając na czynności opodatkowane – realizowane jest w ramach opodatkowanej działalności gospodarczej. To właśnie uczyni WSA ponownie rozpoznając sprawę. Dodać należy, że wskazany przez Sąd pierwszej instancji wyrok WSA w Rzeszowie z 7 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 1027/16, został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2019 r. sygn. akt I FSK 822/17. 6.7. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. 6.8. Na wniosek Szefa KAS, na podstawie art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjnej zasądził od OSiR koszty postępowania kasacyjnego w kwocie stanowiącej sumę wpisu od skargi kasacyjnej oraz kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, wyliczonych zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) jako 100% stawki wskazanej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) w brzmieniu obowiązującym od 27 października 2016 r.