II GSK 1306/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) sędzia NSA Andrzej Kuba sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A.B. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 1306/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Go 959/15 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 1306/16. UZASADNIENIE Pismem z dnia 7 września 2018 r. A.B. (dalej: skarżący) wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku tego Sądu z dnia 20 grudnia 2017 r., o sygn. akt II GSK 1306/16 wydanego w sprawie z jego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Go 959/15 w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Skarżący zwrócił się o wyjaśnienie wątpliwości, jaką normę dobrej kultury rolnej naruszył w sprawie powierzchni 17,32 ha trawy na gruncie ornym w roku 2005. W uzasadnieniu wniosku skarżący przywołał fragmenty uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1306/16 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 959/15. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z ugruntowanym poglądem zarówno orzecznictwa jak i doktryny, konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 1501/06). Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może ponadto zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10). Powyższe rozumienie instytucji rozstrzygania wątpliwości, co do treści wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił już skarżącemu w postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2018 r. rozpoznając jego wniosek z dnia 10 lutego 2018 r. o rozstrzygnięcie wątpliwości, co do treści wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1306/16. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, również w wyniku obecnie złożonego wniosku nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1306/16. Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku tym kontrolował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 959/15, którym Sąd ten – zgodnie ze wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 600/14 – dokonał oceny zaskarżonej decyzji wyłącznie w aspekcie jej zgodności z art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. Był bowiem związany dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza (tak jak uczynił to w przywołanym wyżej postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2018 r.), że stanowisko NSA zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1306/16 w sposób jednoznaczny i nie wymaga wyjaśnienia, a wniosek skarżącego jest nieusprawiedliwiony. Przede wszystkim z tego powodu, że jak wynika to z uzasadnienia wyroku, o którego wykładnię występuje strona, ocena prawidłowości stosowania w sprawie art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 dokonywana była – jak to podkreślono (por. s. 14 uzasadnienia) – na podstawie ustaleń faktycznych, których prawidłowość przeprowadzenia oraz oceny została już wcześniej przesądzona. Stąd też zawarte we wniosku argumenty nie mogły być uwzględnione, albowiem zmierzały do zakwestionowania okoliczności faktycznych sprawy, których prawidłowość przeprowadzenia, jak już wyżej wyjaśniono, nie była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku objętym rozpoznawanym wnioskiem. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.