I OPP 62/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Jan Kacprzak, Marek Stojanowski, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi W. K. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy w sprawie ze skargi W. K. na bezczynność Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, sygn. akt II SAB/Bd 39/09 postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE Skarżąca W. K. wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy w sprawie z jej skargi na bezczynność Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że skarga wraz aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez organ dnia 20 sierpnia 2009 r. (data prezentaty). Zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2009 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżąca wniosła zażalenie na to zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 2 października 2009 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku wskazania prawidłowego adresu do doręczeń. W dniu 2 października 2009 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zarządzeniem z dnia 8 października 2009 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy przez oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku wskazania prawidłowego adresu do doręczeń. W dniu 30 października 2009 r. skarżąca wniosła skargę na przewlekłość postępowania. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że jeżeli skargę na przewlekłość postępowania wniesiono w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, to Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę na przewlekłość postępowania, mimo że strona nie uiściła opłaty, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm., zwanej dalej ustawą). Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. Zgodnie z przepisem art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) skargę w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Art. 21 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nakłada na sąd administracyjny obowiązek rozpatrzenia skargi w określonym terminie. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, iż sąd rozpatruje skargę w tym terminie, jeżeli nie występują okoliczności, które uniemożliwiają rozpatrzenie skargi. Sąd nie może bowiem przystąpić do rozpoznania sprawy dopóki nie zostanie rozstrzygnięta kwestia kosztów sądowych czy braków formalnych skargi. Dodać należy również, że wskazany termin (30 dni dla sądu administracyjnego) do rozpoznania skargi na decyzję o odmowie dostępu do informacji publicznej, jest terminem procesowym. Ma on charakter instrukcyjny. Naruszenie tego terminu samo przez się nie uzasadnia stwierdzenia przewlekłości postępowania. Intencją ustawodawcy było skrócenie w tych sprawach, w stosunku do innego rodzaju spraw, oczekiwania na ewentualną weryfikację zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, niezwłocznie po przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, podjął niezbędne czynności mające na celu rozpoznanie sprawy, tj. wezwano skarżącą do uiszczenia należnego wpisu od skargi, a następnie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżąca złożyła zażalenie na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 8 października 2009 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez oznaczenie miejsca zamieszkania. W zakreślonym terminie skarżąca braków tych nie uzupełniła. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę. Mając na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, w tym uwzględniając charakter spraw dostępu do informacji publicznej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie podjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku tego postępowania czynności były prawidłowe oraz dokonano ich w rozsądnych terminach, czym nie naruszono zasady sprawności postępowania. Okoliczność, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż konieczne jest oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku prawidłowego adresu do doręczeń (adresu pod którym będzie istniała realna możliwość zastania adresata lub osoby uprawnionej do odbioru korespondencji), może stanowić podstawę skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.