II SA/Lu 936/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] nr [...] orzekającą o odmowie przyznania R. K. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym synem P. K. Powyższa decyzja ostateczna została skutecznie doręczona R. K. w dniu 14 lipca 2017 r. (potwierdzenie odbioru - k. 50 akt adm.). W dniu 17 sierpnia 2017 r. (data nadania - k. 8 akt sądowych) R. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. rozstrzygnięcie. Postanowieniem z dnia 25 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), odrzucił skargę R. K., jako wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu skutecznie w dniu 3 listopada 2017 r. (potwierdzenie odbioru – k. 21 akt sądowych). Jednocześnie doręczono skarżącemu odpis odpowiedzi na skargę, w której zawarty był wniosek o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. W dniu 7 listopada 2017 r. skarżący złożył do Sądu – za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku tym wskazał, że decyzję Kolegium odebrała jego żona, która legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym. Ponadto żona skarżącego jest pod stałą kontrolą psychiatry z uwagi na zaburzenia natury psychicznej (organiczne zaburzenia nastroju). Korespondencję zawierającą zaskarżoną decyzję skarżący przypadkowo znalazł w domu dopiero w dniu 20 lipca 2017 r. Następnie samodzielnie obliczył termin do wniesienia skargi, pozostawiając sobie jeszcze trzy dni "zapasu". Żona skarżącego nie potrafiła bowiem wskazać konkretnej daty odbioru tej korespondencji, jednocześnie nie będąc świadomą jej powagi oraz skutków, które wiążą się z odebraniem decyzji w określonym dniu. W ocenie skarżącego uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło zatem z przyczyn zupełnie przez niego niezawinionych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie zaś z § 2 powołanego artykułu na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Na wstępie wymaga podkreślenia, że w niniejszej sprawie przyczyna uchybienia terminu ustała wówczas, gdy skarżący dowiedział się, że uchybił terminowi do wniesienia skargi, tj. wraz z doręczeniem mu postanowienia z dnia 25 października 2017 r. o odrzuceniu skargi, tj. w dniu 3 listopada 2017 r.. O uchybieniu terminowi do wniesienia skargi skarżący nie mógł jednocześnie dowiedzieć się wcześniej z odpowiedzi na skargę (w której na uchybienie to zwrócono uwagę), ponieważ odpis odpowiedzi na skargę został mu doręczony dopiero wraz z odpisem ww. postanowienia. W tej sytuacji uznać należało, że składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 7 listopada 2017 r., skarżący dochował siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w jego uchybieniu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. W judykaturze przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 577/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie Sądu okoliczności wskazane przez skarżącego w rozpoznawanym wniosku nie świadczą o braku jego winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Przede wszystkim należy zauważyć, że twierdzenie skarżącego, o złym stanie zdrowia jego małżonki, który mógł skutkować niezachowaniem przez nią należytej dbałości przy wykonywaniu obowiązku przekazania odebranej korespondencji adresatowi, nie zostało poparte żadnym zaświadczeniem lekarskim. Niezależnie jednak od tego – nie kwestionując powyższego twierdzenia – należy zauważyć, że z wyjaśnień skarżącego jednoznacznie wynika, iż korespondencję zawierającą zaskarżoną decyzję odnalazł on w domu już w dniu 20 lipca 2017 r., a więc szóstego dnia biegu terminu do wniesienia skargi. Jednocześnie w treści zaskarżonej decyzji skarżący został prawidłowo pouczony o terminie, w jakim powinien on złożyć skargę. Zachowując należytą dbałość o własne sprawy skarżący – nie mogąc uzyskać od żony informacji o dokładnej dacie odbioru decyzji – powinien był zatem o informację tę wystąpić do Poczty Polskiej, ewentualnie z ostrożności złożyć skargę ze znacznym wyprzedzeniem. W tym stanie rzeczy wniosku skarżącego nie sposób uznać za uzasadniony. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.