I OSK 839/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 1093/13 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 1093/13, oddalił skargę D. S. na sprecyzowaną w sentencji decyzję Wojewody Wielkopolskiego. Jak wynika z jego uzasadnienia wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent Miasta P., na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) – dalej: K.p.a., art. 12 ust. 4a, 4f i 5 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) – dalej: specustawa, art. 4 pkt 9b (1), art. 129 ust. 5 pkt 3, art. 130 ust. 1a, 2 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.) - dalej u.g.n., decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], ustalił na rzecz D. S. odszkodowanie w wysokości 135.259 zł za nieruchomość położoną przy ul. [...] w P., działka nr [...], która z mocy prawa z dniem [...] lipca 2011 r. stała się własnością Miasta P. Jednocześnie organ ten umorzył postępowanie o ustalenie odszkodowania za odbudowę parkingu wraz z dojazdem do niego oraz za odtworzenie roślinności na nieprzejętej części nieruchomości. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że stanowiąca własność skarżącej działka na mocy art. 12 ust.4 pkt 2 specustawy stała się własnością Miasta P. w celu realizacji inwestycji drogowej. Powołany w sprawie biegły rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym z dnia [...] grudnia 2011 r. określił wartość rynkową działki stosując podejście porównawcze i metodę porównywania parami. Ustalił, że w dniu [...] maja 2011 r., a więc w dniu wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej w postaci budowy ul. [...] w P., działka nr [...] nie znajdowała się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Biegły wartość działki nr [...] określił na kwotę 121.321 zł, a wartość poczynionych na niej nakładów budowlanych na kwotę 14.219 zł. Natomiast wartość nasadzeń na przedmiotowej działce na kwotę 11.228 zł. Od powyższej decyzji - ponad kwotę 135.259 zł - wniosła odwołanie D. S. Postulowała w nim podwyższenie odszkodowania o kwotę 48.930,15 zł tytułem szkody poniesionej wskutek odtworzenia nasadzeń na nieprzejętej części gruntu oraz odszkodowania w kwocie 43.772,50 zł za uszczerbek powstały w związku z odtworzeniem parkingu i dojazdu przeznaczonego do poruszania się pojazdów ciężkich na nieprzejętej części gruntu. Domagała się także powiększenia przyznanego odszkodowania o 5% w związku niezwłocznym wydaniem części nieruchomości celem rozpoczęcia prac inwestycyjnych. Wniosła wreszcie o przyznanie odpowiedniego odszkodowania z tytułu spadku wartości nieruchomości, która nie została przejęta na własność Miasta P. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie biegły prawidłowo wycenił wartość przedmiotowej nieruchomości i szczegółowo wyjaśnił dobór transakcji porównawczych. Nadto podniósł, że odszkodowanie za nieruchomość wywłaszczoną pod drogi publiczne może obejmować wyłącznie wartość tej nieruchomości, a nie żadne inne szkody, które mogą być dochodzone wyłącznie przed sądem powszechnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 238/13, uwzględnił skargę D. S. na tę ostateczną decyzję i uchylił ją. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż uchybieniem organu skutkującym jej wzruszeniem było naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu z pisma skarżącej z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz odpowiedzi Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] czerwca 2011 r. złożonych w sprawie [...] oraz [...], a dotyczących gotowości wydania przez skarżącą przejętej nieruchomości w terminie 30 dni od chwili zawiadomienia jej o wydaniu decyzji na realizację inwestycji drogowej. Miało to wpływ na rozstrzygnięcie i przyjęcie, że skarżąca nie może domagać się powiększenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość przewidzianego w art. 18 ust. 1 pkt 1e specustawy. Doszło również do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd ten nie podzielił natomiast zarzutów skarżącej wobec operatu szacunkowego sporządzonego w sprawie i stanowisko w tym zakresie obszernie umotywował, uznając go za prawidłowy i zgodny w przepisami obowiązującymi w tym zakresie. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski ponownie rozpoznając sprawę uchylił pkt I i II decyzji organu I instancji z [...] lipca 2012 r. i ustalił na rzecz D. S. odszkodowanie w wysokości 142.021,95 zł za przedmiotową nieruchomość, zobowiązując do jego zapłaty Prezydenta Miasta P. W pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż stronie skarżącej zostały doręczone pisma zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, jak również strony zostały zawiadomione o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań. Nadto w związku z upływem ważności terminu operatu szacunkowego z dnia [...] grudnia 2013 r. sporządzający go biegły dokonał jego aktualizacji, zaopatrując go odpowiednią klauzulą. Wobec tego wskazane w nim argumenty i wycena pozostały aktualne, a jednocześnie wiążące dla organu orzekającego ponownie w sprawie. Ustalenie wysokości odszkodowania nastąpiło zatem w oparciu o ten operat szacunkowy. Nadto organ II instancji wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonał jego oceny i nie dopatrzył się żadnych błędów, które by go dyskwalifikowały. Sąd ten wyraźnie wskazał na możliwość przyjęcia go za podstawę oszacowania nieruchomości skarżącej, a w konsekwencji i podstawę ustalenia wysokości należnego jej odszkodowania. Mając to na uwadze Wojewoda ustalił na rzecz skarżącej odszkodowanie w w/w kwocie, na którą składała się 135.259 zł z tytułu wartości nieruchomości oraz 6.762,95 zł (tj. 5% wartości nieruchomości) z tytułu spełnienia przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 1e specustawy. Bowiem podzielił organ odwoławczy stanowisko strony, że wystąpiły przesłanki uregulowane w tym przepisie. Skargę na powyższą decyzję wniosła D. S. domagając się jej uchylenia. Zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na przyjęciu, że biegły rzeczoznawca mógł określić wysokość odszkodowania na podstawie cen transakcyjnych nieruchomości o przeznaczeniu usługowo-przemysłowym, podczas gdy podstawą obliczenia odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną pod drogę publiczną mogą być wyłącznie ceny transakcyjne nieruchomości przeznaczonych pod drogę publiczną, co miało wpływ na rozstrzygnięcie i przyjęcie, że nie było podstaw do określenia wartości wywłaszczonej nieruchomości w tzw. podejściu kosztowym, zgodnie z § 36 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.). Podniosła nadto naruszenie art. 135 ust.1 i 2 u.g.n. poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że podstawą określenia wysokości odszkodowania może być wartość rynkowa, a nie wartość odtworzeniowa nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznając skargę za niezasadną podkreślił, że w sprawie zapadł już prawomocny wyrok z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 238/13, którym uchylono decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu tego wyroku podkreślono, iż operat szacunkowy został sporządzony prawidłowo. Sąd zwrócił uwagę na uchybienia proceduralne, a to naruszenie art. 10 K.p.a. oraz art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na tym, że organ uniemożliwił stronie zapoznanie się i wypowiedzenie co do całości materiału sprawy, nie przeprowadził dowodu z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych i nie dokonał prawidłowej oceny, czy w rozpatrywanym przypadku występują przesłanki określone w przepisie art. 18 ust.1 pkt 1e specustawy. A co za tym idzie organ nie mógł wówczas dokonać prawidłowej oceny żądania skarżącej w zakresie podwyższenia odszkodowania o 5%. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda Wielkopolski te wady naprawił, bo umożliwił stronom czynny udział w postępowaniu, nadto odniósł się do wniosku skarżącej o udostępnienie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów potwierdzających wysokość wypłaconego spółce [...] odszkodowania za nieruchomość. Po uaktualnieniu operatu szacunkowego i ustaleniu spełnienia przesłanek z art. 18 ust. 1 pkt 1e specustawy, częściowo uwzględnił żądanie skarżącej i zmienił kwestionowaną decyzję podwyższając odszkodowanie. Dalej Sąd I instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w cytowanym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono to w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane. Jeżeli zatem strona skarżąca wcześniej nie złożyła skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 16 maja 2013 r., to nie może później skutecznie podnosić zarzutów objętych tym związaniem. W szczególności dotyczących sporządzonego operatu szacunkowego, którego nieprawidłowości nie stwierdził Sąd w tym wyroku. Zasadnie zatem na jego podstawie organ dokonał wyliczenia odszkodowania. Mając te okoliczności na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd meriti orzekł jak w sentencji powyższego wyroku. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniosła D. S., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu II instancji w sytuacji, gdy organ ten nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez skarżącą, a więc i nie zgromadził całego materiału dowodowego, podczas gdy dowody te miały kluczowe znaczenie z punktu widzenia istoty sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że oszacowana przez biegłego wartość jednego metra kwadratowego wywłaszczonej nieruchomości nie była zaniżona, w sytuacji gdy dowody te mogły mieć wpływ na oszacowanie nieruchomości na wyższą kwotę, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 1 P.p.s.a., poprzez pominięcie w pisemnym uzasadnieniu wyroku okoliczności, twierdzeń i argumentów dotyczących wnioskowanych przez skarżącą dowodów w postępowaniu przed organem II instancji po uchyleniu decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2012 roku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 maja 2013 roku, co uniemożliwia kontrolę toku rozumowania Sądu, jak i dokonanej oceny stanu faktycznego oraz prawnego w tym zakresie. Na tych podstawach wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono przede wszystkim brak przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, przez co skarżąca nie miała możliwości udowodnić, iż cena podana przez biegłego i przyjęta za podstawę obliczenia wysokości odszkodowania była zaniżona w stosunku do innych, podobnych nieruchomości. Pominięcie to jest tym bardziej istotne, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Ponadto, w ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd meriti w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pominął okoliczności, twierdzenia i argumenty istotne dla przeprowadzenia oceny prawnej wniosków dowodowych skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionej podstawy, nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to zawężenie granic kontroli instancyjnej do podstaw kasacyjnych i zarzutów przedstawionych na ich uzasadnienie. W przeciwieństwie do wojewódzkich sądów administracyjnych Sąd Kasacyjny nie bada całokształtu sprawy. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania – choć nie jest to wyraźnie wyartykułowane, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Szczegółowe wywody należy rozpocząć stwierdzeniem, że niniejsza sprawa, a właściwie zapadłe w niej decyzje, były już przedmiotem kontroli legalności Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 238/13, uchylił decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...]. Nastąpiło to z uwagi na naruszenie przepisów proceduralnych skutkujących m.in. wadliwością rozstrzygnięcia w przedmiocie podwyższenia odszkodowania na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1e specustawy. W toku ponownego postępowania, jak trafnie dostrzegł Sąd meriti, organ II instancji te uchybienia naprawił, bo zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, przeprowadził dowód z dokumentów, uaktualnił operat szacunkowy. Na tej podstawie uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2012r. w części dotyczącej odszkodowania i powiększył je o 5 %, stosownie do cytowanego przepisu specustawy. Podzielić należy stanowisko Sądu meriti, wedle którego przesądzona została prawomocnym wyrokiem z dnia 16 maja 2013 r. poprawność sporządzonego dla potrzeb tej sprawy operatu szacunkowego, stąd organ odwoławczy nie miał obowiązku, a nawet prawa (zwłaszcza gdy został on uaktualniony) ponownego przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie, jak i w całości, ani ustalać na nowo stanu faktycznego sprawy, w tym co do wartości nieruchomości skarżącej kasacyjnie. Wskazać należy, że wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten oznacza, że kontrola działalności administracji publicznej jest przeprowadzana pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w pełnym zakresie. Skoro bowiem sąd I instancji nie jest związany granicami zaskarżenia, to obowiązany jest rozważyć z urzędu wszelkie stwierdzone w postępowaniu administracyjnym naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dokonywana w wyniku wniesionej przez stronę skargi kontrola kwestionowanej przez nią decyzji obejmuje niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów - m.in. ocenę, czy decyzja ta nie narusza prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), prawa procesowego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a.), jak również czy nie występują przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji lub stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.). Nie oznacza to jednakowoż w żadnym razie możliwości odstąpienia od innych reguł postępowania, w tym wynikającego z art. 153 P.p.s.a., związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w prawomocnym wyroku uchylającym poprzednio zpadłą decyzję. Związanie to w danej sprawie jest niepodważalne, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, zapadnie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją przepisu będącego podstawą orzeczenia, bądź zapadnie uchwała poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego odmiennej treści. Takich okoliczności w sprawie nie stwierdzono. Owo związanie dotyczy zarówno organu, jak i sądu. Zatem skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 16 maja 2013 r. wypowiedział się o operacie szacunkowym, obszernie motywując stanowisko o jego zgodności z przepisami i oddalił zarzuty w tej materii, to jakkolwiek materia ta nie stanowi oceny prawnej w sensie stricte, to jednak po pierwsze wskazuje na przydatność, wiarygodność i poprawność tego dowodu w stanie faktycznym sprawy, po wtóre brak jest zaleceń co do prowadzenia postępowania w tej materii. Zatem zostały już wiążąco przesądzone wszelkie kwestie, które były już uprzednio podnoszone w tym zakresie, jak i inne okoliczności uprzednio występujące, skoro sądy wojewódzkie mają obowiązek oceny całokształtu sprawy. W konsekwencji podzielić należało stanowisko Sądu I instancji, że prawomocny wyrok zapadły w niniejszej sprawie oznacza, że sporządzony w toku tego postępowania operat szacunkowy przez biegłego mógł stanowić podstawę ustalenia odszkodowania. Skarżąca kasacyjnie po wydaniu w/w wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie wniosła skargi kasacyjnej, zgadzając się z jego treścią (w tym uzasadnienia), stąd wyrok ten stał się prawomocny, a zawarta w nim ocena co do zgodności z prawem operatu, nie może być obecnie podważona. Należy zatem uznać, że Sąd I instancji zobowiązany był podporządkować się ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania wyrażonych w powołanym wyroku, a przedmiotem kontroli mogła być jedynie kwestia realizacji wytycznych, czyli przeprowadzenia przez organ II instancji dowodów z w/w pism skarżącej, co do których pierwotnie organ się nie odniósł. Oceniając zatem zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej w tych ramach zauważyć przyszło, że zostały one sformułowane w sposób pomijający związanie prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 maja 2013 r., co słusznie przyjął Sąd w zaskarżonym wyroku. W konsekwencji więc za nieuzasadnione uznane być musiały wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, których postawienie wynikało z przyjęcia w tej skardze odmiennego stanowiska. Należy przy tym mieć na względzie, że ewentualne wady operatu strona mogła jedynie eksponować w ramach uprawnienia żądania dokonania jego oceny przez stowarzyszenie rzeczoznawców, a to po myśli art. 157 u.g.n., który to tryb jest jedynie właściwy w tych okolicznościach. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (błędnie wskazanego w petitum skargi kasacyjnej jako art. 141 § 1, który precyzje termin sporządzenia uzasadnienia), to jest on również chybiony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi tego przepisu, bo zawiera wszelkie wskazane w nim elementy, pozwala na odczytanie intencji Sądu meriti oraz dokonanie kontroli instancyjnej. W szczególności stan faktyczny oraz prawny sprawy przedstawiono w nim w sposób właściwy i przekonujący, dając wyraz ustaleniom faktycznym, rozważaniom prawnym, wreszcie uwzględnieniu wiążących wskazań zawartych w zapadłym w sprawie wyroku z dnia 16 maja 2013 r. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 8