I OSK 879/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędzia NSA : Anna Lech Sędzia NSA: Małgorzata Pocztarek Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/07 w sprawie ze skargi T. B. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2005 r. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2178/07 po rozpatrzeniu skargi T. B., uchylił rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] i poprzedzający go rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie prawa do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego odmówił T. B. stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych za okres od dnia 1 sierpnia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] października 2007 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej powoływany jako kpa), swój poprzedni rozkaz utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż w sprawie niniejszej nie zachodzi żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności zakwestionowanej decyzji. Podstawę prawną decyzji odmawiającej wypłaty funkcjonariuszowi uposażenia stanowił art. 121 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 dalej: ustawa o ABW i AW), który przewiduje, że "prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa". Organ zobowiązany był zatem do wypłaty tych należności i obowiązek ten w pełni wykonał. Powyższą decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego T. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt K 45/02. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2178/07, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej powoływanej jako P.p.s.a.) uchylił zaskarżony rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz poprzedzający go rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji zauważył przede wszystkim, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt K 45/02, stwierdził niezgodność z Konstytucją RP przepisów art. 230 ust. 1 pkt 2 i 7 powołanej ustawy o ABW i AW. Zgodnie z ich treścią Szefowie ABW i AW, każdy w granicach swojego działania, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, uwzględniając kwalifikacje zawodowe funkcjonariusza, jego przydatność do służby w ABW albo AW, a także wysokość posiadanych limitów zatrudnienia i środków budżetowych oraz planowaną strukturę organizacyjną, poinformują funkcjonariusza o wypowiedzeniu stosunku służbowego (art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW i AW). Wobec funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 3 i 4 nie stosuje się przepisów art. 60 ust. 4 oraz art. 63 (art. 230 ust. 7). Powyższe przepisy stanowiły podstawę do rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącą. Stwierdzenie niekonstytucyjności powyższych przepisów spowodowało konsekwencje w zakresie stosowania art. 230 ust. 4 ustawy o ABW i AW, zgodnie z którym stosunek służbowy funkcjonariusza, któremu wypowiedziano stosunek służbowy w trybie określonym w ust. 1 pkt 2, ulega rozwiązaniu w terminie 1 miesiąca liczonym od dnia doręczenia temu funkcjonariuszowi pisma o wypowiedzeniu stosunku służbowego. Powoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego skutkował utratą mocy wiążącej art. 230 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy o ABW i AW. Nie oznacza to jednak, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. i utrzymujący go w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. o rozwiązaniu ze skarżącym stosunku służbowego przez wypowiedzenie nie wywołał skutków prawnych w postaci ustania stosunku służbowego. Stosunek ten ustał, jednakże nie w terminie jednego miesiąca od daty zapoznania funkcjonariusza z treścią rozkazu (art. 230 ust. 4 ustawy o ABW i AW), lecz w terminie określonym w art. 60 ust. 4 ustawy o ABW i AW, to jest po upływie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie ustawy o ABW. Jak wywiódł Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku, wypowiedzenie stosunku służby lub złożenie propozycji nowych warunków służby na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy wiąże się ze zniesieniem Urzędu Ochrony Państwa i utworzeniem w to miejsce dwóch Agencji. Zniesienie UOP było zmianą organizacyjną, a nie strukturalną i w ocenie Trybunału Konstytucyjnego nie wyłączało stosowania przepisów ochronnych, w stosunku do niektórych funkcjonariuszy ABW i AW. Reorganizacja jednostki Agencji, o której mowa w art. 230 ust. 4 ustawy o ABW i AW, oznacza zatem likwidację poprzednika ABW tzn. Urzędu Ochrony Państwa. Konsekwentnie więc jeżeli zwolnienie ze służby nastąpiło w trybie art. 230 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW i AW, to rozwiązanie stosunku służbowego nie mogło nastąpić wcześniej niż po upływie sześciu miesięcy od dnia likwidacji UOP. Ponieważ instytucja ta została zniesiona na mocy art. 221 ustawy o ABW i AW, to chwilą, w której rozpoczął swój bieg sześciomiesięczny okres ochronny, przewidziany w art. 60 ust. 4, jest dzień wejścia w życie wskazanej ustawy, czyli dzień 29 czerwca 2002 r. Przyjąć zatem trzeba, że sześciomiesięczny okres ochrony funkcjonariuszy UOP, którzy z chwilą wejścia w życie ustawy o ABW stali się funkcjonariuszami ABW, zwalnianymi we wskazanym trybie, upływał dnia 29 grudnia 2002 r. i to z tym dniem skuteczny stał się rozkaz personalny Szefa ABW z [...] lipca 2002 r. nr [...] o wypowiedzeniu skarżącej stosunku służbowego oraz zwolnieniu ze służby. Z powyższych względów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należy uznać, iż w stosunku do skarżącej ma zastosowanie art. 60 ust. 4 ustawy o ABW i AW przewidujący rozwiązanie stosunku służbowego po upływie sześciu miesięcy. Fakt ten ma zaś znaczenie dla określenia roszczeń przysługujących skarżącej od ABW, tj. wypłaty uposażenia i pozostałych świadczeń pieniężnych. Oznacza to, że organ błędnie przyjął, że przy wydaniu rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] i utrzymującego go w mocy rozkazu personalnego z dnia [...] października 2005 r. nr [...] nie doszło do rażącego naruszenia prawa, wobec niezastosowania powołanego przepisu ustawy o ABW i AW. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2178/07 złożył Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając orzeczenie w całości, oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Powyższemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako P.p.s.a.) Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zarzucił naruszenie: • art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 13/06 oddalającym w skargę T. B. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2005 r. w przedmiocie odmowy wypłacenia uposażenia za okres od 1 sierpnia 2002 r. do 31 grudnia 2002 r. • art. 170 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, że sąd nie jest związany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 13/06 oddalającym w tożsamej sprawie skargę T. B. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2005 r. w przedmiocie odmowy wypłacenia uposażenia za okres od 1 sierpnia 2002 r. do 31 grudnia 2002 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że sprawa uposażenia T. B. została ostatecznie rozstrzygnięta rozkazem personalnym z dnia [...] października 2005 r. nr [...], a skargę na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił prawomocnym wyrokiem z 7 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 13/06. Oceniając legalność zaskarżonego wówczas rozstrzygnięcia Szefa ABW z dnia [...] października 2005 r., WSA w Warszawie badał nie tylko zarzuty przedstawione w sprawie przez stronę, ale zgodnie z art. 134 P.p.s.a.- nie będąc związanym zarzutami strony- z urzędu miał obowiązek kontroli decyzji pod kątem wystąpienia w decyzji wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że Sąd oceniał także, czy w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności badanych decyzji. Żadnych takich uchybień wówczas nie stwierdzono. Tym samym uznać należy, iż zaskarżony obecnie wyrok Sądu I instancji został wydany z naruszeniem art. 170 i art. 153 P.p.s.a. Przepisy te wyłączają bowiem możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, której legalność prawomocnie skontrolował już sąd administracyjny. W orzecznictwie zwraca się bowiem uwagę, że żaden organ administracji państwowej, ani inny wojewódzki sąd administracyjny nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązane są do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie. Ewentualne zaś próby stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez Sąd są w istocie niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. B. wniosła o jej oddalenie w całości. Wskazała przy tym, że błędne jest stanowisko organu, iż tożsama sprawa została już rozpatrzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 13/06 z dnia 7 marca 2006 r. Zdaniem T. B. sprawa niniejsza dotyczy stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nieważności decyzji administracyjnej ze względu na wydanie jej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, natomiast powoływanym orzeczeniem WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2006 r. oddalił skargę na wydany w trybie zwykłym rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, "nie podając żadnych przyczyn oddalenia tej skargi". Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie. Autor rozpoznawanej skargi kasacyjnej trafnie na jej wstępie przypomniał, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] utrzymał w mocy swój poprzedni rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] o wypowiedzeniu T. B. stosunku służbowego i zwolnieniu jej ze służby na podstawie art. 230 ust. 1 pkt 2 ust. 4 i ust. 7 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. Nr 74, poz. 676). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lipca 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 784/04 uchylił powyższe decyzje Szefa Agencji Bezpieczeństwa, powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. K 45/02, którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził między innymi, że art. 230 ust. 1 powołanej ustawy w zakresie, w jakim przewiduje, na podstawie pkt 3 tego przepisu, możliwość wypowiedzenia funkcjonariuszowi stosunku służbowego, jest niezgodny z art. 7 i art. 60 Konstytucji, natomiast art. 230 ust. 7 omawianej ustawy, w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisów art. 60 ust. 4 oraz art. 63 tejże ustawy do funkcjonariusza, o którym mowa w art. 230 ust. 4 ustawy, jest niezgodny z art. 32 i art. 60 Konstytucji oraz jest niezgodny z art. 25 lit. c Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977r, Nr 38, poz. 167). Następnie Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2005 r., utrzymanym w mocy rozkazem personalnym z dnia [...] października 2005 r., odmówił T. B. wypłaty uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych za okres od 1 sierpnia 2002 r. do 31 grudnia 2002 r. wraz z odsetkami. Skargę T. B. na rozstrzygnięcia Szefa ABW Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił prawomocnym wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 13/06. Skarżąca w tej sprawie skargi kasacyjnej nie złożyła. Po upływie ponad roku wystąpiła natomiast o weryfikację wskazanych decyzji w trybie nadzorczym. Szef ABW rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], utrzymanym w mocy rozkazem personalnym z dnia [...] października 2007 r., odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] października 2005 r., zwracając między innymi uwagę na fakt oddalenia przez WSA w Warszawie skargi na tę decyzję oraz obowiązek podporządkowania się przez organ ocenie prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku tego Sądu z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 13/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 marca 2008r sygn. akt II SA/Wa 2178/07 uchylił zaskarżoną przez T. B. decyzję Szefa ABW z dnia [...] października 2007 r. i utrzymaną w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r., kwestionując stanowisko tego organu o braku podstaw do stwierdzenia nieważności jego rozkazu z dnia [...] października 2005 r. w przedmiocie odmowy wpłacenia skarżącej uposażenia i innych należności za okres od dnia 1 sierpnia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. W związku z powyższym – jak wynika z zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia - podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie ma kwestia dopuszczalności weryfikacji decyzji administracyjnej po oddaleniu skargi przez sąd administracyjny. Zagadnienie to niewątpliwie należy rozważyć w płaszczyźnie prawomocności wyroku, powagi rzeczy osądzonej, a także granic postępowania sądowoadministracyjnego. W pierwszej kolejności należy zatem zwrócić uwagę na rozwiązania przyjęte w art. 153 i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym ostatnim przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie zaś z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W świetle wskazanych regulacji nie budzi wątpliwości, że Sąd, nie będąc związany granicami skargi, zobowiązany jest zbadać zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, czyli ustalić w pełnym zakresie przestrzeganie przepisów prawa. Oznacza to, że sąd bada zaskarżoną decyzję nie tylko pod kątem podniesionych w skardze zarzutów, ale także z urzędu ocenia, czy decyzja ta ewentualnie nie jest dotknięta także innymi niewskazanymi w skardze naruszeniami prawa. Nie ma przy tym znaczenia, że skoro strony nie złożyły wniosku przewidzianego w art. 141 § 2 P.p.s.a., to sąd nie sporządził pisemnego uzasadnienia swego orzeczenia, ograniczając się do podania ustnie zasadniczych powodów rozstrzygnięcia (art. 139 § 3 P.p.s.a.). Każdy bowiem wyrok oddalający skargę dowodzi, że sąd nie stwierdził jakichkolwiek wad prawnych uzasadniających uchylenie kontrolowanej decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Taka ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu jest wiążąca zarówno dla organu administracji jak i sądu, każdorazowo, ilekroć sprawa będzie rozpoznawana, chyba, że uległby zmianie stan prawny, który stanowił podstawę wyrażonej oceny, bądź sam wyrok został uchylony. Przedmiotowa zasada ma zastosowanie również w postępowaniu nadzorczym, w tym odnosi się także do organu właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji. Dlatego w orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że oddalenie skargi na niezgodność z prawem decyzji zamyka organowi administracyjnemu - ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu - drogę do stwierdzenia nieważności decyzji (por. B.Adamiak, J.Borkowski "Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne" Wydawnictwo LexisNexis Wydanie 5 str.309, wyrok NSA z 18 grudnia 1992 r. I SAB 63/92, powołany między innymi w: J. Borkowski, B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. CH Beck 1998r, s. 792 oraz wyrok NSA z 10 lutego 2003r sygn. IISAB 815/01 LEX nr 156362 ). W sprawie dochodzonych przez skarżącą roszczeń finansowych decydujące znaczenie ma wyrok z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 13/06, którym WSA w Warszawie, jak wskazano wcześniej, oddalił skargę T. B. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dnia [...] października 2005 r. w przedmiocie odmowy wpłacenia skarżącej uposażenia i innych należności za okres od dnia 1 sierpnia 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. Powołane orzeczenie –wobec niewniesienia przysługującego od niego środka zaskarżenia - stało się formalnie prawomocne (art. 168 § 1 P.p.s.a.). Nabyło ono też przymiot prawomocności materialnej na podstawie art. 170 P.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Prawomocność materialna charakteryzuje się dwoma aspektami. Pierwszy z nich odnosi się do faktu istnienia prawomocnego orzeczenia, drugi zaś przejawia się w mocy wiążącej jako określonym walorze prawnym rozstrzygnięcia zawartego w treści orzeczenia. Orzeczenie prawomocne pociąga za sobą ten skutek, że nikt nie może negować ani faktu istnienia ani określonej treści tego orzeczenia (por. B.Adamiak w glosie do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998r sygn.III RN 130/97, OSP 1999/5/101). Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, rozpoznając wniosek T. B. o stwierdzenie nieważności jego rozkazu personalnego w dnia [...] października 2005 r. i nie dopatrując się podstaw do wzruszenia w tym trybie powyższej decyzji, w istocie dostosował się do oceny prawnej wynikającej z prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 13/06. Natomiast WSA w Warszawie w zaskarżonym obecnie wyroku z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2178/07 zignorował zarówno fakt istnienia, jak i określoną treść swojego wcześniejszego orzeczenia. Niedopuszczalne było bowiem uchylenie przez Sąd I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., nadzorczych decyzji Szefa ABW w sytuacji, gdy Sąd poprzednio prawomocnym wyrokiem oddalił wcześniejszą skargę na rozkaz personalny wydany w trybie zwykłym, nie dopatrując się w nim żadnych istotnych naruszeń prawa, w tym istnienia wad kwalifikowanych, obligujących go do stwierdzenia nieważności tego aktu administracyjnego. Dodać także należy, że nawet zamiar przywołania nowych argumentów prawnych przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy w żaden sposób nie uzasadnia odstąpienia od zasady związania oceną prawną sądu. Zawarta w prawomocnym wyroku ocena prawna nie podlega kontroli i nie może być weryfikowana przez sąd przy kolejnym rozpatrzeniu danej sprawy. Z powyższych względów podzielić należy pogląd autora skargi kasacyjnej, iż zaskarżony wyrok został wydany z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 170 i art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.