III SA/Gd 513/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 513/12 w ten sposób, że na stronie 11 w tezie 21 w ostatnim wersie w miejsce "129 ust. 1" wpisać prawidłowo "art. 129 ust. 2" oraz na stronie 14 w tezie 27 w wersie 5 od góry w miejsce "art. 138 ust. 1" wpisać prawidłowo "art. 129 ust. 2". UZASADNIENIE Powołanym wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 lutego 2010 r., nr [...] oraz o zasądzeniu od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] ( siedemset pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu tego orzeczenia na stronie 11 w tezie 21 w ostatnim wersie oraz na stronie 14 w tezie 27 w wersie 5 od góry pojawiły się oczywiste omyłki pisarskie wymagające sprostowania. Jak wynika z akt sprawy przedmiotem rozpatrzenia była sprawa udzielenia skarżącej spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w której podstawę wydania rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w sprawie stanowił art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540). W tych miejscach uzasadnienia, w których pojawiły się omyłki pisarskie Sąd odnosił się do przepisu, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w sprawie tj. art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Popełnione omyłki są więc oczywiste i nie zmieniają sposobu ani treści rozstrzygnięcia. W związku z powyższym na mocy art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji postanowienia.