I OZ 1068/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 112/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B. R., D. G., E. F., J. K., W. K., M. K. i K. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 20 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 112/19 odrzucił skargę B. R., D. G., E. F., J. K., W. K., M. K. i K. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że B. R. pismem z 8 grudnia 2018 r., działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik D. G., E. F., J. K., W. K., M. K. i K. K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2018 r. Pismem z 31 stycznia 2019 r. wezwano B. R. do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie oryginałów lub poświadczonych kopii pełnomocnictw procesowych upoważniających ją do działania w imieniu D. G., E. F., J. K., W. K., M. K. i K. K., w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało B. R. 6 lutego 2019 r. Termin do jego wykonania upływał 13 lutego 2019 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu wezwanie nie zostało wykonane. 18 lutego 2019 r. do Sądu wpłynęło jedynie pismo B. R., w którym wskazała m.in., że jest pełnomocnikiem ww. osób (rodzeństwa), jak również, iż nie jest w stanie doręczyć żądanych pełnomocnictw. Sąd pierwszej instancji wskazał, że B. R. mimo stosownego wezwania nie złożyła żądanych przez Sąd pełnomocnictw, z których wynikałoby upoważnienie dla B. R. do działania w imieniu D. G., E. F., J. K., W. K., M. K. i K. K. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarga ww. osób podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Niezależnie od powyższego Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja z [...] października 2018 r., zawierająca pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doręczona została B. R. (działającej w postępowaniu administracyjnym w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. K., M. K. i D. G.) 5 listopada 2018 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc 5 grudnia 2018 r. E. F. i W. K. decyzja doręczona została 29 października 2018 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc 28 listopada 2018 r. K. K. decyzja doręczona została natomiast 31 października 2018 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc 30 listopada 2018 r. Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika natomiast, że skarga na powyższą decyzję nadana została 8 grudnia 2018 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarga podlega więc odrzuceniu również z tej przyczyny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. B. R. na powyższe postanowienie złożyła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniosła o ponowne poddanie analizie spełnienia warunków formalnych do złożenia skargi, w szczególności poddanie sprawdzeniu czy zachowała termin do złożenia skargi. W przypadku natomiast uznania, iż doszło do uchybienia terminu do złożenia skargi, podniosła, iż nie była świadoma, iż termin na jej złożenia wynosi 30 dni od otrzymania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii odrzucenia skargi w całości na skutek nie nadesłania przez B. R. stosownych pełnomocnictw wskazała, że Sąd pierwszej instancji nie wzywał pozostałych stron postępowania do uzupełnienia braków formalnych skargi bądź do potwierdzenia dokonanej przez nią czynności. W tej sytuacji odrzucenie skargi, przynajmniej w części do pozostałych stron postępowania było przedwczesne. W odpowiedzi na zażalenie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z art. 54 § 1 tej ustawy wynika, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Pierwszym dniem biegu terminu jest dzień następny po doręczeniu, zaś przypadające w czasie jego biegu dni wolne od pracy nie podlegają odliczeniu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2018 r. zawierała odpowiednie pouczenie o trybie oraz terminie złożenia skargi do sądu administracyjnego. W decyzji tej bowiem pouczono, że decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, jak również, iż skarżący mogą wnieść na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Podkreślenia także wymaga, że powyższa decyzja prawidłowo została doręczona B. R. (działającej w postępowaniu administracyjnym w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik J. K., M. K. i D. G.) 5 listopada 2018 r. (termin do wniesienia skargi upływał 5 grudnia 2018 r.); E. F. i W. K. 29 października 2018 r. (termin do wniesienia skargi upływał 28 listopada 2018 r.); K. K. 31 października 2018 r. (termin do wniesienia skargi upływał 30 listopada 2018 r.). Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika natomiast, że skarga na powyższą decyzję nadana została 8 grudnia 2018 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Mając zatem na uwadze, że z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że skarżący – pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w decyzji - uchybili terminowi do wniesienia skargi, za prawidłowe uznać należy rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zasadności odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tj. z uwagi na nienadesłanie pełnomocnictw przez B. R. do reprezentowania D. G., E. F., J. K., W. K., M. K. i K. K. zgodzić należy się z argumentacją zawartą w zażaleniu, że ww. okoliczność nie mogła stanowić podstawy do odrzucenia skargi. Sąd winien wezwać D. G., E. F., J. K., W. K., M. K. i K. K. do własnoręcznego podpisania skargi. Powyższe uchybienie Sądu pierwszej instancji nie może jednakże stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W niniejszej sprawie nie ulega bowiem wątpliwości, że skarga została złożona po terminie do jej wniesienia przez każdego z uczestników, a tym samym skarga słusznie została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., oddalił złożone zażalenie.