IV SA/Wr 347/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków (spr.) Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody D. - Wydział Polityki Społecznej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. UZASADNIENIE Starosta Powiatu W. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001 ze zm.) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) orzekł o : uznaniu J. D. z dniem 3 marca 2008r. za osobę bezrobotną, przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 11 marca 2008r. w wysokości 538,30 zł miesięcznie, z zastrzeżeniem, że zasiłek ten będzie podlegał waloryzacji na zasadach określonych w art. 72 ust. 6 w/w ustawie. W uzasadnieniu wskazał, że z przedstawionych dokumentów wynika, że w dniu rejestracji wnioskodawca spełniał określone w w/w ustawie warunki do uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu od powyższej decyzji zainteresowany wniósł o u znanie za bezrobotnego od 1 marca 2008r. Podniósł, że 1 i 2 marca 2008r., to kolejno sobota i niedziela i w tych dniach urząd nie działa. Wskazał, że 29 lutego 2008r. brał udział w sesji Rady Miejskiej W., chcąc ochronić swoje stanowisko pracy. Zarzucił, że w świetle art. 57 § 4 Kpa świadectwo pracy powinien otrzymać 1 marca 2008r. Dodał, że w świetle powyższego wnosi również o przyznanie prawa do zasiłku od 1 marca 2008r. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie akt ustalono, że wnioskodawca zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. dnia 3 marca 2008r. i przedłożył świadectwo pracy, z którego wynika, że był zatrudniony w pełnym wymiarze pracy od 1 stycznia 2004r. do 29 lutego 2008r. w Publicznym Gimnazjum Nr [...] w W. Zasadnie zatem organ I instancji przyznał mu status bezrobotnego. Spełniał bowiem warunki określone w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we własnym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, zasadnie zatem przyznano stronie prawo do zasiłku od dnia 11 marca 2008r. Żądanie strony dotyczące uznania za osobę bezrobotną z dniem 1 marca 2008r. nie może zostać uwzględnione przez organ odwoławczy, bowiem rejestracja bezrobotnego następuje w dniu przedłożenia kompletu dokumentów, wypełnieniu przez tą osobę karty rejestracyjnej oraz po poświadczeniu własnoręcznym podpisem w obecności pracownika powiatowego urzędu pracy prawdziwość danych i oświadczeń zamieszczonych przez niego w karcie rejestracyjnej. Rejestracji nie dokonuje się w przypadku nieprzedłożenia wymaganych dokumentów lub złożenia podpisu na karacie rejestracyjnej przez osobę rejestrującą się. Argument strony, że nie mógł się zarejestrować 1 marca 2008r. bo był to dzień wolny od pracy nie może być uwzględniony, bo zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.) rejestracja bezrobotnego następuje w dniu zgłoszenia się w powiatowym urzędzie pracy i przedłożeniu wymaganych dokumentów wskazanych w § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia. Niezbędnych formalności skarżący dopełnił w dniu 3 marca 2008r. - dlatego z ta datą został uznany za bezrobotnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zainteresowany wniósł o przyjęcie skargi, a następnie zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na to, że przed Sądem pracy toczy się sprawa z powództwa skarżącego o przywrócenie do pracy. Uwzględnienie powództwa powodowałoby według wnioskodawcy bezprzedmiotowość skargi. Zarzucił, ze spełnił warunki określone w art. 57 § 4 Kpa zatem winien być uznany za bezrobotnego z dniem 1 marca 2008r. Ponownie podniósł, że świadectwo pracy otrzymał 29 lutego 2008r., ale tego dnia uczestniczył w posiedzeniu Rady Miejskiej zatem nie mógł się zgłosić do Urzędu Pracy, ponadto i tak zgłoszenie to nie było by skuteczne albowiem tego dnia jeszcze pozostawałby w zatrudnieniu. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i "należne respektowanie" art. 75 § 4 kpa przy powtórnym rozpatrzeniu sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając ten wniosek przywołał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do kompetencji sądu administracyjnego należy kontrola pod względem zgodności z prawem decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu prawa, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego zatem nie może być zgodnie z żądaniem strony uchylona. Po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując dyspozycje powołanego ostatnio przepisu Sąd badał decyzje we wskazanym zakresie. Zarzut skargi oparty jest na art. 57 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Stanowi on ,że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Jest to przepis prawa procesowego. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca ustaliła, że skarżący spełnia warunki do uznania go za bezrobotnego z dniem 3 marca 2008r. oraz, że przysługuje mu zasiłek dla bezrobotnych po upływie 7 dni od dnia rejestracji tj. 11 marca 2008r. Według skarżącego datą właściwą dla przyznania mu statusu bezrobotnego i przyznania zasiłku jest 1 marca 2008r. - a takie stanowisko wyprowadził z brzmienia powołanego art. 57 § 4 kpa oraz niewątpliwego stanu faktycznego : 1 i 2 marca 2008r., były wolnymi dniami od pracy, a ostatni dzień pracy, w którym skarżący uzyskał świadectwo pracy był 29 lutego 2008r. Podstawą do określenia daty nabycia wymienionych w decyzji uprawnień są przepisy prawa materialnego - ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o promocji zatrudniania. Terminy wskazane w decyzji to terminy prawa materialnego - wynikają one z 71 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Organy nie tylko właściwie powołały podstawę prawną ale też prawidłowo je zinterpretowały. Art. 33 ust. 1 i ust. 2 omawianej ustawy stanowi: Powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób (ust.1). Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień (ust.2). Termin od którego przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych określa zaś art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Mówi on, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy, po upływie 7 dni od zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Niewątpliwe skarżący zgłosił się i złożył niezbędne dokumenty w Urzędzie Pracy 3 marca 2008r. - czyli w tej dacie dokonano rejestracji bezrobotnego - tym samym termin przyznania zasiłku przypada od 11 marca 2008r. Taki też został wyznaczony. Zgodzić się również należy z wywodem uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że ponadto na datę rejestracji bezrobotnego wskazują przepisy Rozrządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. 262, poz. 2607 ze zm.). Przepisy te znajdują podstawę prawną w delegacji zawartej w art. 33 ust. 5 ustawy o promocji zatrudniania. § 3 i § 4 powołanego rozporządzenia wprowadza tryb bezpośredniego działania bezrobotnego i obowiązek złożenia wymienionych w tychże przepisach dokumentów - stanowiąc (w § 4), że rejestracja bezrobotnego następuje w dniu przedłożenia dokumentów, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2, po poświadczeniu przez bezrobotnego własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w karcie rejestracyjnej. Zatem warunkiem zarejestrowania bezrobotnego jest nie tylko złożenie dokumentów, ale również podpisanie oświadczenia. Niewątpliwie wskazane obowiązki wnioskodawca zrealizował 3 marca 2008r. Tym samym w tej dacie mógł być zarejestrowany. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania albowiem mimo skierowanego w dniu 14 sierpnia 2008r. zapytania nie otrzymał od wnioskodawcy informacji dotyczącej toczącego się postępowania przed sądem powszechnym - zatem brak było podstaw do uznania, iż wniosek jest zasadny, a rozstrzygnięcie Sądu powszechnego dla niniejszej sprawy istotne. Ponadto po myśli art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zawieszenie na tej podstawie ma charakter fakultatywny. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak wyżej.