VII SA/Wa 515/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę. UZASADNIENIE 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania P. B. (dalej: "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") nr [...] z [...] października 2019 r., znak: [...], w sprawie udzielenia P. M. (dalej: "inwestor") pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu 12 grudnia 2013 r. powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził czynności kontrolne na terenie działki o nr ewid. [...], obręb [...], położonej przy ul. [...] w [...]. Podczas kontroli stwierdzono m.in., że na ww. nieruchomości znajdują się budynki gospodarcze wybudowane – według oświadczenia właściciela będącego inwestorem – w latach 1992-1993. Oba budynki zostały zrealizowane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, PINB zawiadomieniem z [...] grudnia 2013 r. poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie dwóch budynków gospodarczych usytuowanych na terenie ww. działki nr ewid. [...]. Następnie, postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2014 r. PINB nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia inwentaryzacji budowlanej dwóch budynków gospodarczych. W wykonaniu postanowienia nr [...] inwestor przedłożył organowi ocenę stanu technicznego budynków gospodarczych (inwentaryzację), sporządzoną w kwietniu 2014 r. przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Przedłożono też oświadczenie T. G., właściciela działki zlokalizowanej przy ul. [...] w niewielkiej odległości od przedmiotowej działki nr ewid. [...]. Z dostarczonego oświadczenia wynika, że ww. budynki gospodarcze zostały wybudowane przed 1993 r. Wiarygodność ustalenia daty realizacji obu budynków gospodarczych potwierdzono w trakcie oględzin przeprowadzonych przez organ 4 czerwca 2014 r. Organ nadzoru budowlanego zgromadził także dodatkowe dokumenty dotyczące ww. budynków gospodarczych, włącznie z wypisami z rejestru gruntów oraz zaświadczeniem Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] lipca 2014 r. o przeznaczeniu przedmiotowej działki pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz usługi nieuciążliwe. W dniu 1 grudnia 2014 r. skarżący wyraził swój sprzeciw przeciwko możliwości legalizacji istniejących budynków. Skarżący uzasadnił swoje stanowisko położeniem budynków gospodarczych niemalże w granicy działki sąsiedniej należącej do niego, przy czym inwestor nigdy nie uzyskał zgody właściciela tej działki. Większy z dwóch budynków posiada dach dwuspadowy pochylony między innymi w stronę działki skarżącego. Powoduje to zalewanie działki skarżącego przez wody opadowe. Ponownie, w piśmie z 30 grudnia 2014 r. skarżący zażądał, aby PINB nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o powierzchni 166,68 m2. Dodatkowo, w latach 2015-2017 PINB kilkukrotnie prowadził postępowania mające na celu potwierdzenie daty powstania przedmiotowych budynków gospodarczych, a także doprowadzenie do wykonania orynnowania budynków w celu odprowadzania wód opadowych na teren posesji inwestora. Dla zapewnienia skuteczności czynności organu, 5 listopada 2018 r. PINB nakazał inwestorowi przedstawienie powykonawczej inwentaryzacji budowlanej dwóch obiektów: (1) budynku gospodarczego o powierzchni 166,68 m2, wykonanego w tradycyjnej murowanej technologii budowlanej oraz (2) budynku blaszanego o powierzchni 16,74 m2. Termin wykonania obowiązku nałożonego na inwestora był przedłużany, ale ostatecznie w maju 2019 r. inwestor przedstawił żądane powykonawcze inwentaryzacje budowlane obu ww. budynków gospodarczych. 3. Po przeprowadzeniu analizy dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, PINB decyzją nr [...] z [...] października 2019 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 166,68 m2 usytuowanego na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...], bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. [...]. Decyzja powyższa została wydana na podstawie art. 42 ust. 3 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.; dalej: "pr.bud. z 1974 r.") oraz § 59 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.; dalej: "rozporządzenie") w zw. z art. 83 ust. l i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.; dalej: "pr.bud. z 1994 r."). Organ stwierdził, że inwestor wykonał obowiązek przedłożenia odpowiedniej inwentaryzacji budynku gospodarczego murowanego o powierzchni 166, 68 m2. Podczas czynności kontrolnych w dniu 6 września 2019 r. stwierdzono, że ww. budynek jest zgodny z przedłożoną powykonawczą inwentaryzacją. Ponadto organ wskazał, że budynek nie narusza ustaleń urbanistycznych, nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa i życia ludzi, bezpieczeństwa mienia, nie stwarza niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia oraz środowiska, a także – w ocenie organu – nie narusza interesów osób trzecich. Budynek został zrealizowany zgodnie z zasadami wiedzy budowlanej, jak również jest w dobrym stanie technicznym i może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem. Uzasadniając swoją decyzję organ wskazał ponadto, że w myśl art. 103 ust. 2 pr.bud. z 1994 r. do obiektów, które zostały zrealizowane bez wymaganego pozwolenia na budowę, a ich budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, nie stosuje się art. 48 pr.bud., tylko przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W świetle tych przepisów brak jest przesłanek do nakazania rozbiórki murowanego budynku o powierzchni 166, 68 m2, albo nakazania zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia go lub terenu nieruchomości do stanu zgodnego z przepisami. Nie stwierdzono bowiem podstaw do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 pr.bud. z 1974 r. Wobec braku podstaw do rozbiórki, organ postanowił zakończyć postępowanie wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynków na podstawie art. 42 ust. 1 i ust. 3 pr.bud. z 1974 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest formą legalizacji istniejącej samowoli budowlanej. 4. Od decyzji PINB odwołanie złożył skarżący twierdząc, że budynek będący przedmiotem decyzji narusza interesy osób trzecich. Jego zdaniem budynek znajduje się za blisko granicy działki i jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. 5. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu powiatowego. Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 pr.bud. z 1994 r. Organ drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne i prawne PINB. Zgodził się również z rozstrzygnięciem i argumentacją przedstawioną przez organ powiatowy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu [...] WINB wskazał, że samo naruszenie przepisów o warunkach technicznych budynków nie oznacza bezwarunkowej konieczności rozbiórki obiektu. Aby orzec taki obowiązek, trzeba wykazać, wskazać na określone okoliczności. W szczególności, przesłanka dotycząca niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia może stanowić podstawę do rozbiórki obiektu jedynie w przypadku, gdy stanu niebezpieczeństwa bądź niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych nie można usunąć przez wykonanie określonych robót budowlanych. Dlatego też Zdaniem organu usytuowanie spornego obiektu w odległości 0,46 m – 0,66 m od granicy z działką skarżącego nie może powodować automatycznie nakazu rozbiórki dopóki nie zostanie wykazane, że takie usytuowanie powoduje groźbę dla życia lub zdrowia przebywających w pobliżu osób lub realne niebezpieczeństwo powstania szkody w mieniu. Zdaniem organu wojewódzkiego w omawianej sprawie powyższa sytuacja nie zachodzi. Rozpatrując kolejne zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu organ drugiej instancji stwierdził, że jak wynika z oceny stanu technicznego budynków gospodarczych (inwentaryzacji), budynek gospodarczy o powierzchni 166,68 m2 został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną, a istniejące nieprawidłowości zostały naprawione. W szczególności, ze względu na brak orynnowania budynków zalecono wykonanie rynien i rur spustowych dla budynku w celu odprowadzenia wód opadowych na działkę inwestora. Organ powiatowy nakazał to decyzją z [...] października 2017 r. W wyniku postępowania odwoławczego [...] WINB decyzję Nr [...] z [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu powiatowego. Wykonanie powyższego obowiązku zostało protokolarnie stwierdzone 3 lipca 2018 r. Z powyższych względów nie było podstaw do podważania decyzji PINB udzielającej pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku gospodarczego. 6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący stwierdził, że obiekt będący przedmiotem samowoli budowlana nie powinien być użytkowany, a później zalegalizowany. Skarżący podkreślił, że dąży do zakończenia merytoryczną decyzją trwającego wiele lat postępowania nadzorczego. 7. Odpowiadając w dniu 4 marca 2020 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 8. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. 9. Sąd oddalił skargę, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. W pierwszej kolejności, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę zobowiązany był zbadać, czy w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego wydano decyzje na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego. Kompetencje PINB jako organu pierwszej instancji oraz [...] WINB nie budziły bowiem wątpliwości, ani zastrzeżeń skarżącego. Odnosząc się do kwestii normatywnej podstawy rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował w rozpatrywanej sprawie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, a także odpowiednie przepisy wykonawcze. W trakcie postępowania prowadzonego przez PINB jeszcze w 2014 r., do organu wpłynęło oświadczenie jednego z sąsiadów inwestora potwierdzające, że budynki gospodarcze zlokalizowane na działce o nr ewid.[...] przy ul. [...] w [...], zostały wybudowane przed 1993 r. (k. 6 akt adm.). Dodatkowe oświadczenie o tej samej treści, podpisane przez pięć osób, zostało złożone 29 października 2017 r. (k. 63 akt adm.). Nie było również żadnych powodów, aby kwestionować wskazaną okoliczność. W związku z tym do przedmiotowych przypadków samowoli budowlanej nie można było zastosować art. 48 obecnie obowiązującej ustawy prawo budowlane, tylko należało zastosować odpowiednie przepisy ustawy z 1974 r., mimo że formalnie została ona uchylona. Przesądza o tym art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane (pr.bud. z 1994 r.). Stanowi on bowiem, że do budynków powstałych przed 1 stycznia 1995 r. nie stosuje się art. 48 pr.bud. z 1994 r., jeśli ich budowa została zakończona przed wejściem w życie ustawy. Przepis ten jest oczywiście wyjątkiem od zasady stosowania prawa aktualnie obowiązującego, ale językowo i systemowo jest całkiem jasny. Ponieważ budynki, których dotyczyło postępowanie nadzorcze w niniejszej sprawie powstały w 1993 r., dlatego też należało zastosować przepisy ustawy z 1974 r. Sąd kontrolujący zaskarżoną decyzję [...] WINB podziela stanowisko organu odwoławczego przyjęte w omawianym zakresie. 10. Dokonanie wyboru prawa właściwego nie przesądza jednak ostateczniej treści rozstrzygnięcia, a mianowicie, czy w rozpatrywanej sprawie powinna zostać orzeczona rozbiórka, czy też organ powinien przeprowadzić legalizację samowolnie wykonanego obiektu budowlanego. We wskazanym zakresie powiatowy organ nadzoru budowlanego miał obowiązek sprawdzić dopuszczalność prowadzenia postępowania administracyjnego mającego na celu legalizację przedmiotowego budynku. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz nauce prawa administracyjnego przyjmuje się bowiem, że rozbiórka obiektu budowlano wykonanego samowolnie jest rozwiązaniem ostatecznym. Orzeka się ją dopiero wówczas, gdy nie jest możliwe doprowadzenie do zgodności takiego obiektu budowlanego z obowiązującym prawem. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego jest bowiem najdalej idącą, najbardziej dolegliwą sankcją za naruszenie przepisów szeroko pojętego prawa budowlanego i w związku z tym należy stosować ją jako ostateczność. Celem nadrzędnym nakazu rozbiórki obiektu budowlanego jest bowiem przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a nie karanie inwestora za to, że naruszył przepisy prawa. Dopiero ustalenie przez organ nadzoru, że przywrócenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem jest niemożliwe uprawnia i zarazem obliguje organ do orzeczenia nakazu rozbiórki (patrz np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2340/15, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2456/15, LEX nr 2138071). Mając na uwadze przedstawione zasady prawa PINB zbadał okoliczności faktyczne istotne w rozpatrywanej sprawie. W szczególności sprawdzono stan techniczny budynku, przeprowadzając kontrole na terenie działki inwestycyjnej oraz uzyskując powykonawczą inwentaryzację budowlaną z maja 2019 r. Zbadano również stan prawny przedmiotowej nieruchomości poprzez uzyskanie wypisów z rejestru gruntów oraz ustalenie przeznaczenia działki nr ewid. nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazane dokumenty i czynności potwierdziły brak przeszkód dla legalizacji budynku gospodarczego. W świetle ustalonych faktów oraz zgodnie z art. 37 pr.bud. z 1974 r. nie stwierdzono, aby istniała przesłanka orzeczenia rozbiórki przedmiotowego murowanego budynku gospodarczego. Budowa tego obiektu nie była bowiem sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jednocześnie nic nie wskazywało, że przedmiotowy budynek powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Druga okoliczność wskazana w art. 37 pr.bud. z 1974 r. wymagała jednak dodatkowego sprawdzenia, zwłaszcza w zakresie ryzyka "pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia", w tym w odniesieniu do właścicieli nieruchomości sąsiednich. Okoliczność ta została zbadana przez organy nadzoru budowlanego właściwe w sprawie na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Skarżący podkreślał przecież, że przedmiotowy budynek gospodarczy jest zlokalizowany w odległości mniejszej niż jeden metr od granicy z działką skarżącego. Gdyby więc budowa budynku w takiej odległości nie była dopuszczalna, niemożliwa byłaby również legalizacja takiego budynku. Jednak zgodnie z § 13 ust. 1 powołanego rozporządzenia z 1980 r. dopuszczano sytuowanie budynków gospodarczych bezpośrednio przy granicy działki, jeśli ściany budynku wykonane zostały z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych. Taka wyjątkowa lokalizacja budynków gospodarczych jest dopuszczalna wyłącznie jeśli nie utrudni to prawidłowej zabudowy działki sąsiedniej, a ponadto jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo zastrzeżono, że w wypadkach określonych w § 13 ust. 1 ściany budynku gospodarczego graniczące z działką sąsiednią nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej. Budynki gospodarcze usytuowane bezpośrednio przy granicy działki nie mogą też przylegać do budynków mieszkalnych na sąsiedniej działce. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że murowany budynek gospodarczy o powierzchni 166,68 m2 spełnia wszystkie wymienione warunki. Budynek został bowiem zlokalizowany przy granicy z działką sąsiednią, ale na działce skarżącego nie znajduje się żadna istniejąca zabudowa. Ściany i dach przedmiotowego budynku gospodarczego o powierzchni 166,68 m2 spełniają też warunki techniczne wymagane przez powołane wyżej przepisy prawa. Dodatkowo, w wyniku wcześniejszych rozstrzygnięć PINB rozwiązano również problem odprowadzania wód opadowych, poprzez zamontowanie na przedmiotowym budynku orynnowania. Stan techniczny rynien i odpływów został sprawdzony i zaakceptowany przez pracowników organu nadzoru budowlanego. Ustalenia PINB są zresztą potwierdzone przez dokumentację fotograficzną znajdującą się w aktach sprawy (patrz załączniki do notatki służbowej z 19 stycznia 2018 r., k. 71 akt adm.). Oznaczało to, że nie tylko nie było podstaw do rozbiórki ww. budynku gospodarczego, ale dopuszczalne było udzielenie inwestorowi pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku gospodarczego. W związku z wymienionymi warunkami technicznymi PINB stwierdził, że przepisy mające zastosowanie do kontrolowanego budynku gospodarczego dopuszczają legalizację obiektu. W tej sytuacji należało przyjąć, że: a) do oceny zgodności z prawem murowanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] zastosowano właściwe przepisy prawa budowlanego, to znaczy ustawę z 1974 r. oraz rozporządzenie w sprawie warunków technicznych z 1980 r.; b) zastosowane przepisy prawa dopuszczają legalizację przedmiotowego budynku, a jednocześnie ustalenia faktyczne potwierdziły, że przedmiotowy spełnia wszystkie warunki legalizacji; i wreszcie c) zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. legalizacja budynku następuje w wyniku wydania na rzecz inwestora pozwolenia na użytkowanie. Przepisy z 1974 r. przewidują, że organem który jest upoważniony do wydania pozwolenia na użytkowanie jest właściwy terenowy organ administracji państwowej. W świetle przepisów obowiązujących w latach 1992-1993 kompetencja taka należała do powiatowego organu nadzoru urbanistyczno-budowlanego (patrz: § 59 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego; Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Wskazane rozstrzygnięcie co do właściwości powiatowego organu nadzoru budowlanego jest również co do zasady zgodne z przepisami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane – art. 59 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 4 pr.bud. z 1994 r. W tym stanie rzeczy Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja [...] WINB, jak i poprzedzająca ją decyzja PINB udzielająca pozwolenia na użytkowanie budynku kwestionowanego przez skarżącego, zostały wydane zgodnie z prawem i nie ma podstawy dla ich uchylenia. 11. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa znajdujących zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga niezasadna. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.