II OSK 2752/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant asystent sędziego Aneta Kolarz-Kucięba po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1640/15 w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki ganku oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2016 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1640/15, oddalił skargę A. N. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki ganku. Powyższy wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 z późn.zm. – dalej w skrócie "Pr. bud. z 1974 r.") w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm. – dalej w skrócie "Pr. bud."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. – dalej w skrócie "k.p.a."), udzielił A. N. pozwolenia na użytkowanie ganku przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanym na działce nr [...] w [...]. W odwołaniu od tej decyzji B. Ś. podniosła, że ganek został zrealizowany po 1997 r., co potwierdzają mapa lotnicza z 1997 r. oraz mapa do celów projektowych sporządzona dla przyłącza wodnego i kanalizacyjnego. Decyzją z [...] września 2015 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Pr. bud., uchylił decyzję organu I instancji w całości i nakazał A. N. rozbiórkę ganku o wymiarach 7,86m x 3,33m, usytuowanego przy budynku mieszkalnym na działce nr [...] w [...]. Zdaniem organu odwoławczego, argumenty wywiedzione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie, niemniej decyzja podlegała uchyleniu z uwagi na fakt, że sporny ganek został zrealizowany na terenie, na którym zarówno przepisy obecnie obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r., jak i poprzednich planów - obowiązujących w latach 1969-1984 oraz 1984-1992, nie przewidywały realizacji zabudowy mieszkaniowej. Okoliczność ta stanowiła przesłankę obligującą organ do orzeczenia nakazu rozbiórki w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. z 1974 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. N. wniósł o uchylenie decyzji WINB oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 778) – dalej w skrócie "u.p.z.p." w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. Odpowiadając na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom obowiązującego prawa. Zdaniem Sądu I instancji w sprawie niesporny jest fakt zrealizowania ganku, jako obiektu budowlanego dobudowanego do budynku mieszkalnego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Konsekwencje wybudowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę reguluje art. 48 Pr. bud. Przepisu tego, stosownie do treści art. 103 ust. 2 Pr. bud., nie stosuje się jednak do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Według Sądu I instancji, w przypadku samowoli budowlanej popełnionej w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1974 r., przy ocenie spełnienia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, decydujące znaczenie ma przeznaczenia terenu określone w aktualnie obowiązującym planie miejscowym, jeśli taki został uchwalony. Sąd odwołał się do uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, w której NSA przyjął, że "przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym, że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy". W przekonaniu Sądu I instancji brzmienie art. 37 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. z 1974 r. nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, przesłanka z tego przepisu jest spełniona w przypadku wybudowania obiektu lub jego części "na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę". Analiza akt sprawy i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie pozostawia wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą oba wymienione stany faktyczne. W kolejno uchwalanych planach działka [...] albo w ogóle nie była przeznaczona pod zabudowę albo przeznaczona pod innego rodzaju zabudowę. Taki stan istnieje również w obecnie obowiązującym planie. Dodatkowo Sąd I instancji zauważył, że wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, na podstawie art. 42 ust. 1 i 3 Pr. bud. z 1974 r. jest konsekwencją wykonania obowiązku z art. 40 Pr. bud. z 1974 r. tj. nakazania wykonania w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, natomiast w rozpoznawanej sprawie takiego obowiązku nie nakładano. Ta okoliczność stanowiła również wadę decyzji pierwszoinstancyjnej. Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a jej legalności nie podważa podnoszony w skardze argument, że skoro budynek mieszkalny na działce [...] został wybudowany w 1949 r. zgodnie z przepisami, to również późniejsza dobudowa ganku pozostaje zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym. Sąd podkreślił, że przedmiotem oceny organów w niniejszym postępowaniu była wyłącznie dobudowana część budynku - ganek, nie zaś budynek mieszkalny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł A. N. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych za postępowanie przed NSA. W skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty: 1. naruszenia prawa materialnego, a to: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 – dalej w skrócie "Konstytucja RP"), poprzez ich niezastosowanie przez WSA w Rzeszowie i przyjęcie, że skoro z analizy przeznaczenia terenu, tj. działki [...] (obręb nr [...]) miasta [...], na którym ganek został dobudowany do budynku mieszkalnego wynika, że w planach zagospodarowania przestrzennego obowiązujących od daty jego budowy żaden plan, również obecnie obowiązujący, nie dopuszczał zabudowy mieszkaniowej, to brak jest możliwości zalegalizowania przedmiotowego ganku w sytuacji, gdy w stosunku do przedmiotowej nieruchomości została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 1949 r., co powoduje, że nie stwierdza się jej wygaśnięcia w przypadku uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji uprawnienia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy zostały już skonsumowane i nie ma podstaw do uchylenia decyzji. A skoro w 1949 r. przeznaczono działkę nr [...] na cele zabudowy mieszkaniowej i wydano pozwolenie na budowę to plan zagospodarowania przestrzennego nie może tego zmienić, gdyż stoi to w sprzeczności z zasadami konstytucyjnymi państwa prawnego, ochrony własności i zasady proporcjonalności; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 Pr. bud. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Pr. bud., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że decydujące znaczenie w zakresie przeznaczenia terenu, na którym popełniono samowolę ma stan prawny z chwili orzekania o samowoli tj. przeznaczenie terenu określone w aktualnie obowiązującym planie miejscowym, jeśli taki został uchwalony, nie uwzględniając przeznaczenia terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez pominięcie przez Sąd wynikającego z akt sprawy naruszenia przez organ administracyjny przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a., polegające na niepodjęciu przez ten organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego oraz nie zebraniu i nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zwłaszcza przez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wydanej w 1949 r. decyzji o pozwoleniu na budowę, z którą plan zagospodarowania przestrzennego nie może być sprzeczny i nie wzięcie pod uwagę, że do 1969 r. nie było ustalonego żadnego planu zagospodarowania przestrzennego, a pozwolenie na budowę wydane zostało w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, a nadto organ nie wziął pod uwagę, że skarżący nabył nieruchomość na podstawie dziedziczenia po swoim ojcu S. N. już z wybudowanym przez tego ostatniego gankiem i nie posiada żadnych dokumentów świadczących o uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę ganku jak i projektów budowlanych o czym ww. informował w toku postępowania, a mimo to ani organy, ani Sąd nie zwrócił się do stosownych organów administracji z wnioskiem o odszukanie w archiwach pozwolenia na budowę ganku na przedmiotowej nieruchomości; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutów podawanych wielokrotnie przez skarżącego, który od początku postępowania wskazywał okoliczności przemawiające za przyjęciem, że organy administracji nie miały podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji w sprawie likwidacji samowoli budowlanej, co narusza jednoznacznie zasady postępowania administracyjnego praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli, wyjaśniania zasadności przesłanek wydanej decyzji, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz właściwego uzasadnienia wydanej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się w pierwszym rzędzie do zarzutów natury procesowej stwierdził, że nie zawierają one usprawiedliwionych podstaw. Niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Pod pojęciem "akt sprawy" należy, co do zasady, rozumieć materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji publicznej orzekające w sprawie, który stanowił podstawę do wydania aktu administracyjnego poddanego następnie kontroli Sądu I instancji. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego i nie gromadzi samodzielnie dowodów. Wyjątkiem jest w tym wypadku uzupełniające postępowanie dowodowe, unormowane w art. 106 § 3 p.p.s.a. Wydając wyrok Sąd ocenia, czy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia określonej treści. Zatem, o naruszeniu art. 133 § 1 p.p.s.a. mówić wówczas, gdy Sąd oddalił skargę pomimo niekompletnych akt sprawy, pominął istotną część akt sprawy, bądź też oparł orzeczenie na własnych ustaleniach, które nie znajdują oparcia w aktach sprawy. Analiza akt sprawy niniejszej dowodzi, że wyrok Sądu I instancji oddalający skargę A. N. na decyzję WINB nakazującą rozbiórkę ganku wybudowanego samowolnie, bez wymaganego pozwolenia na budowę, został oparty na kompletnym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym, co powoduje, że zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. jest chybiony. Wywód skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organ art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez to, że nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zwłaszcza przez nieuwzględnienie, wydanej w 1949 r. decyzji o pozwoleniu na budowę, z którą plan zagospodarowania przestrzennego nie może być sprzeczny, że pozwolenie na budowę wydane zostało w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy oraz, że skarżący nabył nieruchomość na podstawie dziedziczenia po swoim ojcu S. N. wraz z wybudowanym przez tego ostatniego gankiem i nie posiada żadnych dokumentów świadczących o uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę ganku jak i projektów budowlanych, o czym informował w toku postępowania, a czego ani organy, ani Sąd nie sprawdzili, zwracając się do stosownych organów administracji z wnioskiem o odszukanie w archiwach pozwolenia na budowę ganku na przedmiotowej nieruchomości, jest także niezasadny. Po pierwsze dlatego, że faktu, iż budynek mieszkalny został wybudowany w 1949 r. na podstawie pozwolenia na budowę, nie można wywodzić, że dalsza jego rozbudowa będzie dopuszczalna niezależnie od treści późniejszych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Prawodawca lokalny, w ramach przyznanego mu władztwa planistycznego, może bowiem kształtując zagospodarowanie przestrzenne określonych terenów, pomimo istnienia zabudowy mieszkaniowej, określić inne ich przeznaczenie. Po drugie, mając na uwadze zapisy planów zagospodarowania przestrzennego w okresie wybudowania ganku jak i w okresach późniejszych, aż do chwili obecnej, uzasadnione jest domniemanie, że poprzednik prawny skarżącego nie mógł uzyskać decyzji o warunkach zabudowy ani decyzji o pozwoleniu na budowę ganku, bowiem byłoby to sprzeczne z obowiązującym prawem. Organy orzekające w sprawie nie miały zatem obowiązku poszukiwania takich decyzji bez jakiegokolwiek uprawdopodobnienia przez skarżącego, że takie decyzje były wydane. Chybiony jest także kolejny zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W drodze zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można, co do zasady, kwestionować techniczną kompletność uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a nie przyjętą za podstawę zaskarżonego wyroku ocenę stanu faktycznego sprawy bądź ocenę prawną Sądu I instancji. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku posiada wszystkie wymagane ustawowo elementy. W jego treści Sąd I instancji przedstawił opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga A. N. nie zasługiwała na uwzględnienie. Umożliwia to przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. Fakt, że – w ocenie autora skargi kasacyjnej – Sąd nie ustosunkował się do wielokrotnie podnoszonych przez skarżącego zarzutów podważających zasadność prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji likwidującej samowolę budowlaną, z którą skarżący się nie zgadza, nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Wymóg przedstawienia w uzasadnieniu zarzutów skargi nie oznacza obowiązku ustosunkowania się przez Sąd administracyjny do wszystkich zarzutów i argumentów skarżącego, a jedynie do tych, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W tej sprawie Sąd wojewódzki odniósł się w motywach zaskarżonego orzeczenia do tych zarzutów skargi, które miały decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Pr. bud. poprzez ich błędną wykładnię. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w tej sprawie samowola budowlana ma charakter formalny. Wprawdzie obiekt zrealizowano bez decyzji o pozwoleniu na budowę, niemniej jednak zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunkami technicznymi i zasadami sztuki budowlanej. Zatem do obiektów wybudowanych w ramach takiej samowoli budowlanej nie mają zastosowania przepisy art. 37 ust. 1 ani też art. 40 Pr. bud. z 1974 r. Z tych względów organy administracyjne nie miały podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji o rozbiórce ganku. Stanowisko skarżącego kasacyjnie jest błędne. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Zgodnie zaś z art. 103 ust. 2 Pr. bud., przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, zarysowane pierwotnie w judykaturze rozbieżności interpretacyjne w kwestii, czy sprawa obiektu samowolnie wybudowanego przed dniem 1 stycznia 1995 r. powinna być oceniana według przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie dokonania samowoli, czy też obowiązujących w dacie rozstrzygania przez organ, zostały ostatecznie rozstrzygnięte przywołaną wyżej uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13. W jej uzasadnieniu wyjaśniono, że przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. podstawą orzekania powinny być przepisy o planowaniu przestrzennym obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, lecz w pewnych sytuacjach nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi, zwłaszcza z wynikającą z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa, zasadą ochrony własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji RP) i zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) byłoby orzeczenie nakazu rozbiórki z powodu niezgodności obiektu budowlanego z obowiązującymi w dacie orzekania przez organy z przepisami o planowaniu przestrzennym z pominięciem oceny przeznaczenia terenu w okresie wcześniejszym. O ile samo zjawisko samowoli budowlanej należy uznać za wysoce naganne, to jednak w przypadku bierności organów administracji, które nie podejmowały żadnych działań zmierzających do legalizacji tej samowoli podczas, gdy stan prawny w zakresie przepisów o planowaniu przestrzennym był przez szereg lat bardziej korzystny dla inwestora, interes prawny takiego inwestora zasługuje na konstytucyjną ochronę. Należy bowiem mieć na uwadze, że przepis art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. ma nadal zastosowanie nie tylko do obiektów samowolnie wybudowanych w okresie obowiązywania tej ustawy, lecz również do obiektów wybudowanych w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1961 r. i 1928 r. Zasadnie zatem Sąd I instancji stwierdził, że brzmienie art. 37 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. z 1974 r. nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych, a przesłanka z tego przepisu jest spełniona w przypadku wybudowania obiektu lub jego części "na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę". W rozpoznawanej sprawie, zachodzą oba wymienione stany faktyczne. Ganek, objęty decyzją o nakazie rozbiórki, wybudowano na przełomie lat 80 i 90 - tych XX w. Został on dobudowany do budynku mieszkalnego, zrealizowanego na podstawie wydanej w 1949 r. decyzji o pozwoleniu na budowę. W kolejno uchwalanych planach miejscowych obowiązujących w latach 1969-1984, 1984-1992, 1992-2002 i od 2009 r., szczegółowo przenalizowanych przez organ II instancji, działka nr ewid. [...], na której zrealizowano ganek albo w ogóle nie była przewidziana pod zabudowę albo przeznaczona pod innego rodzaju niż mieszkaniowa zabudowę. Jednocześnie, jak wyżej powiedziano, stanowisko skarżącego kasacyjnie, zgodnie z którym, skoro inwestor dysponował pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego z 1949 r., które, co nie budzi wątpliwości, nie przewidywało budowy ganku, a następnie przez wiele lat brak było planu miejscowego, natomiast później uchwalone nie przewidywały zabudowy mieszkaniowej, to nabył on prawo do zabudowy działki nie tylko budynkiem mieszkalnym, ale także gankiem jest całkowicie nieuprawnione. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie przez Sąd I instancji. W ustalonym stanie faktycznym sprawy, którego skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie w drodze sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, przywołane normy prawne nie mogły znaleźć zastosowania. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, w rozpoznawanej sprawie organy administracyjne, a w ślad za nimi Sąd I instancji nie oceniały legalności decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego z 1949 r. w kontekście miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1969 r., czy uchwalanych w późniejszym okresie planów. Nie badały również zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem niniejszego postępowania – czego zdaje się nie dostrzegać skarżący kasacyjnie – była wyłącznie ocena prawnej możliwości zalegalizowania budowy ganku dobudowanego samowolnie do istniejącego budynku mieszkalnego na przełomie lat 80 i 90-tych XX w. Tym samym pozbawione doniosłości prawnej są argumenty, że nie wygasła decyzji o pozwoleniu na budowę z 1949 r. oraz nie uchylono decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie których zrealizowano budynek mieszkalny. Reasumując, Sąd I instancji oddalając skargę na decyzję WINB o nakazie rozbiórki nie naruszył przepisów obowiązującego prawa. Z podanych wyżej względów NSA, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.