II FSK 2935/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędziowie: NSA Jerzy Rypina, del. WSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2011 r. sygn. akt I SA/Po 420/11 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. S.A. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 21 września 2011 r.,sygn. akt I SA/Po 420/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę T. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że Naczelnik Urzędu Skarbowego P. - działając jako organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległość w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 roku w kwocie 3.205.671 zł. Łączne koszty postępowania egzekucyjnego wyniosły 27.042,10 zł. Wnioskiem z 30 czerwca 2010 r. Spółka wystąpiła o umorzenie kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu podniosła, że ostatnia rata spłacanej zaległości, z dochodzeniem której powstały powyższe koszty egzekucyjne, została zapłacona po odroczeniu przez wierzyciela terminu płatności. Zdaniem Spółki, naliczenie kosztów egzekucyjnych w kwocie 27.042,10 zł jest niewłaściwie i w sposób nadmierny ją obciąża. Wskazała również, że kwota należnych kosztów egzekucyjnych jest równa wysokości połowy wypłacanych przez nią wynagrodzeń miesięcznych Spółki i w aktualnej sytuacji, znikomej płynności finansowej, powoduje istotne obciążenie. Podkreśliła także, że koszty egzekucyjne, w kontekście złożonego i uwzględnionego przez wierzyciela, wniosku o rozłożenie zaległości z tytułu podatku od towarów i usług na raty, nie powinny być naliczone. Naczelnik Urzędu Skarbowego P.- po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącej oraz po umożliwieniu zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego - postanowieniem z 21 stycznia 2011 r. odmówił Spółce umorzenia kosztów egzekucyjnych. Organ I instancji stwierdził, że Skarżąca nie wykazała we wniosku, aby w niniejszej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek określonych w przepisie art. 64e §2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej - "u.p.e.a."), warunkujących możliwość umorzenia kosztów postępowania. Zdaniem organu, Spółka nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej. Postanowieniem z 31 marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z art. 64e § 2 pkt 1 u.p.e.a. wynika, że wykazanie przesłanki "znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej" ciąży na wnioskującym o umorzenie kosztów egzekucyjnych, co oznacza, że ustawodawca nałożył na wnioskodawcę obowiązek aktywności w tym zakresie. Dokonane przez organ egzekucyjny ustalenia co do wystąpienia powołanej przesłanki, miały miejsce na podstawie dokumentów dostarczonych przez Skarżącą, które w jej ocenie miały świadczyć o trudnej sytuacji finansowej. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut Spółki, że wymienione dokumenty nie obrazują w pełni jej sytuacji finansowej. Zaznaczył także, że Skarżąca poza przedłożeniem dokumentów, nie dokonała żadnej analizy uzasadniającej, że dokumenty te dowodzą istnienia przesłanki "znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej wnioskodawcy". Organ odwoławczy podkreślił także, że podnoszone przez Skarżącą okoliczności co do wysokości istniejących zobowiązań kredytowych i pracowniczych, dokonania wpłat z tytułu zaległości po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, czy trudnej sytuacji finansowej mogącej doprowadzić do całkowitej utraty płynności finansowej, zwolnień pracowników, a w rezultacie również upadłości - nie mogły być uznane za okoliczności mające znaczenie w szerszym ujęciu społecznym, gdyż odnosiły się one wyłącznie do chęci zachowania przez Spółkę możliwie jak najlepszej sytuacji finansowej. Powołane okoliczności, jako związane z trudnościami występującymi w prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, nie mogły być uznane za okoliczności potwierdzające istnienie interesu publicznego. Dyrektor Izby Skarbowej w P. podniósł również, że dla rozważenia wystąpienia ustawowych przesłanek mogących stanowić podstawę umorzenia kosztów egzekucyjnych bez znaczenia pozostawała kwestia, ewentualnego podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego w związku z udzielonym Skarżącej układem ratalnym. Zaznaczył, że enumeratywnie określone w art. 64e § 2 u.p.e.a. przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych nie uzależniają w żaden w sposób uprawnienia organu egzekucyjnego do umorzenia kosztów, od innych okoliczności, aniżeli te wskazane w powołanym przepisie. Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skarżąca powtórzyła argumentację podnoszoną na wcześniejszych etapach postępowania. Ponadto, zarzuciła organowi odwoławczemu, że wydając zaskarżone postanowienie błędnie przyjął, że obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających umorzenie kosztów egzekucyjnych, jak i zebranie materiału dowodowego w tym zakresie, obciąża Skarżącą. Za błędne uznała również twierdzenia organu co do braku jej aktywności w toku przeprowadzonego postępowania, albowiem uczyniła zadość wezwaniu organu egzekucyjnego w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego, poprzez wypełnienie stosownego formularza dotyczącego jej sytuacji majątkowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. 3. Uzasadniając wydany wyrok Sąd I instancji za uzasadnione uznał twierdzenie organów egzekucyjnych o braku zajścia przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych, z uwagi na wskazywany we wniosku Spółki ważny interes publiczny. Podkreślił, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "interes publiczny" o jakim mowa w art. 64e § 2 pkt 2 u.p.e.a. Wobec powyższego organy słusznie przyjęły, że pojęcie to powinno być ocenione z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Z drugiej zaś strony interes publiczny nie może być utożsamiany z subiektywnym przekonaniem Skarżącej o zasadności umorzenia tych kosztów. Sąd I instancji zauważył również, że "interes publiczny", o jakim mowa w u.p.e.a., musi być tego rodzaju, aby można było określić go przymiotnikiem "ważny". Słusznie zatem Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na znaczenie tej okoliczności. Użycie tego słowa podkreśla bowiem wyjątkowość zastosowania instytucji umorzenia kosztów z uwagi na tenże interes. Trafne w tym względzie było twierdzenie organu odwoławczego, który wskazał, że podnoszone przez Skarżącą okoliczności, co do wysokości istniejących zobowiązań kredytowych i pracowniczych, dokonania przez Skarżącą wpłat z tytułu zaległości po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, czy trudnej sytuacji finansowej mogącej doprowadzić do całkowitej utraty płynności finansowej, zwolnień pracowników, a w rezultacie również upadłości - nie mogły być uznane za okoliczności mające znaczenie w szerszym ujęciu społecznym, gdyż odnosiły się one wyłącznie do chęci zachowania przez Skarżącą możliwie jak najlepszej sytuacji finansowej. Podkreślił, że ryzyko podejmowane przy prowadzeniu działalności gospodarczej jest sprawą indywidualną każdego podmiotu uczestniczącego w obrocie gospodarczym i samo w sobie nie może być wiązane z interesem publicznym, czy społecznym, gdyż interes ten nie może być oceniany jednostronnie. Odnosząc się do drugiej ze wskazanych przez Skarżącą przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych, tj. doznania znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej wskutek uiszczenia kosztów egzekucyjnych, Sąd I instancji uznał, że nie było podstaw do jej zastosowania w sprawie. Wyjaśnił, że nie każdy uszczerbek dla sytuacji finansowej strony uzasadnia przyznanie ulgi, ale uszczerbek o charakterze kwalifikowanym. W świetle przywołanego przepisu chodzi zatem o taki uszczerbek, którego skutki znacznie przewyższają normalne skutki związane z uszczupleniem majątkowym. Przy czy wykazanie przesłanki znacznego uszczerbku ciąży na wnioskującym o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy zebranych w toku postępowania przez organ egzekucyjny wynika, że należna do zapłaty kwota kosztów egzekucyjnych w wysokości 27.042,10 zł. nie spowoduje dla Skarżącej znacznego uszczerbku w jej sytuacji finansowej. Rachunek zysków i strat z wyłączeniem banków i ubezpieczycieli za pierwsze półrocze 2010 roku wskazuje, że zysk netto Spółki wyniósł 2.979.122,10 zł. Ponadto z deklaracji podatkowych VAT-7 złożonych przez Spółkę w pierwszym półroczu 2010 roku wynika, że obroty Skarżącej wynosiły od około 1.000.000 zł. do 13.000.000 zł. Ponadto Spółka, pomimo zaciągniętych zobowiązań, jak również istniejących zobowiązań pracowniczych, posiadała pokaźny majątek ruchomy i nieruchomy. Uwzględniając zatem nawet wysokość zobowiązań pracowniczych, jak i zobowiązania kredytowe, stanowiące normalne następstwo prowadzonej działalności gospodarczej oraz trudną sytuację finansową, kwota należnych kosztów egzekucyjnych stanowiła jedynie minimalny procent uzyskiwanego przez Skarżącą dochodu oraz wartości jej majątku. Sąd I instancji wskazał również, że kwota należnych do uiszczenia kosztów egzekucyjnych była porównywalna z miesięcznymi wydatkami Skarżącej na reklamę, które wynosiły ok. 28.440,49 zł. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, zastosowanie ulgi w postaci umorzenia kosztów egzekucyjnych, w sytuacji, gdy Skarżąca dysponuje majątkiem pokaźnej wartości jest całkowicie bezpodstawne. Podkreślił, że Skarżąca nie wykazała się inicjatywą dowodową, nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do czynnego uczestnictwa w toku postępowania dowodowego, nie przedstawiła własnej analizy dotyczącej jej sytuacji finansowej, zwłaszcza w sytuacji, gdy wnioski Skarżącej wynikające z przedłożonych przez nią dokumentów były odmienne od dokonanych przez organy obu instancji. Również w trakcie postępowania odwoławczego Skarżąca wykazała się bierną postawą i nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień np. poprzez zapoznanie się i wypowiedzenie w kwestii zebranego w sprawie materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutów natury procesowej podniesionych w skardze, Sąd I instancji, również uznał je za bezzasadne. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom Skarżącej, sposób procesowania organów odpowiadał wszelkim rygorom przewidzianym w przepisach k.p.a. 4. Od powyższego wyroku Skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: - na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej - "P.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 64e §2 pkt 2 u.p.e.a., poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie wskutek błędnego uznania, że nie zachodzi przesłanka umorzenia kosztów egzekucyjnych, a mianowicie ważny interes publiczny, czy też Skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej, - na podstawie art. 174 pkt P.p.s.a., naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z: - art. 7 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia, czy w stosunku do Skarżącej zachodzi jedna z przesłanek uzasadniających umorzenie kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64e §2 u.p.e.a., - art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegającego na nieodniesieniu się w postanowieniu do zobowiązań kredytowych i pracowniczych Skarżącej oraz przerzuceniu ciężaru zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego na Skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie, w związku z treścią zarzutów skargi kasacyjnej i jej uzasadnienia, zauważyć należy, że zgodnie z art. 183 §1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przy tym, jak wynika z art. 176 P.p.s.a. w skardze kasacyjnej winno być zawarte, między innymi, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, zaś - stosownie do art. 174 P.p.s.a. - podstawami, na których skarga kasacyjna może być oparta, są: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego winien być uzasadniony przez wskazanie, w kontekście przedstawionego przez sąd rozumienia danego przepisu, dlaczego taka jego wykładnia jest wadliwa i jaka jest jego prawidłowa interpretacja. Uzasadniając z kolei zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego należy wykazać, że ustalony w sprawie /przyjęty przez sąd/ stan sprawy odpowiada hipotezie normy prawnej, jeżeli sąd bezzasadnie uznał, że dany przepis nie miał zastosowania lub - jeżeli zarzut dotyczy zastosowania przepisu – że stan faktyczny przyjęty przez sąd nie wyczerpuje hipotezy normy prawnej. Gdy natomiast podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania należy w uzasadnieniu wyjaśnić, jaki konkretnie przepis i w jaki dokładnie sposób został przez sąd naruszony oraz wykazać, że uchybienie to mogło mieć taki wpływ na wynik sprawy, że gdyby go nie popełniono, to rozstrzygnięcie mogłoby być inne. Nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji w sprawie niniejszej z urzędu nie stwierdzono. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia art. 64e §2 pkt 2 u.p.e.a., poprzez brak jego zastosowania w sprawie, zauważyć należy, że wskazanego w nim przepisu sąd administracyjny nie stosuje, nie jest bowiem organem uprawnionym do prowadzenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego (por. art. 1 pkt 2, art. 1a pkt 7, art. 19, art. 20, a także art. 23 u.p.e.a.). Rolą sądu administracyjnego jest natomiast kontrola działalności administracji publicznej, w tym organów prowadzących administracyjne postępowanie egzekucyjne, pod względem zgodności z prawem i stosowanie w związku z tym środków przewidzianych przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 3 §1 P.p.s.a.). Przy tym, jeśli w wyniku sprawowanej kontroli zgodności z prawem postanowienia, w tym wydanego w toku administracyjnego postępowania egzekucyjnego, wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że nie narusza ono prawa, to wniesioną na to postanowienie skargę oddala (por. art. 151 P.p.s.a.), gdy zaś w jego ocenie postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1-3 i §2 P.p.s.a. - uchyla je lub stwierdza jego nieważność na podstawie odpowiedniego spośród tych przepisów. Formułując zarzut naruszenia wskazanego wyżej przepisu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, autor skargi kasacyjnej nie uwzględnił przedstawionej istoty kompetencji orzeczniczych sądów administracyjnych. Nawet jednak przy przyjęciu, z uwzględnieniem uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, że w istocie zarzucane jest zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 64e §2 pkt 2 u.p.e.a., przez oddalenie skargi na skutek błędnej oceny, że zaskarżone postanowienie nie narusza wymienionych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to i tak zarzut ten nie mógłby być uznany za uzasadniony. Zauważyć należy, że wyliczenie przesłanek umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego zawarte jest w art. 64e §2 u.p.e.a. i jest ono wyczerpujące. Zgodnie z art. 64e § 2 pkt 1-3 koszty egzekucyjne mogą być umorzone, jeżeli stwierdzono nieściągalność od zobowiązanego dochodzonego obowiązku lub zobowiązany wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów egzekucyjnych bez znacznego uszczerbku dla swojej sytuacji finansowej (pkt 1), za umorzeniem przemawia ważny interes publiczny (pkt 2), ściągniecie tylko kosztów egzekucyjnych spowodowałoby niewspółmierne wydatki egzekucyjne. Należy zauważyć, że organ egzekucyjny może umorzyć koszty w przypadku stwierdzenia jednej z tych okoliczności. Treść powołanego wyżej przepisu, wskazuje na uznaniowy charakter podejmowanych przez organ postanowień w tym przedmiocie. Tak więc nawet w przypadku, gdy organ egzekucyjny stwierdzi istnienie przesłanek z art. 64 §2 pkt 1-3 u.p.e.a. może - działając w ramach uznania administracyjnego - odmówić ich umorzenia, co oznacza, że odmowa umorzenia nie narusza prawa zarówno wówczas, gdy wystąpią przesłanki do ich umorzenia jak i wtedy, gdy nie mają one miejsca. Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona do zbadania, czy wydane orzeczenie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tj. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o umorzeniu lub odmowie umorzenia kosztów postępowania egzekucyjnego. Sąd nie dokonuje oceny wydanego rozstrzygnięcia z punktu widzenia słuszności czy sprawiedliwości. W skardze kasacyjnej, jej autor, wskazuje na naruszenie art. 64e §2 pkt 2 u.p.e.a., który to przepis, jako przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazuje ważny interes publiczny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w toku postępowania, przesłanka uregulowana w art. 64e §2 pkt 2 u.p.e.a., tj. przesłanka ważnego interesu publicznego została wszechstronnie rozważona i prawidłowo oceniona. Organy dokonały bowiem analizy sytuacji finansowej Skarżącej. Wskazały, że rachunek zysków i strat z wyłączeniem banków i ubezpieczycieli za pierwsze półrocze 2010 roku wskazuje, że zysk netto Spółki wyniósł 2.979.122,10 zł. Ponadto z deklaracji podatkowych VAT-7 złożonych przez Spółkę w pierwszym półroczu 2010 roku wynika, że obroty Skarżącej wynosiły od około 1.000.000 zł. do 13.000.000 zł. Ponadto Spółka, pomimo zaciągniętych zobowiązań, jak również istniejących zobowiązań pracowniczych, posiadała pokaźny majątek ruchomy i nieruchomy. W konsekwencji, zgodzić się należy z Sądem I instancji, że uwzględniając nawet wysokość zobowiązań pracowniczych, jak i zobowiązania kredytowe, stanowiące normalne następstwo prowadzonej działalności gospodarczej oraz trudną sytuację finansową, kwota należnych kosztów egzekucyjnych stanowiła jedynie minimalny procent uzyskiwanego przez Skarżącą dochodu oraz wartości jej majątku. Należy także podnieść, no co wskazywał zarówno organ odwoławczy jak i Sąd I instancji, że kwota należnych do uiszczenia kosztów egzekucyjnych była porównywalna z miesięcznymi wydatkami Skarżącej na reklamę, które wynosiły ok. 28.440,49 zł. Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, który podnosi, że organy oraz Sąd I instancji pominęły podnoszoną przez spółkę kwestię pożyczek zaciągniętych przez Skarżącą na kwotę 44 mln zł oraz zobowiązań pracowniczych na kwotę ok. 70.000 zł. Sąd I instancji podzielił bowiem w tym zakresie stanowisko organów wskazując, że: "Trafne w tym względzie było twierdzenie organu odwoławczego, który wskazał, że podnoszone przez Skarżącą okoliczności co do wysokości istniejących zobowiązań kredytowych i pracowniczych, dokonania przez Skarżącą wpłat z tytułu zaległości po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, czy trudnej sytuacji finansowej mogącej doprowadzić do całkowitej utraty płynności finansowej, zwolnień pracowników, a w rezultacie również upadłości - nie mogły być uznane za okoliczności mające znaczenie w szerszym ujęciu społecznym, gdyż odnosiły się one wyłącznie do chęci zachowania przez Skarżącą możliwie jak najlepszej sytuacji finansowej. Należy podkreślić, że ryzyko podejmowane przy prowadzeniu działalności gospodarczej jest sprawą indywidualną każdego podmiotu uczestniczącego w obrocie gospodarczym i samo w sobie nie może być wiązane z interesem publicznym, czy społecznym, gdyż interes ten nie może być oceniany jednostronnie." W konsekwencji za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 77 §1 w zw. z art. 80 k.p.a., którego to naruszenia, autor skargi kasacyjnej dopatruje się w uchybieniu obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, polegającego na nieodniesieniu się w postanowieniu do zobowiązań kredytowych i pracowniczych Skarżącej oraz przerzuceniu ciężaru zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego na Skarżącą. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., uzasadniany przez autora skargi kasacyjnej, brakiem przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z treścią tego przepisu w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wprowadzający zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie określa hierarchii tych wartości ani też zasad rozstrzygania konfliktów między nimi. Z punktu widzenia struktury i celów postępowania administracyjnego można przyjąć, że wymienione w tym artykule interesy są prawnie równorzędne, co oznacza, że w procesie wykładni norm proceduralnych organ administracji publicznej nie może kierować się założoną a priori hierarchią tych interesów. Zdaniem NSA prawidłowa była ocena Sądu I instancji, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji należycie rozważyły i oceniły wystąpienie przesłanki interesu publicznego w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ważny interes Skarżącej został skonfrontowany z ważnym interesem publicznym, któremu organ dał prymat. Sąd I instancji ocenił, że organy miały prawo uznać, że zobowiązania kredytowe i zaległości pracownicze nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności przemawiających za umorzeniem kosztów egzekucyjnych. Odmienna ocena tych okoliczności przez Skarżącą nie jest równoznaczna z naruszeniem art. 7 k.p.a. Odnosząc się do silnie akcentowanej w skardze kasacyjnej argumentacji dotyczącej wszczęcia postępowania egzekucyjnego, pomimo złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności, należy wyjaśnić, że wszczęcie postępowania nie jest zależne od woli wierzyciela, ale wynika z przepisów, które w sposób jednoznaczny określają postępowanie wierzyciela (organu podatkowego) w sytuacji, gdy podatnik pozostaje w zwłoce z zapłatą należnych podatków. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że pominięcie przy rozpoznawaniu wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych innego wniosku - o odroczenie terminu płatności podatku pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Są to odrębne postępowania, a sposób rozstrzygnięcia w przedmiocie odroczenia terminu płatności nie ma normatywnie określonego wpływu na sposób załatwienia wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych. Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności, wobec braku uzasadnionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na mocy art. 184 P.p.s.a. W zakresie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z §14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013, poz. 490).