VII SA/Wa 2279/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Rzecznika Finansowego z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE W dnia 25 lipca 2019 r. A. D. wniósł skargę na decyzję Rzecznika Finansowego z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy nałożenia kary pieniężnej W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. , dalej jako "P.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarżący A. D. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Art. 32 ustawy o Rzeczniku Finansowym daje Rzecznikowi możliwość nałożenia w drodze decyzji administracyjnej na podmiot rynku finansowego kary pieniężnej do 100 000 zł za naruszenie obowiązków wskazanych w art. 4 ust. 1, art. 6-10 oraz art. 30 i 31 tejże ustawy. Rzecznik Finansowy wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie prowadził żadnego postępowania administracyjnego w trybie art. 31 ustawy o Rzeczniku Finansowym. Nie wszczynał przeciwko temu podmiotowi rynku finansowego postępowania administracyjnego i nie wydawał żadnej decyzji administracyjnej, a skarżący nie był stroną tego postępowania. Wniosek skarżącego, złożony w piśmie z dnia 19 września 2018 r. o nałożenie na podmiot rynku finansowego - [...] S.A. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł tytułem rzekomego naruszenia art. 9 ust. 1 ustawy o Rzeczniku Finansowym został potraktowany wyłącznie jako sygnalizacja obywatela w sprawie. Dodatkowo należy zauważyć, iż postępowanie administracyjne z art. 32 ustawy o Rzeczniku Finansowym wszczynane jest wyłącznie z urzędy, dlatego też skarżący nie może być stroną tego postępowania. W związku z powyższym skarżący nie mógł skutecznie złożyć skargi na powyższą decyzję we własnym imieniu. Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje A. D. uprawnienia do wniesienia skargi, w niniejszej sprawie należało uznać, że skarżący nie zalicza się do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi. W konsekwencji uznać należało, że skarżącemu A. D. nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jego stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność złożenia przezeń skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie, odrzucił skargę A. D. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 w związku z art. 50 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.