IV SA/Po 762/09

TEZY Oczywiście bezzasadną (art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2002 nr 153 poz. 1270 ze zm.- dalej ppsa) jest skarga wytoczona przedwcześnie - przed udzieleniem odpowiedzi przez organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 par. 2 w zw. z art. 58 par. 1 pkt 6 ppsa), co skutkować musiało odmową przyznania prawa pomocy (art. 247 ppsa) SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na pismo Starosty Ch. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zwrotu nadpłat za karty pojazdów postanawia 1. odrzucić skargę 2. odmówić przyznania P. S. prawa pomocy /-/ M. Dybowski UZASADNIENIE Pismem z dnia (...) r. P. S. wniósł o zwrot nadpłat za wydanie kart pojazdów za (...) (...) pojazdów zarejestrowanych w okresie od (...) r. do (...) r., powołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. – U 6/04 (k. 3 akt sądowych). Pismem z dnia (...) r. nr (...) Starosta Ch. odmówił zwrotu nadpłaty za wydanie kart pojazdów, ponieważ opłaty pobierał zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami prawa (k. 4-5 akt sądowych). Pismem z dnia (...) r. Wnioskodawca zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej SKO) o ponowne rozpatrzenie sprawy (k. 6 akt sądowych). Postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) SKO, na podstawie art. 65 § 1 w zw. z art. 126 i art. 127 § 3 w zw. z art. 144 kpa, przekazało zgodnie z właściwością Staroście Ch. pismo P. S. z dnia (...) r. dotyczące wniosku o zwrot nadpłat za karty pojazdów, wskazując, że pismo to winno być potraktowane przez Starostę jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ppsa; k. 7-10 akt sądowych). Pismem z dnia (...) r., które wpłynęło do Starosty Ch. dnia (...) r. (k. 2, 31-33 akt sądowych), siedem dni przed udzieleniem przez Starostę Ch. odpowiedzi (pismo z dnia (...) r. nr (...), doręczone P. S. dnia (...) r.; k. 14-14v akt sądowych) na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, P. S. wywiódł skargę na pismo Starosty Ch. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zwrotu nadpłat za karty pojazdów. Pismem z dnia (...) r. nr (...), Starosta Ch. odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powtórzył argumenty zawarte w piśmie z dnia (...), że nie ma podstaw do zwrotu nadpłaty za karty pojazdu, ponieważ w kwestionowanym przez Wnioskodawcę okresie stosowano obowiązujące wówczas przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli ustawa (tak jak w niniejszej sprawie), nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym Skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Art. 53 § 2 ppsa stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 ppsa, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Skierowane do organu żądanie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. 137/03/1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 – ONSAiWSA 2/08/21). W rozpatrywanej sprawie Skarżący wniósł skargę w dniu (...) r. (k. 33 akt sądowych), a więc siedem dni przed udzieleniem odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (k. 14-14v akt sądowych). P. S. mógł skutecznie wnieść skargę dopiero po udzieleniu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 30 dni od jej udzielenia lub w terminie 60 dni jeżeli organ nie udzieliłby odpowiedzi na to wezwanie (art. 52 § 3 ppsa). W odniesieniu do aktów lub czynności, w stosunku do których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, początek biegu terminu ustalono na dzień doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że już w dniu, w którym dokonano doręczenia, można skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Natomiast w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa bieg sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi należy liczyć od dnia doręczenia organowi wezwania (J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" W. Pr. 2006 s. 155 uw. 3 i 4) W konsekwencji niespełnienia przez Skarżącego tego niezbędnego warunku skutecznego wniesienia skargi, skarga – jako przedwczesna – podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. II. Wnioskiem z dnia (...) r., na urzędowym formularzu, P. S. wniósł o zwolnienie Go od kosztów sądowych. Prawomocnym zarządzeniem z dnia 6 października 2009 r. – IV SA/Po 762/09, Sąd ustalił wpis sądowy od skargi na kwotę (...) zł (...zł), wskazując, że w skardze P. S. dochodzi czynności dotyczących uprawnień odnośnie (...) odrębnych pojazdów, od których uiścił (...) odrębnych opłat (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 221/03/2193 ze zm., odpowiednio- postanowienie NSA z 3.6.2008 r. – II OZ 535/08; k. 19-21 akt sądowych). Wniosek z (...) r. Skarżący nadał w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego dnia (...) r. – trzy dni po doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu (k. 20-25 akt sądowych). Skarżący wskazał we wniosku, że zarabia brutto (...) zł, jest jedynym żywicielem rodziny; na utrzymaniu ma żonę (... lat) i (...) dzieci w wieku- odpowiednio-(...), (...) i (...) lata. Dodatkowym obciążeniem są kredyty- Skarżący nie wskazuje, w jakiej wysokości kredyty zaciągnął i w jakich ratach je spłaca, ani też co stało się z (...) (...) samochodami, które rejestrował w okresie od (...) r. do(...) r. (k. 3, 22-24 akt sądowych). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalonym jest pogląd, że niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 ppsa (postanowienie NSA z 7.6.2004 r.- OZ 140/04). Oczywista bezzasadność zachodzi, jeśli bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona (postanowienie NSA z 4.6.2008 r.- II OZ 561/08; J. P. Tarno – op. cit. s. 508 uw. 2; M. Niezgódka-Medek w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wolters Kluwer 2009 s. 700 uw. 1). Brak wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem do sądu skargi jest równoznaczny z oczywistą bezzasadnością skargi (postanowienie WSA w Olsztynie z 18.9.2007 r.- II SA/Ol 837/07). Oczywiście bezzasadną jest skarga wytoczona przedwcześnie – w terminie poprzedzającym udzielenie odpowiedzi przez organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa) – co skutkować musiało odmową przyznania prawa pomocy (art. 247 ppsa). /-/ M. Dybowski ja