III SA/Lu 250/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "organ II instancji") stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta L. (dalej jako "organ I instancji") z [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia [...] licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką i zobowiązania [...] (dalej jako "skarżący") do zwrotu dokumentu licencji. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Decyzją z [...] grudnia 2019 r. organ I instancji cofnął skarżącemu licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką i zobowiązał go do zwrotu dokumentu licencji do organu I instancji w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, pod rygorem kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została wysłana na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego i odebrana w dniu [...] grudnia 2019 r. Dodatkowo organ przesłał również decyzję na adres skarżącego. Po dwukrotnym awizowaniu przesyłki została ona doręczona skarżącemu w dniu [...] stycznia 2020 r. Odwołanie od powyższej decyzji zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] stycznia 2020 r. (data stempla pocztowego). Mając powyższe na względzie organ II instancji w postanowieniu z [...] lutego 2020 r. stwierdził, że odwołanie zostało złożone z przekroczeniem terminu. Organ podkreślił, że decyzja została skutecznie doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. W sytuacji, gdy w postępowaniu strona działa przez pełnomocnika, to doręczenie decyzji jej osobiście ma jedynie charakter informacyjny – strona została poinformowana o treści aktu, jednakże skutki prawne związane są z doręczeniem decyzji jej pełnomocnikowi. W konsekwencji bieg terminu do złożenia środka odwoławczego rozpoczyna się od doręczenia decyzji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi strony, a nie stronie. Termin do wniesienia odwołania, liczony od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi, tj. od [...] grudnia 2019 r., upłynął więc w dniu [...] stycznia 2020 r. Organ stwierdził ponadto, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucił naruszenie art. 40 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy [...] stycznia 2020 r. stronie została doręczona decyzja wraz z pouczeniem o prawie do jej zaskarżenia, a fakt, że strona ustanowiła pełnomocnika nie pozbawia jej prawa do samodzielnego działania w sprawie, w tym do wnoszenia środków zaskarżenia. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie miało miejsce sanowanie braków formalnych środka zaskarżenia i gdyby taki środek był niedopuszczalny wówczas niedopuszczalne byłoby również jego sanowanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a."), organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W myśl art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym uregulowane zostały w przepisach art. 39 - 49 k.p.a. Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Natomiast jeśli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 2). Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2019 r. swój udział w sprawie zgłosił pełnomocnik skarżącego [...]. W związku z tym decyzję z [...] grudnia 2019 r. o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką i zobowiązaniu skarżącego do zwrotu dokumentu licencji do organu I instancji wysłano pełnomocnikowi skarżącego na podany przez niego adres kancelarii adwokackiej [...], [...]). Korespondencja została skutecznie doręczona adresatowi w dniu [...] grudnia 2019 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych organu I instancji. Termin 14 dni do złożenia odwołania upłynął zatem [...] stycznia 2020 r. Tymczasem odwołanie od decyzji organu I instancji wniesione zostało [...] stycznia 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a więc po upływie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Wprawdzie decyzję z [...] grudnia 2019 r. organ dodatkowo wysłał na adres skarżącego, jednak nie wywołało to żadnych skutków prawnych. Od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym. Wobec tego wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Treść art. 40 § 2 k.p.a nie dopuszcza w tym zakresie żadnych wyjątków. Niewątpliwie w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo doręczył decyzję z [...] grudnia 2019 r. ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi. Natomiast doręczenie decyzji także skarżącemu było w okolicznościach sprawy nieprawidłowe. Słusznie organ odwoławczy podniósł, że w sytuacji, gdy w postępowaniu strona działała przez pełnomocnika, to doręczenie decyzji jej osobiście ma jedynie charakter informacyjny - strona została poinformowana o treści aktu. Natomiast skutki prawne związane są z doręczeniem decyzji pełnomocnikowi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 7 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 1034/13; z 24 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3050/13; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 911/15). Okoliczność, że decyzja została doręczona również skarżącemu nie miała zatem wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi, tj. od [...] grudnia 2020 r. Skarżący miał oczywiście prawo do wniesienia odwołania osobiście, ale dla skuteczności tej czynności konieczne było zachowanie ustawowego terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a., liczonego, jak już wyżej wskazano, od dnia doręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi skarżącego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2019 r., II OSK 3305/18). Odwołanie powinno być zatem wniesione najpóźniej [...] stycznia 2020 r. Tymczasem skarżący wniósł odwołanie dopiero [...] stycznia 2020 r., czyli po upływie 14 dni od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi. Podkreślić należy, że w sprawie nie miała znaczenia eksponowana przez skarżącego okoliczność, że decyzja została mu doręczona [...] stycznia 2020 r. Nie ma to bowiem znaczenia w sytuacji, gdy w sprawie został ustanowiony pełnomocnik. Doręczenie decyzji osobiście skarżącemu nie otwiera nowego terminu do wniesienia odwołania. Nie ma również znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, że organ II instancji wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez jego podpisanie. Uzupełnienie braków formalnych odwołania także nie otwiera nowego terminu do wniesienia odwołania i w żadnym wypadku nie sanuje oczywistego przekroczenia terminu, jak twierdzi skarżący. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianego w art. 134. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego. W sytuacji, gdy skarżący wniósł odwołanie z przekroczeniem 14-dniowego terminu, przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a., organ odwoławczy zobowiązany był do wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. Gdy organ II instancji stwierdzi, że odwołanie zostało wniesione po terminie, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować przepis art. 134 k.p.a.. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 40 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. jest bezpodstawny. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842). Przepis ten zezwala wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, w okresie obowiązywania stanu epidemii z powodu COVID – 19, na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeśli przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.