II FZ 1113/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. A. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 703/12 w zakresie odrzucenia zażalenie w sprawie ze skargi O. A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 14 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 703/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie O. A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 14 czerwca 2012 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009r. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że skarżąca złożyła w dniu 12 sierpnia 2013 r. zażalenie na postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 703/12, w który Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 22 sierpnia 2013 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia (omyłkowo pouczono, że niewykonanie zarządzenia spowoduje odrzucenie skargi). Odpis tego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 września 2013 r. Sąd wskazał, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie w dniu 18 września 2013 r. Strona skarżąca we wskazanym terminie, ani dotychczas należnego wpisu nie uiściła. Wobec powyższego Sąd na mocy art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej P.p.s.a.) zażalenie odrzucił. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wskazując, że w korespondencji Sądu brak było wezwań do uiszczenia wpisów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W § 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym. Zastosowanie znajdą więc przepisy, wydanego na podstawie art. 131 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm., dalej również jako K.p.c.), rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j. Dz.U. z 2013. poz. 1350, dalej również jako rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r.). Dla prawidłowego doręczenia pisma przez pocztę istotne jest przede wszystkim, żeby pismo zostało wysłane jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 października 2010 r.), a do przesyłki został dołączony formularz potwierdzenia odbioru, w którym winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 4, wzór formularza potwierdzenia odbioru). Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany, jak w niniejszej sprawie, na formularzu potwierdzenia odbioru (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00, publ.: lex nr 548760, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2000 r., sygn. II CKN 483/2000 nie publ., postanowienie SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA). W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zauważyć, że przedstawione warunki zostały zachowane przy doręczaniu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 września 2013 r. przesyłki zawierającej: zarządzenie o ustaleniu i wezwaniu o wpis od zażalenia oraz wskazano dwie sygnatury spraw – I SA/Sz 703, 704/12. Wynika to ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, (k. 101 akt sądowych). Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 K.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, publ.: OSNC 1998). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09, CBOSA). Podkreślić również należy, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. Skoro zatem sporna przesyłka została doręczona prawidłowo w dniu 11 września 2011 r. to termin do uzupełnienia braków formalnych zażalenia upływał w dniu 18 września 2011 r. Prawidłowo zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił zażalenie, którego braków nie uzupełniono w terminie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.