VIII SA/Wa 775/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę. UZASADNIENIE Syg. akt VIII SA/Wa 775/22 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją nr [...]z dnia 30 czerwca 2022 roku, Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa( dalej jako organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2021 roku, poz. 735 ze zm. dalej jako kpa) po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z oo z dnia 7 kwietnia 2014 roku, od decyzji nr [...]wydanej w dniu 17 marca 2014 roku przez Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR o przyznaniu pomocy na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, za okres od 1 stycznia 2013 roku do 30 czerwca 2013 roku( I półrocze drugiego roku realizacji PDU) – uchylił w zaskarżonej części, tj. w części dotyczącej odmowy przyznania pomocy finansowej w wysokości 578 164,18 zł oraz dokonania obniżki należnej kwoty pomocy finansowej w wysokości 578 164,18 zł decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia 17 marca 2014 roku w sprawie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 1 stycznia 2013 roku do dnia 30 czerwca 2013 roku( I półrocze drugiego roku realizacji PDU) oraz zawiesił płatność w sprawie wniosku [...]o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 1 stycznia 2013 do 30 czerwca 2013 roku w wysokości 1 156 328,36 zł . Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i ocena prawna. W dniu 30 września 2013 roku [...] sp. oo ( dalej jako Grupa lub strona) złożyła w Mazowieckim Oddziale Regionalnym ARiMR( dalej organ pierwszej instancji) wniosek o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 2013 roku( za pierwsze półrocze drugiego roku realizacji planu dochodzenia do uznania ( dalej PDU) wraz z załącznikami. Po okresie weryfikacji uzupełnianego wniosku, w tym raportu kontrolnego Organ pierwszej instancji w dniu 17 marca 2014 roku decyzją nr [...]przyznał Grupie pomoc finansową w wysokości 12 629 503,55 zł, za pierwsze półrocze drugiego roku realizacji planu dochodzenia do uznania, w tym odmówił przyznania kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia w wysokości 677 139, 56 zł i dokonał obniżki należnej kwoty pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 677 139,65 zł. Odwołanie od decyzji w części odmawiającej przyznania kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia oraz nałożenia kary finansowej złożyła strona. Po rozpoznaniu odwołania decyzją nr [...]z dnia 23 czerwca 2014 roku Prezes ARiMR( organ odwoławczy) uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 roku – syg. VIII SA/Wa 950/14 WSA w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w częściach przyznających pomoc finansową oraz uchylił decyzję w pozostałym zakresie. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, po ponownym rozpatrzeniu odwołania złożonego przez wstępnie uznana grupę [...] sp. oo Prezes ARiMR decyzją z dnia 29 lipca 2015 roku nr [...]– uchylił w części zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym odmowy przyznania pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz: - przyznał dodatkową pomoc finansowa na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 197 950,94 zł( w tym pomoc ze środków UE wynosi 131 067,29 zł), - odmówił przyznania wnioskowanej kwoty pomocy na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 578 164,18 zł, - dokonał obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 578 164,18 zł. Strona wniosła skargę do WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 24 lutego 2016 roku, VIII SA/Wa 925/15 uchylił zaskarżoną decyzję w części obejmującej odmowę przyznania wnioskowanej kwoty i obniżki należnej kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości po 578 164,18 zł. Postanowieniem z dnia 5 maja 2017 roku, syg. akt RP I Ds. [...] Prokuratura Regionalna w W. wszczęła śledztwo w sprawie doprowadzenia w celu osiągniecia korzyści majątkowej w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej niż w 2008 roku i nie później niż w grudniu 2016 roku w Warszawie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie w stosunku do mienia znacznej wartości w kwocie nie wyższej niż 21 302 659,77 zł poprzez przedłożenie Agencji przez m.in. [...] sp. z oo nierzetelnych dokumentów dotyczących okoliczności o istotnym znaczeniu dla otrzymania dofinansowania ze środków finansowych krajowych oraz UE oraz wprowadzenia pracowników Agencji w błąd, co do rzeczywistej wysokości ponoszonych kosztów inwestycyjnych w konsekwencji czego Agencja poniosła szkodę w kwocie nie niższej niż 21 302 659,77 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 w zbiegu z art. 297 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk. W dniu 24 czerwca 2019 roku organ drugiej instancji otrzymał pismo z Prokuratury Regionalnej w W. z dnia 18 czerwca 2019 roku o rozszerzeniu ww. postanowienia o wszczęciu śledztwa o [...] sp. z oo w zakresie ustalonym ww. postanowieniem oraz w sprawie mającego miejsce w bliżej nieustalonym czasie, nie wcześniej niż w grudniu 2013 roku i nie później niż w grudniu 2017 roku w bliżej nieustalonych miejscach, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru podawania nieprawdy oraz danych niezgodnych z rzeczywistym w deklaracjach i korektach deklaracji na podatek od towarów i usług składanych we właściwym Urzędzie Skarbowym. Decyzja z dnia 29 września 2017 roku Prezes ARiMR uchylił decyzję organu pierwszej instancji w zaskarżonej przez stronę części oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 2 listopada 2017 roku strona złożyła sprzeciw od ww. decyzji. Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2017 roku, syg. akt VIII SA/Wa 864/17 WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Następnie decyzją z dnia 29 grudnia 2020 roku nr 10/19/20 Prezes ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 17 marca 2014 roku nr [...]. Wyrokiem z dnia9 czerwca 2021 roku, syg. akt VIII SA/Wa 247/21 WSA w Warszawie uchylił decyzję z dnia 29 grudnia 2020 roku. W uzasadnieniu decyzji Prezes ARiMR, powołując treść art. 60 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (Dz. U. UE. L. 2017.138.4, dalej: rozporządzenie nr 2017/891), wyjaśnił, że wszczęcie śledztwa przez Prokuraturę Regionalną w Warszawie oznacza, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przez grupę przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W przedmiotowej sprawie istnieje zatem bezpośredni związek między śledztwem a prowadzonym postępowaniem administracyjnym. O zasadności lub braku zasadności zarzutów stawianych spółce decydować będzie Prokurator Regionalny w W. Zdaniem organu odwoławczego już samo prowadzenie postępowania w sprawie popełnienia przestępstwa oszustwa oznaczało, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez stronę i uprawniało organ I instancji do zawieszenia płatności. Wszczęcie przez Prokuraturę Regionalną w [...]śledztwa w sprawie spowodowało bowiem, że zostały wyczerpane przesłanki do zastosowania art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/891. Wystąpienie podejrzeń oraz wszczęcie śledztwa przez krajowe organy ścigania jest wystarczającą przesłanką do podjęcia działań mających na celu zapewnienie skutecznej ochrony interesów Unii Europejskiej, dlatego nie można było zgodzić się z zarzutem odwołania, że nie istnieją podstawy do zawieszenia płatności. Wskazywał, że przepis ten należy interpretować w kontekście celu jego ustanowienia, którym jest skuteczne zabezpieczenie interesów finansowych UE( wyrok NSA z 1 kwietnia 2019 roku, I GSK 3507/18, wyrok NSA z 26 maja 2020 roku, I GSK 2012/19). Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła [...] sp. z oo. Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie: - przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia, w tym mimo związania wyrokiem WSA z dnia 9 czerwca 2021 roku, VIII SA/Wa 247/21 niezlecenie biegłemu T. uzupełnienia opinii przez ustosunkowanie się do zastrzeżeń strony zawartych w piśmie z dnia 31 lipca 2020 roku, - naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia, co uniemożliwia wskazanie zakresu przedmiotowego wydanej decyzji, - naruszenie art. 61 § 4 kpa poprzez niezawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie zakończonej wydaniem skarżonej decyzji tj. w sprawie zawieszenia płatności oraz poprzez niewszczęcie postępowania w zakresie objętym zaskarżoną decyzją, - naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa polegające na zaniechaniu orzeczenia co do istoty sprawy, bowiem organ uchylając decyzję organu pierwszej instancji nie orzekł, co do istoty sprawy, tj. w przedmiocie przyznania, bądź odmowy przyznania płatności w zaskarżonej części, czym doprowadził do braku określenia kwoty, która mogłaby podlegać następczemu zawieszeniu na podstawie art. 60 ust.1 rozporządzenia, - naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 5 kpa poprzez wydanie decyzji, która jest niewykonalna z uwagi na brak ustalenia kwoty w zakresie zaskarżonej części należnej skarżącej, której płatność podlegałaby decyzji o zawieszeniu. - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 60 ust.1 rozporządzenia delegowanego Komisji(UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 roku poprzez: - jego błędną wykładnię i zawieszenie płatności w części dotyczącej odmowy przyznania kwoty pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 1 156 328, 36 zł, co jest niezgodne z zasadami logiki, albowiem nie da się zawiesić płatności, które ewentualnie i tak mogłaby nie przysługiwać, - błędne zastosowanie i przyjęcie, że istnieją podstawy faktyczne do zawieszenia płatności pomocy finansowej z powodu prowadzenia przez Prokuraturę Regionalną w W. śledztwa w sprawie niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez Agencję, które to postępowanie dotyczy również skarżącej pomimo pomoc finansowa stanowiąca przedmiot postępowania Prokuratury była pomocą wypłaconą na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1234/2007 i rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011, a zgodnie z art. 60 ust.1 rozporządzenia nr 2017/891 zawiesza się płatność, jeżeli istnieje podejrzenie popełnienia oszustwa w stosunku do pomocy objętej rozporządzeniem nr 1308/2013, co wskazuje, że organ w sposób rozszerzający stosują przepisy w przedmiotowej sprawie, ponieważ nie zachodzi jakikolwiek związek pomiędzy prowadzonym śledztwem a pomocą wypłaconą ze środków unijnych z tytułu realizacji programu operacyjnego. W związku z powyższym skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, - na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. zobowiązanie Prezesa Agencji do wydania decyzji o przyznaniu skarżącej kwoty 959 421,12 zł na którą składa się: - kwota 381 256,94 zł tytułem ostatecznego rozliczenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie kwalifikowanych kosztów inwestycji za pierwsze półrocze 2013 roku, - kwota 578 164,18 zł tytułem zwrotu kary przewidzianej przepisem art. 116 ust.1 w związku z art. 117 ust.2 i 3 Rozporządzenia Komisji(WE) nr 543/2011. Zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, a zatem analizując orzeczenie pod względem zgodności zarówno z przepisami procedury, jak i prawa materialnego, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 60 ust.1 rozporządzenia delegowanego Komisji(UE) 2017/891 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji(UE) nr 543/2011 ( Dz.Urz. UE L 138 z 25 maja 2017 roku, s. 4, dalej rozporządzenie 2017/891) – państwa członkowskie zawieszają płatności i uznanie organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, które są przedmiotem dochodzenia prowadzonego przez organ krajowy w związku z zarzutem oszustwa `w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem(UE) nr 1308/2013, dopóki zarzut nie zostanie ustalony. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż pomoc finansowa stanowiąca przedmiot postępowania była wypłacona na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1234/2007 i rozporządzenia Komisji ( UE) 543/2011, a zgodnie z art. 60 ust. 1 rozporządzenia 2017/891 zawiesza się uznanie organizacji producentów jeżeli istnieje podejrzenie popełnienia oszustwa w stosunku do pomocy objętej rozporządzeniem nr 1308/2013 oraz że doszło do zawieszenia innego podmiotu prawnego, to zarzuty te należy uznać za niezasadne. Należy wskazać za organem, iż instytucja określona w art. 60 ust.1 rozporządzenia 2017/891 stanowi kontynuację rozwiązań przyjętych w art. 115 ust.2 rozporządzenia nr 543/2011zgodnie z którym państwa członkowskie mogły zawiesić uznanie organizacji producentów, zrzeszenia organizacji producentów lub grupy producentów lub zawiesić płatności na ich rzecz jeżeli istniały w stosunku do tych organizacji podejrzenia popełnienia oszustwa w odniesieniu do pomocy objętej rozporządzeniem(WE) nr 1234/2007. Mając na względzie cel dla jakiego prawodawca unijny ustanowił ww. instytucje tj. do zabezpieczenia interesów finansowych UE, to brak uznania stanowiska skarżącej o braku podstaw zastosowania art. 60 ust.1 rozporządzenia w sytuacji gdy grupa uzyskała pomoc jako wstępnie uznana grupa producentów w trybie poprzednio obowiązujących przepisów rozporządzenia nr 1234/2007 i rozporządzenia nr 543/2011, które mają charakter przepisów wykonawczych i zostały zastąpione nowymi regulacjami, które stanowią ich kontynuację. Nie można się zgodzić z zarzutem skargi, iż doszło do zawieszenia uznania zupełnie innego podmiotu ponieważ dochodzenie jest prowadzone z tytułu nieprawidłowości w trakcie realizacji wstępnie uznanej grupy producenckiej. Należy zauważyć, iż nieprawidłowości, które są przedmiotem śledztwa były podstawą do uznania wstępnie uznanej grupy. Proces uznania toczy się dwuetapowo i dotyczy tego samego podmiotu prawnego. ARiMR jako agencja płatnicza jest zobowiązana na podstawie przepisów prawa do czuwania nad prawidłowością przyznawania i odzyskiwania środków krajowych oraz wspólnotowych w zakresie realizacji programów unijnych. Treść art. 115 ust.2 rozporządzenia nr 543/2011 wyraźnie wskazuje, że już samo podejrzenie popełnienia przez podmiot oszustwa( analogicznie w art. 60 rozporządzenia nr 2017/89) daje podstawę do zawieszenia płatności, uznania grupy do czasu wyeliminowania zagrożenia związanego z możliwością przyznania wsparcia czy uznania w skutek działań o charakterze przestępczym. Pojęcie "podejrzenia oszustwa" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1848/2006 z dnia 14 grudnia 2006 r. dotyczącego nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 595/91 (Dz. Urz. UE L 355 z 15.12.2006, str. 56). Zgodnie z tym przepisem pojęcie "podejrzenie popełnienia nadużycia finansowego" (oszustwa) ma znaczenie przypisane mu w art. 1a pkt 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1681/94 z dnia 11 lipca 1994 r. (Dz. Urz. UE L 178 z 12.7.1994, str. 43), zgodnie z którym jest to nieprawidłowość, która prowadzi do wszczęcia postępowania administracyjnego i/lub sądowego na poziomie krajowym w celu stwierdzenia zamierzonego działania, w szczególności nadużycia finansowego określonego w art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich sporządzonej na podstawie Traktatu o Unii Europejskiej. Wskazane w powyższym przepisie odniesienie do Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE C 316 z 27.11.1995, str. 49) w istotny sposób wyjaśnia charakter wskazanej przesłanki zawieszenia płatności, czy też zawieszenia uznania. Jak wynika z art. 1 pkt 1 lit. a Konwencji, nadużycia finansowe naruszające interesy finansowe Wspólnot Europejskiej polegają w odniesieniu do wydatków na jakimkolwiek umyślnym działaniu lub zaniechaniu dotyczącym: wykorzystania lub przedstawienia fałszywych, nieścisłych lub niekompletnych oświadczeń lub dokumentów, które ma na celu sprzeniewierzenie lub bezprawne zatrzymanie środków z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetów zarządzanych przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu; nieujawnienia informacji z naruszeniem szczególnego obowiązku, w tym samym celu; niewłaściwego wykorzystania takich środków do celów innych niż te, na które zostały pierwotnie przyznane. Należy zaznaczyć, iż zgodnie z motywem pierwszym rozporządzenia nr 2017/891 rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 i ustanowiło nowe przepisy dotyczące sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw. Ponadto, wspomniane rozporządzenie uprawnia Komisję do przyjęcia aktów delegowanych i wykonawczych w tym zakresie. Akty te powinny zastąpić odpowiednie przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011. Zgodnie zaś z motywem 29 należy ustanowić środki w odniesieniu do odpowiednich kar administracyjnych mających zastosowanie w przypadku wykrycia nieprawidłowości. Środki te powinny obejmować zarówno kontrole i kary administracyjne ustanowione na poziomie Unii, jak i dodatkowe krajowe kontrole i kary administracyjne. W art. 1 rozporządzenia nr 2017/891 określającym przedmiot i zakres zastosowania wskazano, iż niniejsze rozporządzenie stanowi uzupełnienie rozporządzenia nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. i) oraz j) tego rozporządzenia, z wyjątkiem norm handlowych, a także uzupełnienie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549); dalej: "rozporządzenie nr 1306/2013" w odniesieniu do kar stosowanych w tych sektorach. W świetle art. 60 ust.1 rozporządzenia 2017/891, jak i art. 115 ust.2 rozporządzenia nr 543/2011 nie jest wymagane przedstawienie podejrzanemu zarzutów i przejście postępowania w fazę ,, in personam ‘’, czy też wniesienie aktu oskarżenia lub skazanie. Skoro w przywołanych przepisach wskazano, iż może być zawieszone uznanie grupy w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa, czy prowadzenie dochodzenia w związku z zarzutem oszustwa, to nie sposób uznać, iż o przesłankach zawieszenia płatności, czy też uznania grupy mówić można np. dopiero po wniesieniu aktu oskarżenia. Nie ulega wątpliwości, iż organy administracji publicznej miały prawo uznać, że w okolicznościach tej sprawy istnieje bezpośredni związek między śledztwem stosunku między innymi do skarżącej grupy, a prowadzonym postępowaniem administracyjnym i zaistniały podstawy do wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie sądu organ działał na podstawie przepisów prawa( art. 6 kpa), dokonał oceny w oparciu o cały materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący( art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa). Organ w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze motywy rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 kpa. Ustalenia organu są spójne, logiczne, a strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu. Nie można się zgodzić ze skarżącą, iż zawiesić płatność można tylko wtedy gdy zostanie ona ustalona. Przepis art. 60 ust. 1 rozporządzenia pozwala na wstrzymanie płatności w sytuacji gdy jej wysokość jest jeszcze sporna w sytuacji toczącego się postepowania karne. Takie orzeczenie ma umocowanie w prawie. Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia przepisów art. 61 § 1 i 4 kpa. Zawieszenie płatności jest rozstrzygnięciem incydentalnym w sprawie i w tym zakresie nie została wszczęta żadna nowa sprawa. Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 kpa z uwagi na niewykonalność decyzji. Należy zauważyć, iż kwestia płatności na rzecz skarżącej będzie zależna od wyników postępowania karnego, które prowadzone jest przez Prokuraturę Regionalną w Warszawie. Tak więc dopiero zapadłe tam rozstrzygnięcia pozwolą zakończyć przedmiotowe postępowanie. Z tego też względu orzeczono w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a.