I OZ 509/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. E. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I SA 1815/97 o sprostowaniu uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 1998 r., sygn. akt I SA 1815/97 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wojewody Warszawskiego z dnia [...] września 1997 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I SA 1815/97, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na wniosek K. E. M. zawarty w skardze na bezczynność Wojewody Mazowieckiego, dokonał sprostowania uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 1998 r., sygn. akt I SA 1815/97 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Wojewody Warszawskiego z dnia [...] września 1997 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości. Sprostowanie to polegało na tym, że w miejsce błędnie wpisanego nazwiska "M.", wpisano nazwisko "M.". Na to postanowienie K. E. M. złożyła zażalenie, w którym zawarła wniosek o jego sprostowanie, poprzez dodanie jej drugiego imienia – "E." – podkreślając jednocześnie, że w piśmie z dnia 8 września 2008 r. wyszczególniła wszystkich spadkobierców występujących w niniejszej sprawie. Wskazała ponadto, że jej matka, S. K., nosiła podwójne nazwisko, to jest K. – L. oraz zażądała, aby Sąd posługiwał się pełnymi danymi osobowymi, zgodnymi z dokumentami tożsamości każdego z uczestników, w sposób wskazany w piśmie z dnia 8 września 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Natomiast stosownie do art. 166 tejże ustawy, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Wskazać należy, że przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie niedokładności obejmuje właściwe oznaczenie stron, czy też dokładnie wymienienie podmiotów postępowania. Podkreślić przy tym należy, że błąd pisarski to widoczny, wbrew zamierzeniom Sądu niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2008 r. o sprostowaniu nie narusza obowiązującego prawa. Sąd postanowieniem tym dokonał bowiem sprostowania w zakresie, w jakim domagała się tego K. E. M., która we wniosku o sprostowanie nie zawarła żądania o dopisanie jej drugiego imienia (E.), nie podniosła również kwestii związanej z dwuczłonowym nazwiskiem jej matki. Zauważyć natomiast należy, że jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, skargę na decyzję Wojewody Warszawskiego z dnia [...] września 1997 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości, podpisała S. K. (podpisując się jednym nazwiskiem) oraz pozostali współwłaściciele, między innymi K. M. (podając jedno imię). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.