II FZ 870/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 913/12 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W dniu 16 marca 2012 r. skarżąca złożyła wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 grudnia 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. z tytułu objęcia akcji w spółce mającej osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny. W uzasadnieniu wskazała, że powstanie zaległości podatkowej jest przedmiotem sporu, który zostanie rozstrzygnięty w postępowaniu sądowym. Skarżąca zwróciła także uwagę, że wykonanie decyzji z powodu wysokiej kwoty zobowiązania podatkami, która wraz z odsetkami wynosi ponad 335,000 zł, doprowadziłoby do trudnych do odwrócenia skutków polegających na nieodwracalnym uszczerbku w jej majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nie przedstawiła informacji i dokumentów, które potwierdzałyby istnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie nie zostały podane bowiem okoliczności, które wskazywałyby, że egzekucja należności finansowych doprowadzi do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. W zażaleniu z dnia 13 lipca 2012r. skarżąca wskazała, że art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) nie nakłada na wnioskodawcę obowiązku przedłożenia danych o jego stanie majątkowym. Podkreśliła również że doświadczenie życiowe wskazuje, iż egzekucja kwoty zobowiązania podatkowego stawia stronę w sytuacji zagrożenia poważną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co do zasady NSA nie rozpoznaje ponownie sprawy merytorycznie, a jedynie bada czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia NSA w postępowaniu zażaleniowym nie jest więc istota sprawy wpadkowej, a jedynie ocena legalności postępowania przed sądem pierwszej instancji. Przechodząc do istoty rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z ogólną zasadą wprowadzoną art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w określonych okolicznościach po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd ten może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Do wykazania, że istnieje takie zagrożenie konieczne jest wskazanie na czym konkretnie polegałoby to naruszenie oraz przedstawienie dokumentów źródłowych, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 206). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie ocena prawidłowości rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia sprowadzała się do określenia, czy WSA słusznie stwierdził, że skarżącą nie przedstawiała okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie wykonania skarżąca ograniczyła się jedynie do wskazania, że ze względu na bardzo wysoką kwotę określonego zobowiązania podatkowego wykonania decyzji skutkowałoby nieodwracalnym uszczerbkiem w majątku. Z uwagi na lakoniczną argumentację oraz brak dokumentów potwierdzających twierdzenia skarżącej należało uznać, że sąd pierwszej instancji dokonał w zaskarżonym postanowieniu trafnej oceny. Zasadnie stwierdzono, że skarżąca nie podała żadnych konkretnych okoliczności, popartych stosownymi dokumentami informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłaby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie. Prawidłowo zatem sąd pierwszej instancji uznał, że nie było podstaw do wstrzymania wykonania aktu prawnego skoro wnioskodawczyni nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, iż w sprawie zaszła realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.