I SA/Go 198/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi PPHU G s.c. T.W., M.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. oddala skargę w całości. UZASADNIENIE PPHU G s.c. T.W., M.B. (dalej: Skarżąca, Strona), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] października 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 roku. Powyższa skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., organ I instancji wszczął wobec Skarżącej postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z uwagi na ustalenia dokonane w toku kontroli podatkowej zakończonej doręczeniem Stronie w dniu 8 października 2014 r. protokołu kontroli podatkowej nr [...]. W toku kontroli podatkowej organ pierwszej instancji ustalił, że Strona skarżąca w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. uzyskiwała obroty z tytułu: pośrednictwa w sprzedaży usług Totalizatora, sprzedaży usług w zakresie pobytu w Ośrodku A (dalej: O.W. A), sprzedaży detalicznej i hurtowej wyrobów tekstylnych. Wskazano, że obroty uzyskane w działalności gospodarczej Strona skarżąca dokumentowała poprzez faktury VAT bądź rejestrowała za pomocą kasy rejestrującej. W zakresie świadczenia usług pośrednictwa w sprzedaży usług Totalizatora w okresie od stycznia 2013 r. do grudnia 2013 r. organ pierwszej instancji nie stwierdził uchybień w przedmiocie wysokości zadeklarowanego obrotu. W zakresie usług pobytu w Ośrodku A oraz w zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej wyrobów tekstylnych organ pierwszej instancji stwierdził nieprawidłowości w wysokości podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w poszczególnych miesiącach 2013 roku. Organ pierwszej instancji ustalił, że Strona skarżąca świadczyła usługi turystyczne w [...], gdzie dzierżawiła od podmiotu O.W. A Sp. z o.o. ośrodek wczasowy O.W. A. Ustalono, że udziały w tym podmiocie, tj. spółce z o.o., zostały nabyte przez wspólników spółki cywilnej. Strona skarżąca przedłożyła umowę dzierżawy z dnia [...] stycznia 2012 r. zawartą z O.W. A Sp. z o.o. wraz z aneksami z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz z dnia [...] stycznia 2015 r. dotyczącymi zmiany wysokości czynszu dzierżawnego. Zgodnie z ww. umową przedmiotem dzierżawy był Ośrodek O.W. A. W trakcie kontroli podatkowej Skarżąca przedstawiła 10 szt. faktur dokumentujących obrót uzyskany w 2013 r. w związku z prowadzonym O.W. A. Dokumenty te zostały w odpowiednich okresach zaewidencjonowane w rejestrze sprzedaży VAT, a wynikający z nich podatek należny został rozliczony. Na podstawie analizy wydruków z kasy fiskalnej, organ pierwszej instancji ustalił, że w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Strona wystawiła paragony dotyczące usług o nazwie "nocleg". Organ pierwszej instancji ustalił, że obrót uzyskany z tytułu usług świadczonych na O.W. A ewidencjonowany był w kasie fiskalnej zbiorczo w lipcu i sierpniu 2013 r. Paragony zawierały dane dotyczące ceny 30 zł, 35 zł, 45 zł brutto za usługę, w ilości 20, 25, 35, 45 i więcej noclegów. Ponadto organ pierwszej instancji pozyskał od Wójta Gminy informacje w zakresie wniesionej przez Stronę skarżącą opłaty miejscowej, w tym w 2013 r. Opłata miejscowa pobrana była odpowiednio w 2013 r. za 281 doby. Wartość pobranej opłaty miejscowej w 2013 r. wyniosła 562 zł. NUS ustalił, że PPHU G s.c. wykorzystywała w swojej działalności gospodarczej również rachunki bankowe należące do O.W. A Spółka z o.o. Na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego organ pierwszej instancji ustalił, że dysponentem i zarządzającym O.W. A, w tym również domkami letniskowymi, była PPHU G s.c., a nie O.W. A Sp. z o.o. Organ pierwszej instancji wskazał, że w aktach sprawy znajdują się umowy najmu placu na cele rekreacyjne, z których 5 zostało zawartych w 2013 r. z określonymi kwotami czynszu na okres roczny w wysokości 400,600,700 i 800 zł. Nie stwierdzono jednak żadnych faktur wystawionych na rzecz najemców jak i żadnych wpłat dokonanych przez nich na rachunek bankowy. W ewidencji sprzedaży VAT strony za 2013 rok nie zostały uwzględnione obroty z tytułu najmu placu najemcom. W wyniku analizy treści paragonów fiskalnych ustalono, że nie wynika z nich, aby dokumentowały one sprzedaż usług najmu placu. Data wystawienia paragonów w żaden sposób nie pokrywają się z datami zawarcia umów. Również kwot paragonów nie można w żaden sposób przyporządkować do kwot określonych na umowach najmu. Mając na uwadze informacje od najemców o gotówkowych wpłatach czynszów oraz pismo Strony z dnia [...] maja 2019 r. organ pierwszej instancji stwierdził, że Strona w 2013 r. nie rozliczyła podatku należnego od usług najmu placu na terenie O.W. A w miesiącach, kiedy zawarto umowę najmu. Na podstawie analizy rachunków bankowych, faktur VAT wystawionych przez Stronę i kwitariuszy dotyczących opłaty miejscowej, NUS ustalił rozbieżności w zakresie ilości dni pobytu i danych osobowych osób korzystających z usług związanych z zakwaterowaniem, np. od osób, na które wystawiono fakturę VAT, nie pobrano opłaty miejscowej, a także nie można było w pełni powiązać osób, od których pobrano opłatę miejscową ze zbiorczymi paragonami o nazwie "noclegi". Zdaniem NUS, Strona nie wykazała w całości obrotów osiągniętych w 2013 r. w związku ze świadczeniem usług na O.W. A i nie opodatkowała go w całości podatkiem od towarów i usług. Organ pierwszej instancji dokonał również analizy wpłat na rachunki bankowe w kontekście wystawionych faktur VAT oraz paragonów. Ustalił, że zgodnie z historią rachunków bankowych wpłaty zaliczek na rezerwację domków dokonywano systematycznie już od lutego 2013 r. Analizując daty wystawienia faktur VAT przez Stronę w zakresie usług związanych z zakwaterowaniem stwierdzono, że dokumenty te zostały wystawione w dniach: [...].03.2013r., [...].05.2013r., [...].05.2013 r., [...].07.2013 r., [...].07.2013 r., [...].07.2013 r., [...].07.2013 r., [...].08.2013 r. i [...].08.2013 r. Jako przedmiot faktury sprzedaży podana była treść typu: noclegi, pobyt. Organ pierwszej instancji ustalił, że w lipcu 2013 r. zostały wystawione faktury nr [...] z dnia 13 lipca 2013 r. dla B.B. i nr [...] z [...] lipca 2013 r. dla K.O. za dotyczące świadczonych usług turystycznych, które zostały przez Stronę odpowiednio rozliczone w miesiącu wystawienia faktury. Do wymienionych usług zostały wpłacone na rachunek bankowy zaliczki odpowiednio: w dniu [...] czerwca 2013 r. kwota 100 zł i w dniu [...] maja 2013 r. kwota 400 zł, które nie zostały uwzględnione przez Spółkę w rozliczeniu podatku VAT. Mając na uwadze art. 19 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług - wpłacone zaliczki zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji przy określeniu wysokości obrotów uzyskanych przez Stronę w 2013 r. w związku ze świadczeniem usług na O.W. A. W związku z powyższym NUS wskazał, że konieczne jest pomniejszenie o ich wartości rozliczenia miesiąca, w którym wystawiono dokumenty sprzedaży (faktury VAT). W pozostałym zakresie organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że faktury VAT wystawione przez PPHU G s.c. dotyczące usług związanych z zakwaterowaniem nie dokumentowały wpłaconych zaliczek na wymienione usługi. Określenia wysokości uzyskanych w 2013 roku obrotów z tytułu świadczonych usług w O.W. A, organ pierwszej instancji dokonał na podstawie historii rachunków bankowych, kwitariuszy opłaty miejscowej, umów najmu placu, zeznań i oświadczeń uzyskanych od osób przebywających w O.W. A oraz przyjętych wyjaśnień składanych przez wspólników PPHU G s.c. W przypadku transakcji, odnośnie których nie uzyskano bliższych informacji, organ pierwszej instancji jako obrót przyjął kwotę wpłaconą na rachunek bankowy przez osobę korzystającą z usług O.W. A (uwzględniając opisy przelewów wpłat), którą potraktował jako wartość brutto usługi. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że w 2013r., przedmiotem działalności gospodarczej Strony była również sprzedaż detaliczna prowadzona w sklepie położonym w [...] oraz sprzedaż hurtowa prowadzona w magazynie głównym znajdującym się też w [...]. Przedmiotem handlu były wyroby tekstylne takie jak: bieżniki, obrusy, pościele, prześcieradła, ręczniki, serwety, tkaniny. Sprzedaż detaliczna ewidencjonowana była za pomocą kasy rejestrującej. Sprzedaż hurtowa prowadzona na rzecz podmiotów gospodarczych dokumentowana była tylko fakturami VAT. W dniu [...] kwietnia 2014 r. organ pierwszej instancji spisał protokół w zakresie spisu z natury na dzień [...] kwietnia 2014 r. oraz poprawności sporządzenia spisów z natury (remanent początkowy i końcowy) w latach 2008-2010. Do tego protokołu T.W. oświadczył, że towar handlowy znajduje się tylko i wyłącznie w magazynie głównym oraz w sklepie. Według oświadczenia T.W. pracownikom organu I instancji okazano całość towaru handlowego znajdującego się w magazynie i w sklepie. Ponadto przedstawił spisy z natury towarów sporządzone na koniec roku 2007, 2008, 2009 i 2010. Organ pierwszej instancji sporządził w sklepie pełny ilościowy (bez wyceny) spis z natury według stanu na dzień [...] kwietnia 2014 r., a w magazynie dokonano wydruku komputerowego na dzień [...] kwietnia 2014 r. Organ pierwszej instancji porównał ilość, losowo wybranych, towarów znajdujących się na komputerowym wydruku arkuszu spisu z natury ze stanem ilościowym znajdującym się na magazynie, przy czym stwierdzono ilościową zgodność wybranych towarów z ilością stwierdzoną na wydruku stanu zapasów znajdujących się na magazynie w dniu [...] kwietnia 2014 r. W związku z powyższym nie wniesiono uwag i zastrzeżeń co do rzetelności spisów z natury sporządzonych przez Stronę na koniec roku podatkowego. Na podstawie dokumentacji podatkowej Strony w postaci ksiąg podatkowych oraz dowodów źródłowych, organ pierwszej instancji dokonał porównania wielkości przychodów poszczególnych rodzajów towarów z wielkością dokonanych zakupów tych towarów oraz wielkością remanentów towarów na początek i koniec roku podatkowego. Przeprowadzona analiza wykazała, że w 2013 roku w części towarów handlowych wystąpiła niezgodność pomiędzy wielkością zakupu, a jego rozchodowaną ilością oraz, że ilość poszczególnych towarów na stanie magazynowym według stanu na początku roku podatkowego wraz z ilością nabytego w danym roku towarów, nie jest zgodna z wielkością sprzedaży tych towarów. Organ pierwszej instancji wskazał, że oceniając dane: remanent początkowy + zakupy - remanent końcowy, w odniesieniu do sprzedaży stwierdzono, że przy 1335 pozycji towarów znajdujących się w spisie z natury na początek roku 2013 i przy 1165 znajdujących się na koniec roku 2013, wystąpiło 16 pozycji, przy których stwierdzono rozbieżność ilościową towarów: bieżniki, kołdry, koszula, koszulki, materiał, obrusy, poduszki, poszewki, pościele, ręczniki, serwety, serwetki, ścierki, tkaniny, wsyp, zamki (załączniki od nr 7 do 21 do protokołu kontroli podatkowej nr [...]). Do pozostałej części towarów nie wniesiono uwag. Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz wyjaśnienia złożone przez Stronę skarżącą (po uwzględnieniu uwag Strony skarżącej w zakresie koszulek, materiału), organ pierwszej instancji ustalił ilość niewykazanej sprzedaży niektórych towarów handlowych. Ponadto uwzględniając fakt, że przedłożone przez wspólników PPHU G s.c. dowody źródłowe umożliwiały ustalenie cen nabycia i sprzedaży towaru, jego miary określonej jako sztuki, kompletu czy metra z uwzględnieniem jego nazwy, marki, producenta, koloru i rozmiaru, a tym samym określenia marży zastosowanej dla określonego towaru handlowego, organ pierwszej instancji ustalił łączną wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży towarów na kwotę netto 140.942,04 zł. Organ pierwszej instancji stanął na stanowisku, że przedstawione rozbieżności świadczą o nieudokumentowanej sprzedaży dokonanej z pominięciem kasy fiskalnej oraz faktur VAT. Organ nie dał wiary podnoszonym przez stronę okolicznościom, które jej zdaniem przyczyniły się do nieprawidłowości w rozliczeniu remanentu, a w konsekwencji do nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT za 2013 r., tj. dotyczącymi m.in. wadliwego prowadzenia magazynu przez H.W. i błędnie sporządzonego remanentu, z uwagi na jej wiek i przebyty wylew, nie uwzględnienia wszystkich towarów znajdujących się w O.W. A, które zostały przekazane z magazynu na wyposażenie O.W. A bez prawidłowego udokumentowania i nie były wykazywane w remanencie; przeznaczenia pojedynczych sztuk towarów na tworzenie kompletów oraz przeznaczenia towarów na szycie wyrobów własnych. Organ pierwszej instancji uwzględnił natomiast, że część towarów handlowych mogła być przez Stronę skarżącą przeznaczona na wyposażenie znajdujące się w O.W. A, między innymi, w postaci bielizny pościelowej, prześcieradeł, poduszek, pościeli, itp. oraz, że mogło ono ulec zużyciu. Uwzględniając dane ustalone w toku postępowania uzupełniającego a także działając na korzyść Strony skarżącej, organ pierwszej instancji stwierdził, że w roku 2013 mogły wystąpić przesunięcia towarów zakwalifikowanych przez organ pierwszej instancji jako niezaewidencjonowana sprzedaż. W konsekwencji organ pierwszej instancji stwierdził, że wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży w 2013 roku ustaloną w wysokości 140.942,04 zł należy pomniejszyć o oszacowaną kwotę 8.852,94 zł. Stanął na stanowisku, że nie ewidencjonując w 2013 r. w całości obrotu osiągniętego w związku ze świadczonymi usługami związanymi z zakwaterowaniem na O.W. A oraz całego obrotu osiągniętego w związku ze sprzedażą wyrobów tekstylnych, Strona skarżąca uchybiła przepisom ustawy o podatku od towarów i usług i mając na uwadze art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 i ust. 2 w powiązaniu z art. 146a pkt 1 i pkt 2 tej ustawy, Strona winna opodatkować świadczoną usługę właściwą dla niej stawką podatku VAT (tj. odpowiednio do usług związanych z zakwaterowaniem stawką 8%, usługi wymienione w pozycji 163 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług" symbol PKWiU 2008 nr 55), a sprzedaż towaru handlowego stawką 23%. Wskazano, że naruszony został art. 111 ust. 1 ww. ustawy dotyczący prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Organ pierwszej instancji stwierdził, że prowadzona przez Stronę skarżącą ewidencja sprzedaży VAT za okres od stycznia do grudnia 2013 r. nie odzwierciedla rzeczywistego stanu w zakresie osiąganych obrotów i wielkości podatku należnego, tym samym, zgodnie z art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej nie mogła stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym. W związku z powyższym organ pierwszej instancji powołując się na art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej zastosował instytucję oszacowania podstawy opodatkowania przy sprzedaży detalicznej i hurtowej wyrobów tekstylnych oraz przy usługach świadczonych na O.W. A. W zakresie podatku naliczonego organ pierwszej instancji stwierdził, że wykazane w ewidencji nabycia zakupy dokonane w 2013 r. posiadają potwierdzenie w okazanych dowodach źródłowych oraz, że Strona dokonała obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikających z faktur zakupu zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe nieprawidłowości organ pierwszej instancji dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług Strony skarżącej za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. i decyzją z dnia [...] października 2019 r. określił PPHU G s.c. T.W., M.B.: kwoty zobowiązania podatkowego za miesiące 2013 roku tj.: styczeń 2.126 zł, luty 1.402 zł, marzec 5.180 zł, kwiecień 1.105 zł, maj 2.276 zł, czerwiec 1.181 zł, sierpień 5.146 zł, wrzesień 1.774 zł, październik 2.237 zł, listopad 2.307 zł, grudzień 6.251 zł; kwotę różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy za lipiec 2013 r. 339, 00 zł. Od ww. decyzji NUS Skarżący wniósł odwołanie zarzucając wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne wyliczenia stanów ilościowych towarów, a nie stany rzeczywiste wynikające z dokumentów. Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, DIAS decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia DIAS podzielił ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie zaniżenia przez Stronę wysokości obrotu z tytułu sprzedaży usług świadczonych na O.W. A. W toku postępowania podatkowego ustalono bowiem, że Strona nie wykazała do opodatkowania całego obrotu uzyskanego z tytułu świadczonych usług na terenie O.W. A. Analizując dane dotyczące roku 2013 stwierdzono, że i w tym okresie wystąpiły sytuacje, gdy od osób, na które wystawiono fakturę VAT, nie pobrano opłaty miejscowej, a także gdy nie można było w pełni powiązać osób, od których pobrano opłatę miejscową ze zbiorczymi paragonami o nazwie "noclegi". Strona, mimo, że otrzymywała zaliczki na poczet usług turystycznych, zapłatę za wynajem domków letniskowych czy najem placu na terenie O.W. A, nie wykazała całości obrotu z ww. tytułu. Powyższe okoliczności wynikają z analizy dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, tj. rachunków bankowych, faktur VAT wystawionych przez Stronę i kwitariuszy dotyczących opłaty miejscowej, z których wynikają rozbieżności w zakresie ilości dni pobytu i danych osobowych osób korzystających z usług turystycznych (np. brak faktur VAT i paragonów dotyczących osób uiszczających opłatę miejscową i dokonujących wpłaty zaliczek) oraz umów i informacji dotyczących najmu placu na terenie O.W. A - informacje pozyskane od najemców, umowy najmu oraz pisemne wyjaśnienie Strony z dnia [...] maja 2019 r. Za bezpodstawny uznał zarzut dotyczący niewiarygodnych wyliczeń dotyczących Ośrodka A. Stwierdził, że faktyczne wyliczenia mające wpływ na wysokość rozliczeń podatkowych z tytułu świadczonych usług turystycznych zawierają się w tabeli nr 5 i nr 6 decyzji organu pierwszej instancji. Wskazane nieścisłe informacje zawarte w tabeli nr 3 zaskarżonej decyzji mającej charakter informacyjny, nie mają żadnego istotnego wpływu na ostateczne ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania Strony. Co do kwestii poprawności danych przyjętych przez organ pierwszej instancji na podstawie remanentów na początek i koniec 2013 r. stwierdził, że w dokumentacji prowadzonej przez Stronę brak jest wiarygodnych dowodów potwierdzających przekazanie (przesunięcie) niektórych towarów z magazynu na wyposażenie O.W. A., mimo, że w przypadku każdego przesunięcia towarów - na które strona się powołuje – to na podatniku ciąży obowiązek wystawienia dowodu przesunięcia. Zdaniem organu, także skala działalności turystycznej prowadzonej przez Stronę w roku 2013, z uwzględnieniem zapasów oraz możliwych ubytków wyposażenia, nie może stanowić uzasadnienia dla ustalonych w przedmiotowej sprawie niezgodności w stanie ilościowym towarów. Prawidłowo też, przyjmując dane ilościowe wyposażenia znajdującego się w ośrodku na dzień [...] października 2014 r. wskazanego w zastrzeżeniach do protokołu obliczono wartość ubytków na uposażeniu w łącznej kwocie 8.852,94 zł. W ocenie organu odwoławczego brak jest również podstaw do przyjęcia, że wpływ na powstanie stwierdzonych niezgodności uznanych przez organ pierwszej instancji za niezaewidencjonowaną sprzedaż, mogło mieć szycie wyrobów gotowych. Strona nie zatrudniała bowiem w 2013 r. krawcowych, nie stwierdzono też dokumentów zakupu usług krawieckich od firm zewnętrznych. Odnosząc się natomiast do możliwości powstania ww. rozbieżności z uwagi na tworzenie kompletów z towarów zakupionych jako oddzielne, organ odwoławczy nie dał wiary zeznaniom T.W. złożonym w tym zakresie. W sprawie brak jest bowiem dokumentów księgowych potwierdzających takie zdarzenia. Ponadto, w przedłożonych spisach z natury nie były ujmowane opakowania służące do tworzenia kompletów, natomiast w przedłożonych zestawieniach remanentowych przy pozycjach dotyczących kompletów brak jest jakichkolwiek adnotacji stwierdzających, że jest to komplet stworzony przez stronę. Strona nie okazała też ani jednego kompletu towarów znajdujących się w asortymencie, który stworzony został przez PPHU G s.c. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących błędnej klasyfikacji towaru, niejasnego podziału na grupy i podgrupy oraz błędów matematycznych polegających na złym sumowaniu wykazanych w tabeli nr 11 pozycji (strona 39 zaskarżonej decyzji), organ odwoławczy zauważył, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji szczegółowo wyjaśnił w jaki sposób wyodrębnił grupę towarów, w stosunku do której stwierdzono sprzeczność ekonomiczną pomiędzy wielkością zakupów towarów handlowych a ich rozchodowaną ilością. Wyjaśnił jakimi kryteriami kierował się dzieląc towary na grupy i podgrupy. Za zasadne uznał przyjęcie przez organ pierwszej instancji, że ewidencja sprzedaży za 2013 rok jest nierzetelna. Podzielił zarazem pogląd, że do oszacowania wartości sprzedaży niemożliwe było zastosowanie metod wymienionych w art. 23 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, a zastosowanie miał przepis art. 23 § 5 cyt. ustawy, wedle którego należało oszacować podstawę opodatkowania w inny sposób uwzględniając prowadzonej przez stronę specyfikę działalności gospodarczej. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił obrazę przepisu art. 23 § 5 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie zaskarżonej decyzji o błędne stany towarów przyjęte przez kontrolujących, a nie stany rzeczywiste wynikające z dokumentów, co spowodowało określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania w wysokości znacznie odbiegającej od rzeczywistej podstawy opodatkowania; naruszenie prawa procesowego tj. art. 122 w zw. z art. 121 § 1, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również zasądzenie kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu podała, że w przypadku danych przyjętych przez organ podatkowy występują niezgodności między stanem towarów przyjętych do wyliczeń i wykazanych w decyzjach a stanami rzeczywistymi wynikającymi z dokumentów. Dodatkowo, organ podatkowy powinien również uwzględnić przy określaniu podstawy opodatkowania, przesunięcia towaru handlowego z magazynu głównego na Ośrodek "A". Dodała, że organ podatkowy przy ustalaniu wyniku końcowego inwentaryzacji nie uwzględnił likwidacji uszkodzonych towarów przeprowadzona przez skarżącego. Dokonał również błędnego wyliczenia zobowiązania podatkowego poprzez obliczenie błędnej kwoty strat z lat ubiegłych możliwych do odliczenia, dotyczącej ubytków występujących poza sezonem. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył pismo stanowiące uzupełnienie uzasadnienia zarzutów skargi. Wskazał w nim, że przy ustaleniu niewykazanej ewidencji sprzedaży, niektóre pozycje zestawienia remanentowego na koniec 2012 r. zostały przyjęte błędnie jako "wsyp". W związku z tym wniósł o przeprowadzenie dowodu z zestawienia inwentaryzacyjnego (remanentu) na koniec 2012 roku, na które powołano się w tabeli nr 11 zamieszczonej na str. 37 decyzji NUS, na okoliczność nieprawidłowego ustalenia "niewykazanej sprzedaży towaru handlowego" o której mowa na str. 10 zaskarżonej decyzji poprzez zaliczenie do pozycji asortymentu "wsyp" pozycji 758 śpiwór, 747 ściana WD 9,0, 756 ścierka mała, 757 ścierka, 752 ściana betonowa, 743 szlafrok, 744 szlafrok włoski, 745 ściana F4. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. pełnomocnik przedstawił pełne zestawienie nieścisłości i błędów odnoszących się do asortymentu o nazwie: bieżnik, kołdra, koszula, obrus, poduszka, poszewka, pościel, ręcznik, serweta, serwetka, ścierka, tkanina, wsyp, zamek. Ze względu na nieprawidłowości w ustaleniu pozycji wyjściowej do ilościowego obliczenia ruchu poszczególnych badanych asortymentów, za niewiarygodne strona uznała dalsze obliczenia organu i jako takie nie mogące służyć za podstawę do stwierdzenia, że skarżąca dokonywała niezaewidencjonowanej sprzedaż. W pismach z [...] oraz [...] sierpnia 2020 r., DIAS ustosunkował się do wskazanych przez stronę w ww. pismach procesowych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do treści art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2019 r. dotyczącą zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy roku 2013. Zaskarżona decyzja jest konsekwencją poczynionych przez organ ustaleń, że PPHU G s.c, nie wykazała w dokumentacji podatkowej za 2013 r. całości przychodu ze sprzedaży wyrobów tekstylnych takich jak bieżniki, kołdry, koszulki, ‘materiał, obrusy, poszewki, poduszki, pościele, prześcieradła, ręczniki serwetki, ścierki, tkaniny, wsypy, zamki oraz nie zaewidencjonowała wszystkich uzyskanych przychodów ze sprzedaży usług turystycznych w zakresie prowadzonego ośrodka wypoczynkowego oraz najmu placu. Odnosząc się wpierw do kwestii usług związanych z zakwaterowaniem i najmem placu na O.W. A należy zauważyć, że w skardze (jak i wcześniej w odwołaniu) Skarżąca nie wnosiła konkretnych zarzutów co do wysokości obrotu oszacowanego przez organy z tytułu świadczonych usług turystycznych. W ocenie Sądu, ustalenia dokonane przez organy w tym zakresie są prawidłowe i szczegółowo zostały opisane w uzasadnieniu decyzji NUS, a następnie zaakceptowane przez DIAS. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał organom podstawę do przyjęcia, że Skarżąca nie wykazała w prowadzonej dokumentacji podatkowej całości obrotu uzyskanego z tytułu świadczonych usług na O.W. Ustalenia te dokonano na podstawie danych wynikających z rachunków bankowych, kwitariuszy dot. opłaty miejscowej z Urzędu Gminy oraz na podstawie wyjaśnień osób korzystających z usług O.W. a także wyjaśnień składanych przez wspólników spółki G. Sąd te ustalenia i obliczenia szacunkowe odnośnie świadczonych usług turystycznych podziela. Sąd za prawidłowe uznaje również ustalenia w zakresie najmu placu. Ustalono bowiem, że strona posiadała umowy najmu placu na cele rekreacyjne zawarte w osobami fizycznymi, z których jedna została zawarta w 2012 r., a pięć zostało zawartych w 2013 r. z określonymi kwotami czynszu na okres roczny w wysokości 400,600,700 i 800 zł. Nie stwierdzono jednak żadnych faktur wystawionych na rzecz najemców jak i żadnych wpłat dokonanych przez nich na rachunek bankowy. W ewidencji sprzedaży VAT strony za 2013 rok nie zostały uwzględnione obroty z tytułu najmu placu najemcom. Mają na uwadze informacje uzyskane od najemców o gotówkowych wpłatach czynszów oraz pismo strony z [...] maja 2019 r., zasadnie stwierdzono, że strona w 2013 r. nie rozliczyła podatku należnego od usług najmu placu na terenie O.W. A w miesiącach, kiedy zawarto umowę najmu. Strona odnosząc się w skardze do ustaleń przyjętych w zakresie sprzedaży wyrobów tekstylnych twierdzi, że w danych przyjętych przez organ podatkowy występują niezgodności między stanem towarów przyjętych do wyliczeń i wykazanych w decyzjach a stanami rzeczywistymi wynikającymi z dokumentów. Jej zdaniem wyliczenia zostały oparte na podstawie błędnych stanów inwentaryzacji. Nadto, zdaniem skarżącej spółki, organ podatkowy powinien przy określeniu podstawy opodatkowania uwzględnić przesunięcia towaru handlowego z magazynu głównego na ośrodek wypoczynkowy oraz likwidację uszkodzonych towarów. W ocenie Sądu, podniesione w skardze zarzuty są chybione. Wyjaśnić należy, że toku postępowania strona utrzymywała, że rozbieżności w posiadanej przez nią dokumentacji dotyczące ww. wyrobów tekstylnych wynikają z faktu, że w rozliczeniach nie uwzględniono, iż: braki w ilości sprzedanych towarów wynikają z dokonywania zakupu towarów handlowych, które następnie kompletowane były i sprzedawane jako zestawy (dot. to sprzedaży ręczników, poszewek, prześcieradeł, pościeli, ścierek, obrusów i serwetek); że Spółka dokonywała szycia wyrobów gotowych z wykorzystaniem materiałów znajdujących się w magazynie oraz, że dokonywano przesunięć towarów na Ośrodek Wypoczynkowy. Organ ustalił natomiast, że Spółka nie mogła w kontrolowanym okresie szyć znacznej ilości własnych wyrobów wykorzystując materiały znajdujące się w magazynie bowiem w dokumentacji podatkowej spółki za 2013 r., nie stwierdzono żadnych dokumentów zakupu usług krawieckich od firm zewnętrznych, brak umów dotyczących świadczenia w tym okresie usług krawieckich a przedstawione przez stronę dwie faktury zakupu o nr [...] wystawione przez V Sp. z o.o., a dotyczące usług szycia wyrobów zostały wystawione przed 2013 r. Nadto spółka nie zatrudniała krawcowych w 2013 r. a organ nie uwzględnił wyjaśnień skarżącego jakoby szyć w dużych ilościach w kontrolowanym okresie miała jego matka. Ustalił bowiem, że w 2013 r. matka skarżącego – H.W., ukończyła 87 lat i była osobą po wylewie. Nadto organ stwierdził, że w dokumentacji księgowej spółki brak jest dokumentów potwierdzających zakup towarów, które miały służyć do tworzenia tzw. kompletów. W przedłożonych przez stronę spisach z natury nie były ujmowane opakowania służące do tworzenia kompletów, natomiast w przedłożonych zestawieniach remanentowych przy pozycjach dotyczących kompletów brak jest jakichkolwiek adnotacji stwierdzających, że jest to komplet stworzony przez Spółkę. W toku postępowania Strona nie okazała pustych opakowań, które mogły służyć do pakowania kompletów tworzonych przez spółkę a w toku oględzin stwierdzono jedynie pojedyncze, częściowo zniszczone, zakurzone pudełka stanowiące opakowania firmy B, kartony B do złożenia, folię zwykłą, worki foliowe z samoprzylepnym kołnierzem, taśmy klejące, tektury do usztywniania kompletów, etykiety firmowe B. Organ uznał zatem, iż brak jest podstaw aby przyjąć, że Strona przygotowywane przez siebie komplety towarów pakowała w pudełka z logo innej firmy, która nie miałaby możliwości weryfikacji jaki towar sprzedawany byłby z użyciem jej nazwy lub logo. Co prawda ustalił, że w ofercie handlowej sklepu znajdowały się komplety ręczników, pościeli, ściereczek. Jednakże okazane przez stronę komplety ręczników stanowiły oryginalne produkty pakowane jako komplety przez ich producenta. Strona nie okazała natomiast ani jednego kompletu towarów znajdujących się w asortymencie, który stworzony został przez Wspólników "G" s.c. Co istotne, w toku postępowania, skarżący zeznał, że nie znalazł faktury zakupu oryginalnych opakowań od producenta oraz wskazał, że ich nabycie miało miejsce w latach 2000-2005. W późniejszym okresie opakowania nie były kupowane. Odnosząc się z kolei do podnoszonych przez stronę przesunięć towarów należy podkreślić, że jest niewątpliwe, że strona nie sporządzała - pomimo obowiązku wynikającego z § 9 ust. 4 i ust. 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów - dokumentacji w zakresie przesunięć towarów handlowych. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącej, przy określeniu podstawy opodatkowania, uwzględniono ewentualne przesunięcia towaru handlowego z magazynu głównego na Ośrodek Wypoczynkowy. Organ, co oczywiste jednak – z uwagi na brak dokumentacji - nie miał możliwości ustalenia ilości i wartości towarów przesuniętych z magazynu na działalność Ośrodka Wypoczynkowego w sposób jednoznaczny. Trafny jest wniosek organu, że wartość niezaewidencjonowanej sprzedaży, która w ocenie strony związana jest przesunięciem towarów na rzecz Ośrodka Wczasowego, jest niewspółmiernie wysoka do skali prowadzonej przez s.c. G działalności gospodarczej. Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz uwzględniając specyfikę prowadzonej przez Skarżącą działalności organ dokonał zatem oszacowania tych danych na podstawie metody indywidualnej. Z uwagi na fakt, że w 2013 r. strona nie dokonywała spisu wyposażenia znajdującego się w ośrodku do obliczeń przyjął dane wynikające ze spisu wyposażenia, którego strona dokonała w październiku 2014 r. oraz zużycie wyposażenia na poziomie 30% w skali roku (przy czym dane dotyczące zużycia organ ustalił po przeanalizowaniu składanych wyjaśnień oraz danych dotyczących zużycia wyposażenia pozyskanych od innych ośrodków wypoczynkowych). W konsekwencji prawidłowo uznano, że wartość ubytków wyposażenia O.W. A wynosiła 8.852,94 zł. W ocenie Sądu także i w tym zakresie szacunki organu są prawidłowe. Podobnie niewiarygodne są wyjaśnienia skarżącego w zakresie likwidacji uszkodzonych towarów. Zasadnie nie dano wiary zeznaniom strony dotyczącym zalania magazynu O.W. Jak bowiem słusznie zauważył organ odwoławczy skarżąca nie była w stanie określić momentu w którym do rzekomego zalania doszło. Nie sporządziła stosownej dokumentacji na tę okoliczność pomimo, iż wiedziała (z uwagi na wcześniejsze wystąpienie podobnego zdarzenia), że jest to konieczne. Powoływane przez skarżącej okoliczności nie mogły zatem przyczynić się do przesunięć tak znacznej ilości towarów. Powyższe ustalenia organu podważają – zdaniem Sądu - skutecznie wyjaśnienia skarżącego odnośnie zaistniałych w sprawie rozbieżności. Z uwagi na fakt, że strona prowadziła dokumentację księgową nierzetelnie - brak w niej bowiem części dokumentów pozwalających na określenie podstawy opodatkowania - organ słusznie dokonał szacowania uzyskanego przez spółkę przychodu z tytułu działalności handlowej. Sąd podziela przy tym przyjętą przez stronę metodę szacowania, sposób wyliczeń polegający na określeniu podstawy opodatkowania poprzez określenie wielkości przychodów ze sprzedaży poszczególnych towarów, ustalenie ilość dokonanych zakupów poszczególnych towarów z uwzględnieniem remanentów oraz dokonanie porównania tych danych i ustalenie rozbieżności w ilości towaru. Organ odwoławczy nie kwestionował danych wykazanych w zestawieniach remanentowych na początek i koniec 2013 roku. W ocenie Sądu, obliczenia organów są trafne. Przy czym, co warto zaakcentować, organ dokonując opisu ustaleń dotyczących stwierdzonych rozbieżności jako ilość towarów w remanencie początkowym i końcowym uwzględnił wyłącznie ilość towarów, w stosunku do których stwierdzono rozbieżności, pominął natomiast ilości towarów wskazane w remanentach, co do których nieprawidłowości nie stwierdzono. Skarżąca zarzuca organowi, że po stwierdzeniu niezgodności w ilościach towaru, nie dążył on do ustalenia faktycznego stanu ilościowego zakwestionowanych towarów. Skarżąca pomija jednak fakt, że zasadą jest, iż podstawę opodatkowania ustala się na podstawie dokumentacji prowadzonej przez podatnika oraz w oparciu o inne dokumenty, które zawierają dane niezbędne do jej ustalenia. W sytuacji, gdy takiej dokumentacji brakuje lub też jest ona niekompletna - co czyni ustalenie tejże podstawy niemożliwym, albo księga jest nierzetelna czy wadliwa - znajduje zastosowanie instytucja oszacowania podstawy opodatkowania. Podkreślić należy, że żadna metoda szacunkowa wynikająca z art. 23 Ordynacji podatkowej nie ma nigdy cech metody doskonałej, ale jest to konieczność i konsekwencja wynikająca z nierzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów przez podatnika. Ustalenie podstawy obliczenia podatku w drodze szacunku polega na dokonywaniu ustaleń przybliżonych do stanu rzeczywistego, ale nie tożsamego. Stan rzeczywisty znany jest jedynie podatnikowi. To podatnikowi winno zależeć na prawidłowym ewidencjonowaniu wszystkich zdarzeń gospodarczych mających wpływ na podstawę opodatkowania i wysokość podatku. To podatnik winien gromadzić dowody potwierdzające dokonywane przez niego transakcje (usługi) oraz ponoszone przez niego koszty. Ustalenie w drodze oszacowania podstawy opodatkowania zawiera w swej istocie ryzyko, że nie będzie on dokładnie taki sam jak rzeczywisty. Ryzyko to jednak obciąża podatnika, który z przyczyn od niego zależnych prowadzi ewidencję w sposób nierzetelny lub nie prowadzi jej wcale (por. Wyrok NSA z 14.09.2017 r. sygn. akt II FSK 1016/17). W piśmie procesowym z [...] sierpnia 2020 r. stanowiącym uzupełnienie skargi, strona skarżąca zarzuciła błędne przyjęcie za "wsyp" niektórych pozycji remanentu na koniec 2012 r., przez co dokonano błędnego ustalenia ilości wyjściowej tego asortymentu. Trzeba jednak dostrzec, że już w piśmie z [...] listopada 2019 r. organ pierwszej instancji wyjaśnił, a powtórzył następnie organ odwoławczy, że w decyzji organu pierwszej instancji w tabeli w kolumnie "pozycje wynikające z remanentu na koniec 2012r." omyłkowo wpisano dane, co do których nie stwierdzono nieprawidłowości, a co dotyczy pozycji: 935, 758, 917, 933, 747, 756, 934, 757, 924, 752, 913, 743, 914, 744, 915, 745, 916, 746. Podkreślono jednak, że nie miało to wpływu na dokonane obliczenie, ponieważ przy weryfikowaniu rozbieżności w towarze "wsyp", brano pod uwagę bezpośrednio prawidłowe dane i wartości wynikające z załącznika nr 20, który jest pochodną załącznika nr 7 (zestawienie wszystkich operacji gospodarczych przeprowadzonych przez PPHU G s.c. w okresie od 1.01.2013 do 31.12.2013 r.). Zatem ww. uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. W kolejnym z piśmie procesowym z [...] sierpnia 2020 r. strona podniosła zarzuty co do pozostałych pozycji zestawienia ze str. 10 zaskarżonej decyzji, w której wyliczono ustalenia dotyczące "niewykazanej sprzedaży handlowego towaru" o nazwie: bieżnik , kołdra, koszula, obrus, poduszka, poszewka, pościel, ręcznik, serweta, serwetka, ścierka, tkanina oraz zamek. Wskazała na pozycje wynikające z remanentu na koniec 2012 r., które jego zdaniem, nieprawidłowo zostały zaliczone przez NUS do danego asortymentu, a to z uwagi, że pod danym numerem pozycji w remanencie, kryje się inny towar, aniżeli organ przyjął do obliczeń. Odnosząc się do tych zarzutów, trzeba zauważyć, że z lektury akt administracyjnych wynika, że remanent początkowy został sporządzony na dwóch arkuszach. Jeden z nich dotyczył magazynu głównego (953 pozycji), drugi z kolei towarów na sklepie (382 pozycje). Łącznie wykazano 1335 pozycji. Organ pierwszej instancji wykazując towary pod poszczególnymi pozycjami, nie wskazał, czy dana pozycja dotyczy "zestawienie remanentowego w magazynie", czy też "towarów na stanie sklepu". Nie oznacza to jednak, że wystąpiły pozycje, które zostały nieprawidłowo zaliczone do danego asortymentu. Analiza obu remanentów dowodzi, że tak nie było. Strona opierając się jedynie na remanencie w magazynie, niesłusznie więc dowodzi, że pod wskazaną pozycją, w rzeczywistości był inny towar. Z lektury obu remanentów wynika, że zdecydowana większość zakwestionowanych pozycji, dotyczyła remanentu "towarów na stanie sklepu" i w tym remanencie wskazany asortyment pod wskazaną przez organ pozycją występował. Przykładowo, towar o nazwie "bieżnik" według remanentu "towarów na stanie sklepu’’ występował pod pozycją 92, 271-273, 82, 94, 79, 80. Tymczasem strona opierając się jedynie na "zestawieniu remanentowym w magazynie" wskazywała, że pod ww. pozycjami występują zgoła odmienne towary (koszula męska, pościel kora, kołdra polycotton, koszulka, kołdra polycotton). I choć jest zgodne z prawdą, to ograniczanie się jedynie przez skarżącą tylko do jednego z remanentów powoduje, że rzeczywisty obraz stanu towarów byłby niepełny. W konsekwencji Sąd nie podziela stanowiska, że w sprawie wystąpiły błędy w zakresie przyporządkowania pozycji do danego asortymentu. Oczywiście, brak było precyzji w postępowaniu organu pierwszej instancji, który wyliczając towar, nie podał, z którym z zestawień towarów go łączy. Niemniej, ponieważ kwestionowane pozycje były w większości związane z remanentem dotyczącym stanu towarów na sklepie, i w tym też spisie kwestionowany asortyment został ujęty pod wskazaną przez organ pozycją, to należy przyjąć, że ww. uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Opierając się zatem na obu ww. zestawieniach towarów, nie sposób też zarzucić organowi, że błędnie obliczył ilości niewykazanej sprzedaży towaru handlowego. Ten zarzut szczególnie jest chybiony w odniesieniu do asortymentu pn. "wsyp". Zdaniem organu, ilość niewykazanej sprzedaży ww. towaru wynosi 268 sztuk. Poddając weryfikacji ww. obliczenia, należy zauważyć, że nawet opierając się jedynie na zestawieniu remanentowym w magazynie na koniec 2012 r. – a więc tym, do którego odwołuje się strona skarżąca – nie ulega wątpliwości, że stan ilościowy tego towaru określony przez organ nie jest zawyżony. Trzeba bowiem zauważyć, że według wskazanego zestawienia, asortyment pn "wsyp" bezsprzecznie został ujęty co najmniej pod pozycjami 912, 918, 918-923, 925-929. Pod każdą z ww. pozycji wskazano ilość sztuk 23, co daje łącznie 276 sztuk tego asortymentu. Zatem już z tego zestawienia wynika, że przyjęta przez organ ilość niezaewidencjonowanej sprzedaży z pewnością nie była zawyżona, jeżeli natomiast już, to zaniżona z korzyścią dla strony. Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi o "obliczenie błędnej kwoty strat z lat ubiegłych" zauważyć należy, że zarzut nie dotyczy przedmiotowej sprawy, gdyż kwestia straty z lat ubiegłych nie dotyczy rozliczenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. W ocenie Sądu, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Wbrew sugestii skarżącej, organ zgromadził i ocenił w sprawie obszerny materiał dowodowy prowadząc postępowanie z poszanowaniem zasad wskazanych w Ordynacji podatkowej w tym tych określonych w art. 121, art. 122, art. 180, art. 187§ 1 i art. 191 tej ustawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia również wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art.151 P.p.s.a. skargę oddalił.