II SA/Kr 1273/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 9 marca 2018 r., sygn. II SA/Kr 147/18 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. UZASADNIENIE T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 9 marca 2018 r., sygn. II SA/Kr 147/18. W skardze podniósł, że pełnomocnik reprezentujący w tamtej sprawie (radca prawny) nie dopełnił obowiązków i nie wniósł skutecznie skargi kasacyjnej od wymienionego wyroku, co zostało stwierdzone w postępowaniu dyscyplinarnym. Na potwierdzenie tych okoliczności przedłożył kopie pism Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. skierowane do skarżącego w ramach prowadzonego przeciwko jego pełnomocnikowi postępowania dyscyplinarnego. Skarżący nie wskazał na konkretny przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani nie powołał się na ustawową przesłankę wznowienia. Podstawy wznowienia postępowania przed sądem administracyjnym zostały wymienione w art. 271 - 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. W myśl art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W art. 272 p.p.s.a. jako podstawę wznowienia przewidziano wyrok Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzający niezgodność z Konstytucją umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, a także "rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską" Zgodnie z art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 p.p.s.a.). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. stanowi: "Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę". W ocenie Sądu podniesione przez skarżącego okoliczności nie odpowiadają żadnej z powyższych przesłanek. Podstawa z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. – "strona nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania", również nie została spełniona. Do zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby brak należytej reprezentacji wynikał z naruszenia prawa przez sąd wydający wyrok. Okoliczność, że pełnomocnik nie wywiązywał się z obowiązku prawidłowego reprezentowania strony nie stanowi "nienależytej reprezentacji" w rozumieniu tego przepisu, ani też nie oznacza pozbawienia strony możliwości działania. Na takim też stanowisku stanął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 lutego 2005 r., sygn. OSK 1160/04 (LEX nr 164939) stwierdzając: "Niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Nie może, więc stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania". Również w postanowieniu z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. I GSK 155/12 (LEX nr 1122866) NSA stwierdził, że brak nienależytej reprezentacji w rozumieniu powołanego przepisu nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet wówczas, gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób, który prowadzi do negatywnych dla reprezentowanego skutków. Ponieważ skarga o wznowienie nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, Sąd odrzucił ją na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.