I SA/Gd 1276/13

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. UZASADNIENIE W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], skarżący M. Z. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w całości przez zwolnienie od kosztów postępowania. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 4 listopada 2013 r. oraz sprecyzował swoje żądanie w części dotyczącej pełnomocnika, wskazując że wnosi o ustanowienie radcy prawnego. Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych, ustalono, że prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z renty w kwocie 909 zł brutto miesięcznie przyznanej mu z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, nie posiada majątku, jego zadłużenie z tytułu należności podatkowych, z tytułu zaciągniętego kredytu oraz czynszu najmu wynoszą łącznie około 33.386 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy uznał, że wnioskodawca obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Za taką oceną przemawia nie tylko wysokość miesięcznych dochodów wnioskodawcy, ale również ich źródło, które nie ma charakteru stałego (jest to bowiem renta, która przyznawana jest na określony czas). Pod uwagę wzięto także okoliczność, że wnioskodawca ze względu na stan zdrowia uznany został za osobę całkowicie niezdolną do pracy, zatem nie ma możliwości uzyskania innego, poza przyznaną mu rentą, dochodu. Nie posiada także majątku, którego składniki mógłby ewentualnie spieniężyć, a środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Z tych względów uznano, że wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.